Boos na babyverlies: waar komt die woede vandaan?

Je bent niet alleen verdrietig.

Je bent boos.

Boos op je lichaam. Op de artsen. Op je partner die anders reageert dan jij. Op de buurvrouw die zwanger door de straat loopt. Op mensen die klagen over hun kinderen. Op iedereen die zegt dat je het een plek moet geven.

Misschien ben je zelfs boos op je kindje omdat het jou heeft achtergelaten.

En daarna schaam je je voor die gedachten.

Want mag je wel zo boos zijn na het verlies van je baby? Hoort verdriet niet zacht, stil en beheerst te zijn?

Nee.

Babyverlies is niet alleen verdriet. Het is ook onmacht, onrecht en het instorten van een toekomst die voor jou al begonnen was. Woede na stilgeboorte, miskraam of ander babyverlies is daarom niet vreemd.

Je boosheid vertelt dat er iets is gebeurd wat nooit had mogen gebeuren.

Waarom ben je zo boos na babyverlies?

Woede ontstaat vaak wanneer iets van grote waarde van je wordt afgenomen en je daar niets tegen kunt doen.

Je wilde je kindje beschermen. Je wilde het dragen, verzorgen en zien opgroeien. Maar ondanks al je liefde kon je niet voorkomen dat het overleed.

Die machteloosheid kan ondraaglijk voelen.

Boosheid geeft daar soms tijdelijk een andere vorm aan. In plaats van alleen de leegte en het verdriet te voelen, komt er energie. Een innerlijke vuist die zegt:

Dit is niet eerlijk.

Dit had niet mogen gebeuren.

Mijn kindje had moeten leven.

Die boosheid betekent niet dat je verbitterd bent. Ze kan voortkomen uit liefde voor je kindje en uit protest tegen alles wat jou is afgenomen.

Boos op je lichaam na een miskraam of stilgeboorte

Na babyverlies kan je eigen lichaam ineens als een vijand voelen.

Je lichaam droeg je kindje, maar kon het niet veilig bij je houden. Misschien bleef je buik nog zichtbaar terwijl je kindje er niet meer was. Misschien maakte je lichaam melk aan voor een baby die je niet kon voeden. Of werd je kort na een miskraam alweer ongesteld, alsof je lichaam zomaar verderging.

Je kunt denken:

Waarom heeft mijn lichaam mij niet gewaarschuwd?

Waarom kon mijn lichaam dit niet?

Waarom vertrouwde ik erop?

Die gedachten kunnen gepaard gaan met schuldgevoel. Toch is wat er is gebeurd niet hetzelfde als wat jij hebt veroorzaakt.

Je lichaam heeft je niet bewust in de steek gelaten. En jij hebt niet gefaald als moeder.

Ook ik heb boosheid, onmacht en schuld gekend na het verlies van Jasmijn, Tom en Tim. Mijn lichaam werd ernstig ziek tijdens mijn zwangerschappen van Tom en Tim. Lange tijd was het moeilijk om te begrijpen hoe mijn lichaam en mijn moederschap zich tot elkaar verhielden.

De weg naar zachtheid voor jezelf begint niet altijd met direct van je lichaam houden. Soms begint hij met stoppen je lichaam voortdurend te straffen.

Boos op artsen of zorgverleners

Misschien ben je boos op de mensen die jou tijdens je zwangerschap of bevalling hebben begeleid.

Omdat je het gevoel hebt dat je niet serieus werd genomen. Omdat signalen zijn gemist. Omdat informatie ontbrak. Omdat de communicatie hard of afstandelijk was. Of omdat je nog altijd met vragen zit waarop niemand een duidelijk antwoord kan geven.

Die boosheid mag onderzocht worden.

Dat betekent niet automatisch dat iemand een fout heeft gemaakt. Het betekent wel dat jouw ervaring serieus genomen mag worden. Je mag vragen stellen, je dossier opvragen of om een nagesprek verzoeken. Je mag uitleg willen over wat er is gebeurd.

Soms geeft een antwoord rust. Soms roept het juist nieuwe vragen op.

En soms blijft de pijnlijke conclusie dat niemand de afloop had kunnen voorkomen. Ook dan kan de boosheid blijven, omdat weten dat niemand schuld heeft het verlies nog niet eerlijk maakt.

Boos op zwangere vrouwen en andere ouders

Na babyverlies kun je boosheid of afgunst voelen wanneer iemand anders zwanger is of een gezonde baby krijgt.

Misschien vind je dat verschrikkelijk van jezelf.

Je wilt die ander haar geluk niet afnemen. Tegelijkertijd doet haar zwangerschap jou denken aan alles wat jij bent verloren. Haar groeiende buik, geboorteaankondiging of babyfoto raakt precies de plek waar het bij jou pijn doet.

Twee dingen kunnen tegelijkertijd waar zijn:

Je kunt blij zijn voor haar.

En verdrietig of boos zijn om jezelf.

Je hoeft niet naar iedere babyshower. Je hoeft zwangerschapsupdates niet altijd te bekijken. Je mag afstand nemen wanneer iets te veel pijn doet.

Dat is geen ondankbaarheid of misgunnen. Dat is tijdelijk voor jezelf zorgen.

Boos op je partner omdat die anders reageert

De één wil praten. De ander zoekt afleiding.

De één huilt zichtbaar. De ander gaat werken, regelt praktische zaken of probeert het dagelijks leven draaiende te houden.

Wanneer je partner anders met het verlies omgaat, kan dat voelen alsof jij alleen bent in een verdriet dat van jullie samen is.

Je kunt denken:

Mis jij ons kindje dan niet?

Waarom praat je er nooit over?

Waarom moet ik steeds beginnen?

Anders reageren betekent niet automatisch minder voelen. Toch mag je wel uitspreken wat het gedrag van je partner met jou doet.

Probeer niet alleen te vragen waarom je partner iets niet doet, maar vertel wat jij nodig hebt:

“Ik hoef geen oplossing. Ik wil dat je even naar me luistert.”

“Ik wil dat we de naam van ons kindje blijven noemen.”

“Ik voel me alleen wanneer we er nooit over praten.”

Je hoeft niet op dezelfde manier te verliezen om elkaar toch weer te kunnen vinden.

Wat kun je met woede na stilgeboorte doen?

Je hoeft je boosheid niet weg te duwen, maar je hoeft haar ook niet alles te laten bepalen.

Begin met herkennen wat er onder de boosheid zit.

Is het onmacht? Schuldgevoel? Angst? Gemis? Het gevoel dat niemand begrijpt wat jou is overkomen?

Schrijf ongefilterd op waar je boos over bent. Praat met iemand bij wie je jezelf niet kleiner hoeft te maken. Beweeg, wandel of gebruik je lichaam om spanning kwijt te raken. Stel de vragen die nog in je hoofd rondgaan.

Je mag ook grenzen stellen aan mensen die je verlies bagatelliseren.

Een eenvoudige zin kan genoeg zijn:

“Ik weet dat je het goed bedoelt, maar deze opmerking helpt mij niet.”

Of:

“Ik wil niet dat je mijn kindje of mijn verdriet kleiner maakt.”

Boosheid kan je laten zien waar een grens is overschreden. Ze kan je helpen woorden te geven aan wat je niet langer wilt inslikken.

Wanneer je bang bent dat je jezelf of iemand anders iets aandoet, of wanneer je woede je dagelijks leven volledig overneemt, neem dan contact op met je huisarts of een andere professionele hulpverlener. Je hoeft ook dat niet alleen te dragen.

Je bent geen boze of slechte moeder

Boosheid is een gevoel. Het is niet jouw identiteit.

Je bent niet ondankbaar omdat je niet alleen verdriet voelt. Je bent geen slecht mens omdat de zwangerschap van iemand anders pijn doet. En je bent geen slechte moeder omdat je boos bent op je lichaam, de wereld of zelfs even op je overleden kindje.

Je bent een moeder aan wie iets ingrijpends is overkomen.

Misschien hoeft de vraag daarom niet te zijn: hoe kom ik zo snel mogelijk van mijn boosheid af?

Misschien mag de eerste vraag zijn:

Wat probeert mijn boosheid mij te vertellen?

Wanneer woede gehoord wordt, hoeft ze niet meer voortdurend te schreeuwen. Dan kan er langzaam ruimte ontstaan voor andere gevoelens. Voor verdriet, liefde, opluchting, plezier en uiteindelijk ook weer voor de toekomst.

Niet omdat het verlies minder belangrijk wordt.

Wel omdat jouw leven groter mag worden dan alleen wat je is overkomen.

Van leven in verlies naar leven met verlies

Je hoeft je boosheid niet eerst volledig te hebben opgelost voordat je weer mag leven.

Je mag lachen terwijl je nog boos bent. Je mag plannen maken terwijl je nog vragen hebt. Je mag gelukkig worden zonder te doen alsof het verlies goed of eerlijk was.

Binnen Ruimte voor Leven na Verlies is er plaats voor alles wat je voelt. Niet alleen voor het verdriet dat anderen verwachten, maar ook voor woede, schuldgevoel, opluchting en het verlangen om weer vooruit te kijken.

Wil je liever persoonlijk onderzoeken wat jouw boosheid je probeert te vertellen? Lees dan meer over mijn 1:1 begeleiding.

Je hoeft niet minder van je kindje te houden om weer meer van jouw eigen leven te gaan voelen.

Veelgestelde vragen over boosheid na babyverlies

Is boosheid na babyverlies normaal?

Boosheid is een begrijpelijke reactie op verlies, machteloosheid en onrecht. Je kunt boos zijn op jezelf, je lichaam, zorgverleners, je partner of de wereld zonder dat dit je een slecht mens maakt.

Waarom ben ik boos op zwangere vrouwen?

Hun zwangerschap kan zichtbaar maken wat jij bent verloren. Dat betekent niet automatisch dat je hun iets slechts toewenst. Blijdschap voor een ander en pijn om je eigen verlies kunnen naast elkaar bestaan.

Mag ik boos zijn op mijn overleden kindje?

Ook die gedachte kan voorkomen. Een gevoel maakt je geen slechte moeder. Vaak zitten onder die boosheid intens gemis, machteloosheid en de wens dat je kindje bij je was gebleven.

Wanneer moet ik hulp zoeken voor mijn woede?

Zoek hulp wanneer de boosheid je dagelijks functioneren sterk belemmert, je relaties ernstig beschadigt of wanneer je bang bent dat je jezelf of iemand anders iets aandoet. Je huisarts kan samen met jou bekijken welke ondersteuning passend is.