Lotgenoten na een miskraam: waarom herkenning zoveel betekent

Dit verhaal ontstond naar aanleiding van een interview en verscheen oorspronkelijk op 20 november 2023. Ik heb het bijgewerkt omdat de woorden voor mijn werk inmiddels zijn veranderd, terwijl mijn kinderen en de reden waarom ik dit werk doe dezelfde zijn gebleven.

Na het verlies van een kind kunnen mensen om je heen veel liefde geven. Toch kun je je alleen voelen in iets wat voor hen moeilijk te begrijpen is. Soms wil je niet opnieuw uitleggen waarom een datum belangrijk is, waarom je jezelf moeder noemt of waarom je vandaag kunt lachen en morgen verdrietig bent.

Na mijn miskraam en de stilgeboorte van Tom en Tim ontdekte ik wat het betekent als een andere vrouw aan een paar woorden genoeg heeft.

Jasmijn, Tom en Tim horen bij mijn leven

Mijn eerste zwangerschap eindigde in een miskraam. Ik noem haar Jasmijn. Daarna werd mijn zoon Tom stilgeboren na 23 weken en 5 dagen zwangerschap. Een jaar later werd ook Tim stilgeboren, na 25 weken en 1 dag. Tijdens beide zwangerschappen kreeg ik HELLP.

Hun verlies veranderde mijn leven. Maar Jasmijn, Tom en Tim zijn voor mij meer dan wat er gebeurd is. Ze zijn mijn kinderen. Ze horen bij wie ik ben, bij de liefde in mijn leven en bij de keuzes die ik daarna heb gemaakt.

Over die weg schreef ik ook mijn boek Stilgeboren.

Waarom contact met andere vrouwen anders kan voelen

Iemand die zelf een miskraam of stilgeboorte heeft meegemaakt, heeft niet automatisch dezelfde ervaring als jij. Toch kan er iets herkenbaars zijn in een gesprek. Je hoeft minder uit te leggen. Je mag vertellen over je kind, ook als het jaren geleden is. En je mag óók vertellen dat je weer ergens zin in hebt.

Dat laatste vond ik belangrijk om hardop te zeggen. Want wat als je weer geniet? Betekent dat dan dat je kind minder bij je hoort? Voor mij niet. Mijn kinderen gaan met me mee terwijl ik verder leef.

Herkenning lost het gemis niet op. Ze kan wel ruimte geven om eerlijk te zijn over alles wat er naast dat gemis bestaat.

Van Stillborn Sisterhood naar Ruimte voor Leven na Verlies

Toen ik dit verhaal voor het eerst deelde, heette de plek waar ik vrouwen samenbracht Stillborn Sisterhood. Die naam hoort bij het begin van mijn werk. Inmiddels heet mijn groep Ruimte voor Leven na Verlies.

De naam veranderde omdat ik steeds scherper zag wat vrouwen naast erkenning voor hun verlies nodig hebben: ruimte om hun kind mee te nemen in een leven dat doorgaat. Om te praten over liefde en verdriet, maar ook over werk, relaties, schuldgevoel, grenzen, plannen en de momenten waarop plezier onverwacht terugkomt.

Ik begeleid inmiddels ook vrouwen die een ouder kind verloren. Mijn eigen verhaal begint bij een miskraam en stilgeboorte; mijn werk reikt verder dan babyverlies.

Je hoeft je kind niet achter te laten om verder te leven

Als jij na het verlies van je kind verlangt naar contact met vrouwen die begrijpen waarom verdriet en levenslust naast elkaar kunnen bestaan, lees dan over Ruimte voor Leven na Verlies. Daar vertel ik hoe we samenkomen en waar we het met elkaar over hebben.

Misschien is lezen voor nu genoeg. Misschien voel je dat je er eens bij wilt zijn. Beide mogen.

Desirée van Nieuwenhoven is mama van Jasmijn, Tom en Tim, auteur van Stilgeboren, spreker en begeleider van vrouwen na baby- en kindverlies.

Wil je weten hoe je een groep vindt die bij je past? Lees dan lotgenoten na babyverlies.