19 jaar na stilgeboorte – Van overleven naar een leven vol liefde

10 juni.

Negentien jaar geleden veranderde mijn leven voorgoed. Op die dag werd ik moeder van Tom, mijn prachtige jongen die stil werd geboren. Sindsdien kijk ik anders naar liefde, moederschap en leven na stilgeboorte. Ieder jaar sta ik op deze dag bewust stil bij zijn jaardag, bij zijn leven en bij alles wat hij nog altijd in beweging brengt.

Wat ooit voelde als een bodemloze val, heeft in de loop van de jaren een andere vorm gekregen. Het gemis is gebleven, maar daarnaast ontstond langzaam ook ruimte voor verbinding, zachtheid en liefde.

De eerste jaren leven na stilgeboorte

De eerste periode na de stilgeboorte van Tom voelde alsof ik volledig was kwijtgeraakt wie ik was. Mijn lichaam had een kindje gedragen. Mijn hart hield al onvoorwaardelijk van hem. Toch ging ik zonder baby naar huis.

Die leegte is bijna niet uit te leggen.

Ondertussen draaide de wereld om mij heen gewoon door. Mensen gingen werken, maakten plannen en leefden verder, terwijl mijn eigen leven stil leek te staan. Daardoor voelde ik me vaak eenzaam en onbegrepen.

In die periode draaiden sommige dagen vooral om overleven. Bovendien wist ik niet meer hoe ik beslissingen moest nemen of hoe ik mezelf terug kon vinden. Het verlies van Tom raakte daardoor niet alleen mijn moederschap, maar ook mijn identiteit.

Hoe rouw na stilgeboorte verandert door de jaren heen

Toch ontdekte ik in de jaren daarna langzaam dat rouw verandert en beweegt. Niet omdat het verlies kleiner wordt, maar omdat liefde andere vormen vindt om aanwezig te blijven.

In het begin was verdriet allesoverheersend. Later kwamen er ook andere momenten tussendoor. Kleine stukjes ademruimte. Een glimlach zonder schuldgevoel. En uiteindelijk zelfs een gevoel van verbondenheid in plaats van alleen gemis.

Daarnaast merkte ik dat Tom overal met me meebewoog.

Zo zag ik hem in zonnebloemen langs de weg. Soms voelde ik hem in de wind op mijn huid. Daarnaast hoorde ik onverwacht precies het juiste liedje op precies het juiste moment.

Voor anderen lijken dat misschien kleine dingen. Voor mij zijn het herinneringen aan het feit dat liefde niet stopt na stilgeboorte.

Tom verdween nooit uit mijn leven. Zijn aanwezigheid kreeg alleen een andere vorm.

Liefde stopt niet na stilgeboorte

Wat ik in de afgelopen negentien jaar heb geleerd, is dat liefde voor je kindje blijft bestaan. Ze groeit met je mee. Hoewel de vorm verandert, verdwijnt die liefde nooit.

In de eerste jaren voelde die liefde vooral pijnlijk, omdat mijn armen leeg bleven terwijl mijn moederhart zo vol was. Later ontdekte ik dat liefde ook zichtbaar blijft in herinneringen, rituelen en de manier waarop je leeft.

Daardoor kwam er langzaam naast verdriet ook ruimte voor dankbaarheid.

Ik werd dankbaar dat Tom bestaat. Dat hij mij moeder maakte. Bovendien leerde hij mij meer over liefde en leven dan ik ooit had kunnen bedenken.

Dat betekent niet dat het verdriet weg is. Wel betekent het dat verdriet niet meer de enige laag is die overblijft.

Rituelen helpen bij leven na stilgeboorte

Ieder jaar zet ik een witte roos neer. Daarnaast koop ik een zonnebloem — zijn bloem, mijn zon. Voor buitenstaanders lijken dat misschien kleine gebaren, maar voor mij dragen ze betekenis, verbinding en liefde.

Rituelen kunnen helpend zijn bij leven na stilgeboorte. Niet omdat ze het gemis oplossen, maar omdat ze zichtbaar maken dat jouw kindje onderdeel blijft van je leven.

Veel ouders vinden troost in zulke momenten. Sommigen branden een kaarsje. Anderen schrijven een brief of bezoeken een speciale plek. Juist die kleine handelingen maken ruimte voor blijvende verbinding.

Bovendien helpen rituelen om het moederschap zichtbaar te houden.

Ik bén de moeder van Tom. En dat blijft voor altijd zo.

Van overleven naar opnieuw leven

Wanneer ik vandaag terugkijk, zie ik niet langer alleen de vrouw die volledig gebroken was door verdriet. Natuurlijk zie ik haar nog steeds, want zij hoort bij mijn verhaal. Tegelijkertijd zie ik ook iemand anders.

Ik zie een vrouw die opnieuw leerde leven na stilgeboorte.

Langzaam vond ik mezelf terug. Bovendien ontdekte ik dat toekomst en verlies naast elkaar kunnen bestaan. Daardoor hoefde ik mijn kindje niet achter te laten om weer te mogen lachen, genieten of creëren.

Tom leeft nog altijd mee in alles wat ik doe. Niet alleen in mijn werk en woorden, maar ook in de vrouwen die ik vandaag begeleid. Daardoor voelt hij nog steeds als mijn stille kompas.

Wat 19 jaar leven na stilgeboorte mij leerde

Misschien is dit wel het belangrijkste wat ik heb geleerd: rouw stopt niet. Maar liefde stopt ook niet.

Vroeger dacht ik dat ik moest kiezen tussen vasthouden en verder leven. Inmiddels weet ik dat die twee naast elkaar mogen bestaan.

Ik hoef Tom niet los te laten om voluit te mogen leven. Juist doordat ik hem meeneem, voelt het leven voller, zachter en echter.

Leven na stilgeboorte betekent voor mij daarom niet vergeten. Het betekent leren bewegen met liefde en gemis naast elkaar.

En misschien is dat wel de mooiste waarheid die Tom mij in negentien jaar heeft gegeven.

Samen herdenken? Kom naar de Dag Babyverlies of lees het volledige verhaal in mijn boek Stilgeboren.