Mag mijn verdriet er zijn als anderen het erger hebben?
Je hoort over een vrouw die haar kind na jaren samen verloor. Of je zit tegenover iemand die opnieuw een miskraam meemaakte. En terwijl zij vertelt, denk jij ineens: Waar maak ik me eigenlijk zo druk om?
Misschien zeg je daarna minder over jouw kindje. Je slikt een vraag in. Je vertelt dat het wel gaat, terwijl je juist graag even had willen praten.
Ja, jouw verdriet mag er zijn, ook als iemand anders iets anders heeft meegemaakt. Het verlies van een kind is geen wedstrijd waarin je eerst moet aantonen dat jij het zwaar genoeg hebt.
Waarom vergelijk ik mijn verdriet met dat van een ander?
Soms helpt vergelijken je om te begrijpen hoe verschillend verlies kan zijn. Maar het kan ook een manier worden om jezelf stil te zetten.
Mijn zwangerschap duurde nog maar kort.
Zij heeft haar kind gekend, dus ik moet niets zeggen.
Bij haar is het pas gebeurd. Bij mij is het al jaren geleden.
Voor je het weet, gebruik je het verhaal van iemand anders als reden om jouw eigen verhaal niet meer te vertellen.
Na een miskraam kun je rouwen om het kindje dat je verwachtte én om alles wat je samen niet hebt kunnen meemaken. Na een stilgeboorte draag je weer andere ervaringen met je mee. En wanneer een kind overlijdt dat al jaren deel uitmaakt van het dagelijks leven, verandert dat dagelijks leven op een andere manier. Die verschillen mogen benoemd worden. Ze hoeven geen rangorde te worden.
Wat gebeurt er als je denkt: anderen hebben het erger?
Misschien blijf je weg uit een gesprek omdat jouw verlies volgens jou minder groot is. Misschien durf je in een groep de naam van je kindje niet te noemen. Of je vertelt wel wat er gebeurd is, maar voegt er meteen aan toe: “Bij anderen is het natuurlijk veel erger.”
Ik herken hoe verleidelijk het is om jezelf kleiner te maken zodra je het verhaal van een ander hoort. Als mama van Jasmijn, Tom en Tim weet ik ook dat hun verhalen niet hetzelfde zijn. Jasmijn verloor ik door een miskraam. Tom en Tim werden stilgeboren. Ik hoef die ervaringen niet gelijk te maken om te weten dat ze alle drie bij mijn leven horen.
Dat geldt ook voor jou. Je mag aandacht hebben voor wat een ander meemaakt, zonder jouw eigen kindje uit het gesprek te halen.
Moet ik mijn verhaal vertellen in een groep met ander verlies?
Nee. Je mag eerst luisteren. Je mag ontdekken of je je prettig voelt bij de mensen om je heen. En je mag pas iets delen wanneer jij dat wilt.
Misschien herken je niet alles in het verhaal van een ander. Dat hoeft ook niet. Soms raakt juist één zin je: de twijfel of je de naam van je kind zult noemen, de moeite om weer ergens zin in te hebben, of de gedachte dat je verdriet niet groot genoeg is om hulp te vragen.
Je kunt dan beginnen met iets kleins en eerlijks. Bijvoorbeeld: “Mijn verhaal is anders, maar wat je zegt over jezelf inhouden herken ik.” Meer hoeft niet.
Je hoeft niet te bewijzen dat je verdrietig genoeg bent
Als je merkt dat je jezelf steeds vergelijkt, probeer dan eens een andere vraag te stellen. Niet: Wie heeft er het meeste verloren? Maar: Wat doet mijn verlies vandaag met mij?
Misschien wil je over je kind praten. Misschien wil je juist vertellen wat je weer graag zou doen, maar nog niet durft. Beide gesprekken mogen er zijn. Je hoeft niet voortdurend verdrietig te zijn om je kindje lief te hebben. Je hoeft ook niet eerst vast te lopen om steun te mogen zoeken.
Wil je op je eigen manier even stilstaan bij jouw kind, dan kun je beginnen met Een moment met je kind. Ben je vooral benieuwd hoe andere vrouwen leven mét hun kind en hun verlies, lees dan ook hoe je kind mee kan gaan als jouw leven weer groter wordt.
En als je verlangt naar gesprekken waarin je niets hoeft af te meten aan het verhaal van een ander, kijk dan bij Ruimte voor Leven na Verlies. Je mag daar over je kind praten, luisteren, en ook onderzoeken wat jij zelf weer wilt in het leven. Je hoeft niet te bewijzen dat je er verdrietig genoeg voor bent.




