Weer willen leven na kindverlies: mag dat al?

Misschien heb je vandaag geen behoefte om over het verlies te praten. Je wilt naar buiten, iets ondernemen of gewoon eens een gesprek voeren waarin niet wordt gevraagd hoe het met je gaat. En dan komt de gedachte: Ben ik mijn kind aan het wegduwen? Hoor ik niet meer te rouwen?

Ik begrijp die twijfel. Zeker wanneer mensen om je heen verwachten dat je óf diep verdrietig bent, óf ‘het inmiddels verwerkt hebt’. In het echte leven is er veel meer mogelijk tussen die twee.

Je mag je kind missen en tegelijk verlangen naar plezier, beweging en een toekomst. Je hoeft niet eerst een bepaalde hoeveelheid verdriet te voelen voordat je weer mag leven.

Is weer zin krijgen in het leven een teken dat je te weinig rouwt?

Nee. Zin hebben in een etentje, je werk of een reis zegt niets over hoeveel je van je kind houdt. Net zoals een dag vol verdriet niet bewijst dat je méér van je kind houdt.

Na het overlijden van je kind veranderen sommige verlangens. Andere blijven juist bestaan of komen terug. Misschien wil je weer lachen met een vriendin. Misschien mis je de versie van jezelf die ergens enthousiast van kon worden. Dat verlangen verdient aandacht.

Je hoeft het niet te corrigeren omdat je denkt dat een moeder na verlies anders hoort te zijn.

Moet je door je verdriet heen om verder te kunnen?

Soms helpt het om stil te staan bij wat er is gebeurd en te vertellen hoe het voor je is. Maar verdriet voelen is geen taak die je goed moet uitvoeren. Je hoeft ook niet iedere keer terug naar het zwaarste moment om een stap in je leven te kunnen zetten.

Misschien speelt vandaag iets heel anders: je wilt een afspraak afzeggen zonder schuldgevoel. Je wilt je partner vertellen wat je nodig hebt. Of je wilt eindelijk iets plannen waar je zin in hebt, maar durft dat nog niet.

Daar kun je beginnen. Bij wat nú speelt.

Je kind hoeft niet achter te blijven wanneer jij verdergaat

Veel vrouwen die ik begeleid, worstelen met de gedachte dat vooruitgaan afstand schept tot hun kind. Maar jouw kind hoort al bij je leven. Ook wanneer je opgaat in je werk, geniet van een vakantie of een nieuwe keuze maakt.

Ik ben Desirée, mama van Jasmijn, Tom en Tim. Mijn eigen ervaring werd de basis van mijn boek Stilgeboren en van mijn werk als begeleider en spreker over baby- en kindverlies. Wat ik vrouwen niet wil opleggen, is een route waarop ze eerst ‘goed moeten rouwen’ en daarna pas weer mogen leven.

Ik wil samen kijken naar wat er voor hen mogelijk wordt, met hun kind erbij. Dat is wat ik bedoel met Ruimte voor Leven.

Wat kun je doen als je je schuldig voelt over dat verlangen?

Probeer precies te benoemen waar je zin in hebt. Niet meteen ‘ik wil weer gelukkig zijn’, maar bijvoorbeeld: ‘Ik wil zaterdag met mijn vriendin naar de stad.’

Vraag je daarna af wat je tegenhoudt. Ben je bang voor wat anderen denken? Voelt genieten voor jou als verraad? Of ben je onzeker of je die afspraak aankunt?

Die antwoorden vragen niet allemaal om dezelfde stap. Misschien helpt het om een korte afspraak te maken en te weten dat je eerder naar huis mag. Misschien wil je eerst met iemand praten over dat schuldgevoel. Je hoeft niet te wachten tot alle twijfel weg is voordat je iets probeert.

Veelgestelde vragen over weer leven na kindverlies

Mag ik kort na het overlijden van mijn kind alweer ergens zin in hebben?

Ja. Er is geen verplichte wachttijd voor plezier of verlangen. Wat je vandaag wilt, kan morgen weer anders zijn. Je hoeft jezelf daarin niet vast te leggen.

Betekent afleiding zoeken dat ik mijn verdriet vermijd?

Niet automatisch. Je mag soms met iets anders bezig zijn. Als je zelf merkt dat je nergens meer bij stil kunt staan en je daar last van hebt, kun je onderzoeken wat je nodig hebt. Een oordeel van iemand anders is daarvoor geen goede maatstaf.

Moet ik eerst leren rouwen voordat ik begeleiding zoek?

Nee. Je hoeft niet te weten ‘waar je zit in je rouw’. Je kunt ook aankloppen omdat je vastloopt in een keuze, een relatie, schuldgevoel of het dagelijks leven.

Hoe neem ik mijn kind mee als ik nieuwe plannen maak?

Dat hoeft geen zichtbare handeling te zijn. Misschien noem je de naam van je kind, neem je een foto mee of sta je even bewust stil. Misschien is het genoeg te weten dat je kind bij jouw verhaal hoort, waar je ook naartoe gaat.

Als je voelt dat er meer leven mogelijk is

Misschien wil je iets veranderen, maar weet je nog niet precies wat. In mijn 1:1 begeleiding na baby- en kindverliesbeginnen we bij wat jou vandaag bezighoudt. We kijken samen wat je tegenhoudt en welke stap bij jou past. Je kind hoeft daarvoor nergens heen; die hoort bij jouw leven terwijl jij verdergaat.