Moet je babyverlies opnieuw beleven om hulp te krijgen?

Je overweegt om hulp te zoeken. Maar zodra je denkt aan een eerste gesprek, zie je jezelf weer vertellen wat er is gebeurd. Vanaf het begin. De zwangerschap, het moment waarop het misging, de geboorte, het afscheid.

Misschien wil je dat verhaal op dit moment helemaal niet opnieuw door. En dan komt de vraag: kan iemand me helpen als ik daar niet over wil praten?

Ja. Je hoeft het verlies van je baby niet opnieuw te beleven om een gesprek te mogen beginnen. Je kunt vertellen wat er nú speelt en samen bepalen hoeveel van het verleden daarvoor nodig is. Soms wil je later alsnog ergens op terugkomen. Die keuze mag bij jou blijven.

Wat bedoel je als je zegt dat je niet terug wilt?

Misschien wil je niet opnieuw alle details vertellen. Misschien heb je eerder een gesprek gehad waarna je uitgeput naar huis ging. Of je wilt wél over je kind praten, maar niet alleen over de dag waarop je kind overleed.

Dat zijn verschillende dingen. Het helpt om ze uit elkaar te houden, ook voor degene met wie je praat. Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen:

“Ik wil graag over mijn kind kunnen praten, maar niet opnieuw de hele geboorte beschrijven.”

Of:

“Ik wil eerst kijken naar waar ik nu tegenaan loop.”

Je hoeft dat niet mooier of duidelijker te formuleren dan je kunt. Ook “ik weet nog niet waar ik over wil praten” is een begin.

Wat als het verleden toch ter sprake komt?

Dan mag je aangeven wat je op dat moment wilt. Een vraag beantwoorden, iets overslaan, pauzeren of zeggen dat je erop terug wilt komen. Een gesprek hoeft geen test te zijn waarin je laat zien hoeveel pijn je kunt verdragen.

Mijn eigen kinderen, Jasmijn, Tom en Tim, zijn onderdeel van mijn leven. Jasmijn verloor ik door een miskraam. Tom en Tim werden stilgeboren. Als ik over hen praat, gaat het niet altijd over hun overlijden. Soms gaat het over wie zij voor mij zijn en hoe ik vandaag met hen leef.

Dat gun ik andere moeders ook: ruimte om hun kind mee te nemen in een gesprek zonder telkens bij het pijnlijkste moment te moeten beginnen.

Waar kun je dan wél mee beginnen?

Bij iets kleins en concreets uit je huidige leven. Bijvoorbeeld dat je opziet tegen een familiebijeenkomst. Dat iemand de naam van je kind nooit meer noemt. Dat je weer plezier hebt, maar je daar schuldig over voelt. Of dat je plannen wilt maken en niet weet waarom je steeds aarzelt.

Misschien kun je zelfs alleen zeggen: “Ik doe alles wat moet, maar zo wil ik niet blijven doorgaan.” Dan kunnen we samen uitzoeken wat daarin voor jou belangrijk is.

Als je vooral wilt weten hoe je merkt of een gesprek bij je past, lees dan ook de blog over veilige begeleiding na babyverlies. Gaat het je specifiek om de vermoeidheid van telkens hetzelfde verhaal vertellen? Dan sluit hulp zonder je hele verliesverhaal opnieuw te vertellen daarop aan.

Jij mag meebepalen waar het gesprek over gaat

Er is geen zin die je moet uitspreken en geen herinnering waar je eerst doorheen moet voordat jouw vraag serieus is. Je mag vandaag hulp willen bij je werk, je relatie, je grenzen of het leven dat verdergaat. Je kind blijft daarbij jouw kind, ook als je niet alles over diens overlijden vertelt.

Wil je samen kijken waar jij nu staat? Op de pagina 1:1 begeleiding na kindverlies lees je hoe ik werk. Je kunt daar ook beginnen wanneer je nog niet precies weet wat je hulpvraag is.