Mijn kindje bestaat. En ik blijf moeder na stilgeboorte.

Moeder zijn na stilgeboorte voelt soms onzeker. Niet omdat je geen moeder bent, maar omdat de wereld om je heen je dat gevoel soms geeft.

Veel vrouwen herkennen dat ene moment direct:
iemand vraagt:
“Heb jij kinderen?”

En dan komt die seconde van twijfel.

Zeg je ja?
Zeg je nee?
Vertel je het hele verhaal?
Of kies je voor het antwoord dat voor de ander het makkelijkst voelt?

Juist daarna blijft vaak verdriet hangen. Alsof je jouw kindje even hebt weggelaten om het gesprek comfortabel te houden. Veel moeders voelen zich daar schuldig over, terwijl die reactie zo menselijk is.

Moeder zijn na stilgeboorte

Ik heb drie kinderen:
Jasmijn,
Tom
en Tim.

Ze leven niet op de manier waarop ik had gehoopt. Toch zijn zij mijn kinderen. En ik ben hun moeder.

Dat verandert niet omdat ze niet thuis slapen.
Ook verandert het niet doordat ik hen niet dagelijks kan vasthouden.
En het hangt al helemaal niet af van hoeveel andere mensen begrijpen van mijn situatie.

Moeder zijn na stilgeboorte betekent dat je liefhad, droeg, verwachtte en verbonden was met jouw kindje. Die liefde stopt niet bij afscheid.

Daarom raakt deze zin mij nog iedere dag:

“Jij bent moeder. Ook zonder je kindje thuis.”

Onzichtbaar moederschap na babyverlies

Veel vrouwen ervaren hun moederschap na babyverlies als onzichtbaar. Je kindje staat niet op een schoolfoto. Vaak word je niet vanzelfsprekend gefeliciteerd op Moederdag. Bovendien weten veel mensen niet goed hoe ze jouw moederschap moeten benoemen.

Daardoor kan het voelen alsof je telkens opnieuw moet uitleggen dat jouw kindje écht bestaat.

Toch weet jij het zelf allang.

Moederschap begint niet pas wanneer een kindje zichtbaar opgroeit. Het begint op het moment dat je voelt:
dit is mijn kindje.

Dat gebeurde tijdens de zwangerschap.
Tijdens de liefde.
Tijdens het verlangen.
En dat blijft bestaan, ook na stilgeboorte.

Wat er verandert wanneer je jouw kindje blijft benoemen

Veel moeders vertellen mij hetzelfde wanneer ze voor het eerst hardop zeggen:
“Ik ben moeder van…”

Ook van het kindje dat overleden is.

Het voelt als thuiskomen.
Als eerlijk zijn.
En vaak ook als opluchting.

Niet omdat het verdriet ineens verdwijnt, maar omdat er iets anders wegvalt:
de schaamte,
het verstoppen,
het kleiner maken van hun kindje om anderen comfortabel te houden.

Juist wanneer je jouw kindje ruimte geeft in jouw verhaal, ontstaat er vaak meer rust in jezelf.

Jij blijft moeder

Geen enkele stilte van de buitenwereld verandert het feit dat jij moeder bent.

Niet zichtbaar voor iedereen betekent niet dat het minder echt is.

Jouw kindje hoort bij jouw leven.
Jouw liefde is echt.
En jouw moederschap blijft bestaan.

Ook wanneer anderen dat niet altijd begrijpen.

Je hoeft dit niet alleen te dragen

Vind jij het moeilijk om jezelf moeder te noemen na stilgeboorte of babyverlies? Weet dan dat je niet de enige bent.

Binnen de Stillborn Sisterhood ontmoeten vrouwen anderen die dit direct herkennen. Daar kennen we elkaars kindjes bij naam. Daardoor hoef je niets uit te leggen en mag jouw moederschap volledig bestaan.

Samen maken we ruimte voor liefde, herinneringen en het zichtbaar houden van onze kindjes.
Precies zoals het hoort.