Stilgeboorte, een stil verdriet dat gehoord mag worden

Stilgeboorte is een stil verdriet. Een verdriet dat te lang gezwegen is. Er is een moment waarop de vreugde van het verwachten stilvalt.

Geen overgang. Geen waarschuwing. Het ene moment ben je moeder in wording. Het volgende moment ben je moeder van een kindje dat er niet meer is.

Dat moment ken ik. Ik verloor Tom op 10 juni 2006. Stilgeboren, 23 weken en 5 dagen. 340 gram. Een jaar later verloor ik Tim. 25 weken en 1 dag. 510 gram. Beide zonen door HELLP-syndroom. En daarvoor verloor ik Jasmijn, door een miskraam op eerste kerstdag 2005.

Drie kindjes. Drie verlieservaringen. En elke keer weer die stilte erna.

Stilgeboorte: een stil verdriet dat niet gezwegen mag worden

In Nederland wordt stilgeboorte nog steeds omgeven door zwijgen. Alsof het niet besproken mag worden. Alsof het te zwaar is, te groot, te intiem voor gewone woorden.

Maar het overkomt meer ouders dan je denkt. En die stilte maakt het zwaarder, niet lichter.

Als Tom en Tim doodgezwegen worden, gaan ze voor de tweede keer dood. En dat doet echt heel veel pijn.

Jouw kindje heeft bestaan. Dat verdient erkenning. Geen gefluister. Geen ongemakkelijk wegkijken. Maar echte, warme erkenning.

Waarom lotgenoten zo'n verschil maken

Er is iets wat alleen iemand begrijpt die het zelf heeft meegemaakt.

Niet uit medelijden. Niet vanuit theorie. Maar vanuit die specifieke, stille wetenschap van: ik weet hoe laat het is. Ik weet hoe het voelt om een naam te noemen en te zien hoe mensen niet weten waar ze moeten kijken. Ik weet hoe het is om moeder te zijn terwijl niemand je zo noemt.

De Stillborn Sisterhood ontstond vanuit die wetenschap.

Het is een gemeenschap van vrouwen die weten wat jij weet. Die niet schrikken als jij over je kindje begint. Die de naam gewoon uitspreken. Die begrijpen dat moederdag pijn doet, dat de uitgerekende datum pijn doet, dat een willekeurige dinsdag in oktober soms ook pijn doet.

Samen dragen is niet hetzelfde als samen huilen. Het is ook samen lachen. Samen herinneren. Samen verder leven, met je kindje in je hart.

Leven mét verlies. Niet leven ín verlies.

Dat is wat ik zelf heb geleerd. En wat ik elke dag zie bij de vrouwen die ik begeleid.

Het verdriet gaat niet weg. Dat hoeft ook niet. Maar het verlies kan verweven worden in je leven op een manier die je niet meer verlamt. Die je zelfs sterker maakt. Die van jou de moeder maakt die jij bent, ook zonder je kindje thuis.

Jij bent moeder. Ook zonder je kindje thuis.

Dat verandert nooit.

Wil je er niet langer alleen mee zijn?

De Stillborn Sisterhood is er voor jou. Een gemeenschap van vrouwen die begrijpen wat woorden soms niet kunnen zeggen. Warm, toekomstgericht en zonder oordeel.

Kom erbij bij de Stillborn Sisterhood of begin hier gratis.