Hoe vertel je op je werk over je miskraam of stilgeboorte?
Je staat op het punt weer aan het werk te gaan. Misschien weten je collega’s dat je zwanger was. Misschien weet bijna niemand het. Je kijkt naar je agenda en denkt: Wat zeg ik als iemand vraagt hoe het met de baby gaat?
Na een miskraam of stilgeboorte kan zelfs een gewone werkdag vol moeilijke momenten zitten. Je hoeft je hele verhaal niet aan je collega’s te vertellen. Het kan wel helpen om vooraf te kiezen wie iets moet weten, wat je wilt delen en welke vragen je liever niet krijgt.
Wie wil je het als eerste vertellen?
Voor sommige vrouwen is het prettig als één leidinggevende of vertrouwde collega op de hoogte is. Die persoon kan, als jij dat wilt, helpen om de rest van het team te informeren. Dan hoef je niet telkens opnieuw te beginnen.
Je kunt bijvoorbeeld zeggen:
“Mijn zwangerschap is geëindigd. Ik wil graag dat je mijn directe collega’s laat weten wat er is gebeurd. Ik wil niet dat zij mij er allemaal afzonderlijk naar vragen.”
Of juist:
“Ik vertel het zelf aan de mensen met wie ik veel werk. Wil je het voorlopig verder niet delen?”
Je hoeft niet te kiezen wat anderen het gemakkelijkst vinden. Het gaat erom dat jij straks kunt werken zonder steeds verrast te worden door informatie die over jou is gedeeld.
Wat vertel je als je niet alle details wilt delen?
Je mag kort en duidelijk zijn. Bijvoorbeeld:
“Ons kindje is overleden. Ik vind het fijn als je dat weet, maar ik wil de medische details niet bespreken.”
Je mag ook de naam van je kindje noemen. Of aangeven dat je dat op je werk liever op een ander moment doet. Geen van beide keuzes zegt iets over hoeveel je kind voor je betekent.
Ik ben mama van Jasmijn, Tom en Tim. Jasmijn verloor ik door een miskraam; Tom en Tim werden stilgeboren. Mijn kinderen horen bij mij. Dat betekent voor mij niet dat ik aan iedereen op ieder moment hetzelfde verhaal hoef te vertellen. Zelf kunnen kiezen hoeveel ik zeg, geeft ruimte.
Wat als een collega iets onhandigs zegt?
Sommige mensen willen je steunen, maar grijpen naar woorden die voor jou niet passen. Zoals: “Gelukkig kun je het opnieuw proberen.” Of: “Goed dat je weer onder de mensen bent.”
Je hoeft zo’n opmerking niet rustig uit te leggen als je daar geen energie voor hebt. Je kunt zeggen: “Ik weet dat je het goed bedoelt, maar ik wil mijn kindje niet zien als iets wat vervangen kan worden.” Je mag het gesprek ook afronden.
Wil je een collega iets geven om zelf te lezen? Op mijn pagina met gratis hulp voor de omgeving staan tips voor mensen die er willen zijn na het verlies van een kind.
Wat heb je nodig als je weer aan het werk bent?
De eerste werkdag is niet het enige moment dat telt. Misschien gaat beginnen best goed, maar merk je later dat concentreren moeilijk is. Misschien raakt een zwangerschapsaankondiging op je afdeling je meer dan je verwachtte. Of is een bepaalde datum een dag waarop je liever minder afspraken hebt.
Je kunt met je leidinggevende afspreken wanneer jullie opnieuw bekijken wat werkt. Een korte vraag als “Hoe gaat het met de afspraken die we maakten?” kan prettiger zijn dan één groot gesprek waarna het onderwerp verdwijnt.
De blog Wat doe je als werkgever wanneer een werknemer een kind verliest? kun je desgewenst doorsturen. Die is geschreven voor de persoon die aan de andere kant van het gesprek zit.
Je mag later iets anders willen
Misschien wil je nu niet over je kindje praten en over een paar maanden wel. Misschien vertel je eerst alleen wat er is gebeurd en merk je later dat je het fijn vindt als een collega de naam van je kind noemt.
Je mag afspraken bijstellen. Zeg bijvoorbeeld: “Ik zei eerder dat ik er niet over wilde praten. Inmiddels vind ik het juist fijn als je af en toe naar mijn kindje vraagt.”
Babyverlies bespreekbaar maken op je werk hoeft geen eenmalig moment te zijn waarin je meteen alle juiste woorden vindt. Het is een gesprek dat mag veranderen terwijl jij verder leeft, mét je kind.
Blijf je op je werk steeds rekening houden met wat anderen aankunnen, terwijl je zelf niet goed kunt zeggen wat je nodig hebt? In mijn 1:1 begeleiding kunnen we samen naar dat concrete gesprek kijken: wat wil jij zeggen, waar wil je een grens trekken en hoe wil je daarna verder?




