Samen verder na stilgeboorte: waarom herkenning helpt
Je vertelt iemand over je kind. Diegene luistert, knikt en bedoelt het goed. Toch merk je dat je zoekt naar woorden om uit te leggen waarom een gewone dinsdag ineens moeilijk kan zijn. Of waarom je de naam van je kind nog steeds graag hardop zegt.
Na een stilgeboorte kun je liefdevolle mensen om je heen hebben en je toch alleen voelen. Soms verlang je naar contact met een andere moeder bij wie je minder hoeft uit te leggen.
Dat verlangen was een van de redenen waarom ik de Stillborn Sisterhood begon.
Je hoeft niet hetzelfde te voelen om elkaar te herkennen
Mijn zoons Tom en Tim werden stilgeboren. Eerder verloor ik mijn dochter Jasmijn door een miskraam. Zij horen alle drie bij mijn leven, ook al zijn ze niet bij me thuis.
Toen ik andere vrouwen ontmoette die een kindje hadden verloren, merkte ik hoe fijn het kon zijn om vrijuit te spreken. Over je kind, maar ook over de mensen om je heen. Over een datum die niemand anders onthoudt. Of over de twijfel die je kunt voelen wanneer je voor het eerst weer ergens van geniet.
Geen twee verhalen zijn hetzelfde. Zelfs vrouwen die allebei een stilgeboorte hebben meegemaakt, kunnen heel verschillend leven met hun verlies. Herkenning betekent voor mij dan ook niet dat iemand precies weet hoe jij je voelt. Het betekent dat je niet steeds hoeft uit te leggen waarom je kind nog bij je leven hoort.
Waarom ik vrouwen samen wilde brengen
Ik wilde een plek waar moeders de naam van hun kind konden noemen zonder eerst de reactie van een ander in te schatten. Waar ze konden vertellen wat moeilijk was, maar ook wat er op een gewone dag gebeurde.
Daarom begon ik de Stillborn Sisterhood. De groep bracht vrouwen bij elkaar na een miskraam of stilgeboorte. Niet om één manier van omgaan met verlies te vinden. Wel om elkaar te ontmoeten, ervaringen te delen en te merken dat er ruimte is voor meer dan verdriet alleen.
Want samen zijn betekent niet dat je voortdurend over het zwaarste moment in je leven praat. Je kunt ook praten over werk, je relatie, iets wat iemand zei, een herinnering aan je kind of een plan waar je voorzichtig weer zin in krijgt.
Je kind blijft bij je horen terwijl jouw leven doorgaat
Na het verlies van een kind kan verder leven ingewikkeld voelen. Misschien ben je bang dat genieten betekent dat je je kind achterlaat. Of merk je dat anderen vooral willen weten of het inmiddels weer “goed” met je gaat.
Voor mij werkt het niet zo. Ik blijf de mama van Jasmijn, Tom en Tim. Tegelijk mag mijn leven mooi zijn. Mijn kinderen verdwijnen niet wanneer ik lach, plannen maak of gelukkig ben.
In gesprekken met andere vrouwen komt die ruimte ook terug: de mogelijkheid om je kind te missen én aandacht te hebben voor wie jij vandaag bent en wat je nodig hebt. Je hoeft niet tussen die twee te kiezen.
Wil je eerst meer lezen over dat verder leven? In Hoe leef je verder na stilgeboorte of miskraam? schrijf ik over de kleine stappen van gewone dagen.
Een plek om samen verder te kijken
Misschien herken je het verlangen naar contact met vrouwen bij wie je niet telkens je moederschap hoeft uit te leggen. Of wil je naast het praten over je kind ook ontdekken wat er weer mogelijk is in je eigen leven.
De groep die ik begon als Stillborn Sisterhood heet inmiddels Ruimte voor Leven na Verlies. Op die pagina lees je hoe we nu samenkomen en kun je rustig kijken of deze plek bij je past.
Desirée van Nieuwenhoven is mama van Jasmijn, Tom en Tim, auteur van Stilgeboren, spreker en begeleider van vrouwen na baby- en kindverlies.
Noot bij deze blog, bijgewerkt in 2026: Toen ik dit verhaal op 20 december 2023 publiceerde, heette mijn groep Stillborn Sisterhood en richtte ik me op vrouwen na een miskraam of stilgeboorte. De huidige groep heet Ruimte voor Leven na Verlies en is er ook voor vrouwen die een ouder kind verloren.
