Waarom huil ik niet na mijn miskraam of stilgeboorte?

Mensen kijken voorzichtig naar je wanneer je vertelt dat je kindje is overleden. Jij vertelt wat er gebeurd is, beantwoordt een vraag en gaat daarna verder met wat er die dag moet gebeuren. Pas later denk je: Waarom heb ik niet gehuild?

Misschien heb je sinds het verlies nauwelijks tranen gehad. Misschien wel tijdens de bevalling of in het ziekenhuis, maar daarna niet meer. Dat kan je onzeker maken over jezelf. Je mist je kindje, dus waarom ziet jouw verdriet er anders uit dan je verwachtte?

Je hoeft niet te huilen om te laten zien dat je kind belangrijk voor je is. Tranen zijn één manier waarop verdriet zichtbaar kan worden. Ze zijn geen maat voor jouw liefde.

Kun je verdriet hebben zonder te huilen?

Ja. Misschien ben je veel aan het regelen. Misschien voel je vooral boosheid, onrust of vermoeidheid. Misschien praat je over je kindje en merk je pas later dat het gesprek je veel energie heeft gekost.

Het kan ook zijn dat je op dit moment weinig voelt. Daar hoef je niet meteen een verklaring voor te hebben. Wat je vandaag voelt, hoeft niet te voorspellen hoe het volgende week zal zijn.

Ik begeleid vrouwen na het verlies van een kind. In die gesprekken merk ik hoe snel de vraag opkomt of hun reactie wel ‘klopt’. De ene vrouw vraagt zich af waarom ze steeds huilt. Een ander vraagt zich af waarom ze dat juist niet doet. Jouw verdriet hoeft niet op dat van iemand anders te lijken.

Wat als anderen verwachten dat je huilt?

Soms reageren mensen verbaasd wanneer je rustig vertelt over je miskraam of stilgeboorte. Of ze zeggen dat je ‘sterk’ bent omdat je niet huilt. Misschien voelt dat niet passend. Je wilt niet dat jouw rustige stem wordt uitgelegd als: het valt wel mee.

Je mag daar iets over zeggen, zonder je hele binnenwereld uit te leggen:

‘Ik vertel het nu rustig, maar het betekent ontzettend veel voor mij.’

Of:

‘Ik weet zelf nog niet goed wat ik voel. Wil je vooral even luisteren?’

Je hoeft ook niet alsnog tranen te laten zien om serieus genomen te worden.

En als de tranen later ineens komen?

Dan is dat ook mogelijk. Misschien gebeurt het wanneer je de naam van je kindje hoort, een foto terugziet of een heel gewone dag hebt. Het betekent niet dat je eerder verkeerd reageerde. En het betekent niet dat je nu opnieuw bij het begin staat.

Over zo’n onverwacht moment schreef ik ook in waarom je ineens weer zoveel verdriet om je kindje kunt voelen.

Na het verlies van Jasmijn, Tom en Tim heb ik geleerd dat ik niet iedere ervaring in één woord kan vangen. Zij zijn mijn kinderen, ook op momenten waarop ik niet huil. Dat is de gedachte die ik je wil meegeven: je hoeft jouw band met je kindje niet zichtbaar te bewijzen.

Wat kun je doen als je even bij je kindje wilt zijn?

Je hoeft geen verdriet op te roepen. Je kunt eenvoudig een paar minuten aandacht geven aan je kind. De naam noemen. Aan een herinnering denken. Of merken dat je vandaag liever niets zegt.

Daarvoor maakte ik de gratis audio Een moment met je kind. Zeven minuten waarin je bij je kindje kunt zijn, zonder dat er een bepaalde emotie moet komen. Wil je liever lezen hoe ik mijn eigen weg na het verlies van mijn kinderen heb beleefd, dan vind je die in mijn boek Stilgeboren.

Of er vandaag tranen zijn of niet: jouw kindje hoort bij je.