Waarom voel ik bijna niets na het verlies van mijn kindje?

Je doet wat er die dag moet gebeuren. Je antwoordt op een bericht, ruimt iets op, maakt eten. Iemand vraagt hoe het gaat en je zegt: “Het gaat wel.”

Pas later komt de vraag: Waarom voel ik zo weinig? Mijn kindje is overleden. Moet ik niet veel verdrietiger zijn?

Na een miskraam of stilgeboorte kun je momenten hebben waarop je verdriet voelt, maar ook momenten waarop er bijna niets lijkt door te komen. Dat zegt op zichzelf niets over hoeveel je van je kindje houdt. Je hoeft geen bepaald gevoel te laten zien om te bewijzen dat je kind belangrijk is.

Je kunt doorgaan en je toch niet jezelf voelen

Soms is er zo veel te regelen of te begrijpen dat je vooral doet wat nodig is. Er zijn gesprekken, afspraken, berichten van anderen en misschien vragen over je eigen lichamelijke herstel. Het kan voelen alsof je de dagen afwerkt zonder werkelijk stil te staan bij wat er is gebeurd.

Misschien komt het verdriet onverwacht bij een klein voorwerp. Misschien voel je het wanneer iemand de naam van je kindje noemt. Misschien gebeurt ook dat niet, en maak je je daar zorgen over.

Vergelijk jouw reactie niet met de foto die anderen van verlies hebben. Tranen zijn zichtbaar. Liefde voor je kind hoeft dat niet voortdurend te zijn.

Betekent weinig voelen dat ik mijn kindje vergeet?

Nee. Je relatie met je kindje hangt niet af van hoe intens je je vandaag voelt.

Ik ben mama van Jasmijn, Tom en Tim. Jasmijn verloor ik door een miskraam; Tom en Tim werden stilgeboren. Zij horen bij mijn leven. Soms praat ik over ze, soms mis ik ze sterk en soms ben ik bezig met heel gewone dingen. Op geen van die dagen zijn ze minder mijn kinderen.

Je mag dus ook kijken naar wat er wel is. Misschien wil je de naam van je kind horen. Misschien bewaar je iets kleins. Misschien denk je nu vooral: ik weet helemaal niet wat ik wil. Ook daarmee hoef je niets te bewijzen.

Moet ik proberen mijn verdriet eruit te krijgen?

Je hoeft jezelf niet aan het huilen te maken of terug te gaan naar het pijnlijkste moment omdat je denkt dat het anders niet telt.

Je kunt beginnen met een kleinere vraag: Hoe is het eigenlijk vandaag met mij? Misschien merk je dat je moe bent, snel geïrriteerd raakt of nergens zin in hebt. Misschien merk je juist dat je graag weer iets leuks zou doen. Je hoeft die antwoorden niet meteen te verklaren.

Wil je even aandacht geven aan je kindje zonder een gesprek te voeren, dan kun je luisteren naar Een moment met je kind. Voel je daarbij niets bijzonders, dan is dat ook geen mislukking. Je hebt even tijd gemaakt voor jullie, op een manier die vandaag mogelijk was.

En als de tranen later toch komen?

Dan hoef je dat niet te zien als bewijs dat het nu pas echt begint of dat je eerder verkeerd reageerde. Gevoelens houden zich niet aan een volgorde.

Misschien komt er verdriet. Misschien boosheid. Of opluchting wanneer je met iemand kunt praten zonder jezelf uit te leggen. Ook lachen kan weer opduiken. Het ene maakt het andere niet minder waar.

Zie je juist op tegen een gesprek omdat je bang bent dat je zult huilen en niet meer kunt stoppen? In Wat als ik ga huilen als ik over mijn overleden kindje praat? schrijf ik over die drempel.

Je hoeft niet eerst op een bepaalde manier te voelen

Misschien gaat het aan de buitenkant goed en wil je toch begrijpen waarom je jezelf niet helemaal terugvindt. Je mag daarover praten, ook zonder helder verhaal of duidelijke hulpvraag.

Ik begin in mijn 1:1 begeleiding bij hoe jij er nú bij zit. Soms gaat dat over het gemis van je kind. Soms over het doorgaan, je grenzen of de vraag waar je zelf weer zin in hebt. Je kind hoeft niet uit beeld, en jij hoeft geen verdriet te laten zien om serieus genomen te worden.