Waarom mis ik mijn baby ook op heel gewone dagen?

Je staat in de supermarkt en ziet een pak luiers. Of je dekt de tafel en denkt ineens aan hoeveel jaar je kindje nu zou zijn. Er is geen bijzondere datum. Niemand heeft iets gezegd. Toch is het gemis er.

Misschien vraag je je af waarom het juist op zo’n gewone dag zo voelbaar is. Na een miskraam of stilgeboorte mis je je kindje niet alleen op de uitgerekende datum of de geboortedag. Je mist ook het samenleven dat je voor je zag. Dat kan zichtbaar worden midden in iets kleins.

Wat mis je als je kindje er niet is?

Soms mis je iets wat je hebt meegemaakt: de bewegingen in je buik, het vasthouden van je kindje, de naam die je uitsprak.

Soms mis je wat er niet kon komen. Een eerste lach. Een stem aan tafel. Weten hoe je kind zou zijn geworden.

Dat laatste kan lastig zijn om aan iemand uit te leggen. Hoe kun je iemand missen met wie je zo weinig tijd hebt gehad? Maar jouw band met je kindje begon niet pas wanneer de buitenwereld hem kon zien. Misschien had je al plannen gemaakt. Misschien kende je bepaalde gewoontes tijdens de zwangerschap. Misschien had je alleen nog maar voorzichtig durven denken: jij hoort bij ons.

Ook dat is een band.

Waarom voel ik het gemis bij alledaagse dingen?

Juist gewone momenten laten zien hoe een kind bij je leven hoort. In de auto, bij het boodschappen doen of wanneer je iemand hoort praten over haar kinderen, merk je ineens wie er bij jou ontbreekt.

Ik ken dat van Jasmijn, die ik door een miskraam verloor, en van Tom en Tim, die stilgeboren werden. Hun afwezigheid zit niet alleen in de dagen waarop ik bewust bij hen stilsta. Soms denk ik aan hen terwijl ik met heel andere dingen bezig ben.

Dat hoeft niet te betekenen dat de dag mislukt is. Je kunt je kind missen, afmaken waar je mee bezig was en later alsnog een moment nemen om bij dat gemis te blijven. Je hoeft ook niet door te gaan als dat vandaag niet lukt.

Moet je iets doen met dat gemis?

Nee. Je hoeft niet van ieder pijnlijk moment een oefening of inzicht te maken.

Wat mij helpt, is soms heel eenvoudig erkennen wie ik mis. In gedachten de naam noemen. Even stilstaan bij wat ik had willen delen. Daarna kijk ik wat ik nodig heb: een bericht aan iemand, een rustige wandeling of gewoon verder met mijn dag.

Je kunt ook hardop iets concreets zeggen tegen iemand die dichtbij je staat:

‘Ik mis mijn kindje vandaag. Je hoeft er niets aan te veranderen, maar ik wilde het even zeggen.’

Zo krijgt je kind ruimte in het gesprek, zonder dat jij je hele verlies opnieuw hoeft uit te leggen.

Wil je liever eerst alleen zijn met je gedachten? Dan is de gratis audio Een moment met je kind een mogelijkheid. Je kunt zeven minuten bewust stilstaan bij je kindje en daarna weer verdergaan met wat deze dag van je vraagt.

Kan je dag ook fijn zijn terwijl je je kindje mist?

Ja. Misschien drink je later koffie met een vriendin en moet je lachen. Misschien kijk je ’s avonds uit naar een afspraak. Het gemis van je kindje verdwijnt daardoor niet, en dat fijne moment hoeft ook niet te verdwijnen.

Dat is een belangrijk deel van leven met verlies: je kind blijft bij je horen terwijl jouw dagen meer bevatten dan alleen gemis. In mijn boek Stilgeboren schrijf ik over mijn eigen weg daarin, na het verlies van Jasmijn, Tom en Tim.

En als je schrikt van een plotselinge, heftige golf verdriet, lees dan ook waarom je ineens weer zoveel verdriet om je kindje kunt voelen. Soms vraagt die dag om andere aandacht dan de gewone dag waarop je je kind even heel duidelijk mist.

Je hoeft vandaag niets te bewijzen. Je mag je kindje missen bij de boodschappen, de naam even noemen en daarna je tas uitpakken. Ook daarin gaat je kind met je mee.