Dagelijks leven oppakken na stilgeboorte: hoe doe je dat?

Er ligt weer een uitnodiging op tafel. Iemand vraagt wanneer je terugkomt op je werk. De boodschappen moeten gedaan worden. Voor anderen lijken het gewone dingen. Voor jou kunnen ze ineens groot voelen.

Het dagelijks leven oppakken na een stilgeboorte betekent niet dat alles weer gaat zoals daarvoor. Je kunt sommige dingen opnieuw gaan doen en tegelijk merken dat je andere ruimte nodig hebt. Je hoeft niet in één keer te beslissen hoe jouw leven er vanaf nu uitziet.

Waarom voelen gewone dingen niet meer gewoon?

Omdat jij weet wie er ontbreekt. Misschien had je verwacht nu met je baby thuis te zijn. In plaats daarvan kom je thuis zonder je kind en staan er alledaagse taken te wachten.

Een winkelbezoek kan lastig zijn omdat je er babyspullen ziet. Op je werk kan de vraag “Hoe gaat het?” je overvallen. Tijdens een etentje kun je het gezellig hebben en toch ineens je kind missen.

Dat hoeft geen teken te zijn dat je er nog niet aan toe bent om iets te ondernemen. Het laat zien dat één dag verschillende kanten kan hebben. Je mag zoeken naar een manier waarop je meedoet zonder te doen alsof er niets is gebeurd.

Wat pak je als eerste weer op?

Kies iets concreets en kijk wat het van je vraagt. Niet alleen: kan ik dit? Maar ook: wil ik dit nu, en wat zou het makkelijker maken?

Misschien wil je een vriendin zien, maar liever een uur wandelen dan een hele avond op bezoek. Misschien wil je weer werken, maar vooraf bespreken wat collega’s wel en niet over je kindje hoeven te vragen. Of je merkt dat een afspraak deze week niet past en kiest een ander moment.

Zo’n keuze hoeft niet voor altijd te gelden. Wat vandaag goed voelt, mag volgende maand anders zijn. In mijn blog over de eerste stappen na een stilgeboorte schrijf ik uitgebreider over die eerste periode, wanneer zelfs de volgende dag groot kan voelen.

Wat vraag je aan de mensen om je heen?

Anderen kunnen je behoefte niet altijd raden. Je hoeft hun ongemak niet op te lossen, maar je mag wel iets concreets vragen.

Bijvoorbeeld: “Ik wil graag komen, maar misschien ga ik eerder naar huis.” Of: “Je mag de naam van mijn kind noemen. Als ik er vandaag niet over wil praten, zeg ik dat.”

Je kunt ook aangeven dat je niet op iedere vraag antwoord wilt geven. Je kind hoort bij je leven; dat verplicht je niet om bij elk bezoek het hele verhaal te vertellen.

Misschien lukt het je inmiddels om te werken, afspraken te maken en voor anderen te zorgen, maar voel je dat je zelf weinig ruimte overhoudt. De blog wanneer zoek je steun na babyverlies als je nog functioneert? gaat precies over die twijfel.

Je kind gaat mee in jouw gewone leven

Na mijn miskraam van Jasmijn en de stilgeboortes van Tom en Tim ging mijn leven ook door. Er waren taken, gesprekken en keuzes. Ik ben hun mama in dat leven van alledag, niet alleen op dagen waarop ik bewust bij het verlies stilsta.

Misschien helpt die gedachte jou ook. Je hoeft geen keuze te maken tussen je kind herinneren en iets fijns doen. Je kunt naar een verjaardag gaan, besluiten thuis te blijven, werken of plannen maken. Jouw kind houdt niet op bij je te horen wanneer jij verder leeft.

En als je merkt dat je steeds rekening houdt met wat anderen aankunnen, terwijl je zelf niet goed weet wat je wilt, kun je daar samen naar kijken. In mijn 1:1 begeleiding na kindverlies beginnen we bij wat er nú speelt en welke volgende stap bij jou past.