Waarom ik niet werk vanuit trauma na babyverlies

Veel vrouwen voelen weerstand zodra het woord trauma valt. Niet omdat ze ontkennen wat er gebeurd is. Maar omdat ze bang zijn dat ze opnieuw terug moeten naar het meest pijnlijke moment van hun leven.

Dat ze alles weer moeten vertellen. Dat ze opnieuw overspoeld raken. Dat hulp betekent dat ze weer helemaal teruggaan naar toen.

En juist daardoor zoeken veel vrouwen helemaal geen begeleiding meer. Niet omdat ze niet verder willen leven. Maar omdat ze voelen: ik kan niet nóg een keer terug.

Waarom veel begeleiding zo zwaar voelt

Rondom babyverlies ligt de focus vaak op het verlies zelf. Op wat er gebeurde. Op de bevalling. Op de pijn.

Veel vormen van hulp vertrekken vanuit het idee dat je eerst diep terug moet naar die ervaring om weer verder te kunnen. En voor sommige vrouwen helpt dat.

Maar ik zie ook iets anders.

Ik zie vrouwen die daardoor juist vastlopen. Vrouwen die hun lichaam voelen verkrampen zodra ze denken aan opnieuw vertellen. Vrouwen die verlangen naar rust, ademruimte en leven, maar bang zijn dat hulp hen opnieuw meesleept in de donkerste periode van hun leven.

Niet omdat ze hun kindje vergeten. Niet omdat het verlies er niet toe doet. Maar omdat hun hele systeem moe is van overleven.

Waarom ik anders werk

Ik werk niet door steeds terug te gaan naar het trauma.

Niet omdat het verleden onbelangrijk is. En ook niet omdat verdriet “weg” moet. Maar omdat jouw leven vandaag plaatsvindt.

Na een stilgeboorte of ander babyverlies voelt het leven vaak alsof alles is stilgevallen. Alsof je lichaam alleen nog maar probeert overeind te blijven. Juist dan geloof ik niet dat je harder moet graven in de pijn.

Ik geloof dat er eerst weer veiligheid nodig is. Rust. Ruimte om te ademen.

Niet door te doen alsof het verlies kleiner wordt. Maar door langzaam te ontdekken dat jouw kindje onderdeel mag blijven van je leven, terwijl jij óók voorzichtig weer mag gaan leven.

Leven na babyverlies begint in het nu

In mijn begeleiding hoef je niet steeds opnieuw terug naar het moment van verlies. Je hoeft niets te bewijzen. Je hoeft het niet opnieuw te herbeleven om serieus genomen te worden.

We kijken juist naar het leven van nu.

Naar vragen als:

• Hoe leef jij vandaag?
• Waar loop je vast?
• Waar voel je onrust of uitputting?
• Wat heb jij nodig om weer wat zachtheid te voelen?
• Hoe neem je jouw kindje mee in jouw leven?

Niet vanuit haast. Niet vanuit “je moet verder”. Maar stap voor stap, in jouw tempo.

Leven mét je verlies

Babyverlies verdwijnt niet. Je kindje blijft onderdeel van wie je bent.

Maar er is een verschil tussen leven ín het verlies en leven mét je verlies.

Bij leven ín het verlies voelt alles zwaar en stilstaand. Alsof je vast blijft zitten in wat er gebeurd is.

Leven mét je verlies betekent niet dat het verdriet weg is. Het betekent dat er langzaam weer beweging mag ontstaan. Dat je opnieuw mag voelen dat er naast verdriet ook ruimte bestaat voor adem, verbinding, rust en zelfs kleine stukjes toekomst.

Zonder dat je je kindje achterlaat.

Je hoeft niet terug om verder te kunnen

Misschien voel jij al langer:

“Ik wil niet nóg een keer terug naar dat moment.”

Dan is er niets mis met jou. Dat betekent niet dat je zwak bent. Of dat je niet genoeg je best doet.

Misschien voel je juist heel helder wat je nodig hebt.

Niet opnieuw kopje onder. Maar iemand die naast je blijft staan terwijl jij langzaam weer leert leven.

Ik geloof niet dat je moet bewijzen hoe diep de pijn was. Die diepte is er allang.

Waar het voor mij om gaat, is hoe jij jouw leven vandaag kunt dragen. Met je kindje in je hart. Met ruimte voor verdriet. En met een blik die voorzichtig weer richting de toekomst mag bewegen.

Meer over mijn aanpak lezen? Bekijk het 1:1 Toekomsttraject of lees mijn boek Stilgeboren.