Waarom trok ik me terug na babyverlies terwijl ik me zo alleen voelde?
Ik wilde een tijdlang niet opstaan. Niet praten. Ik kon uren thuis zitten en naar buiten kijken, terwijl er vanbinnen van alles door elkaar liep.
Na mijn miskraam van Jasmijn en de stilgeboorte van Tom en Tim voelde ik me de weg kwijt. Mensen om me heen wilden helpen. Ze vroegen hoe het ging. Toch trok ik me steeds verder terug.
Dat lijkt misschien tegenstrijdig. Als je je alleen voelt, waarom zoek je dan minder contact? Voor mij speelde mee dat ik niet wist of er ruimte bleef voor mijn kinderen wanneer ik mijn verhaal vertelde. Zou iemand luisteren? Of zou ik alweer de vraag krijgen of ik de oude werd?
Waarom voelt contact na het verlies van je kindje zo ingewikkeld?
Een uitnodiging om koffie te drinken kan fijn zijn. Maar soms denk je al vooruit naar de vragen die kunnen komen. Hoe gaat het nu? Gaat het al wat beter? Ben je weer aan het werk?
Misschien weet je zelf niet eens hoe je moet antwoorden. Je wilt niet de hele middag over je verlies praten. Je wilt ook niet doen alsof je kindje niet bestaat. Dan kan thuisblijven eenvoudiger voelen dan kiezen tussen die twee.
Ik merkte hoe stil het werd toen de namen van Tom en Tim, en ook Jasmijn, minder vaak genoemd werden. Voor anderen veranderde het gesprek. Voor mij waren zij nog altijd mijn kinderen. Dat verschil maakte contact soms moeilijk.
Je hoeft niet meteen je hele verhaal te vertellen
Als je opnieuw contact wilt, hoeft dat niet te beginnen met een lang gesprek over alles wat er is gebeurd. Je kunt één persoon kiezen en iets kleins zeggen:
“Ik wil je graag zien. Ik weet alleen niet goed hoeveel ik vandaag wil vertellen.”
Of:
“Zullen we wandelen? Je mag naar mijn kindje vragen, maar ik wil ook gewoon even samen buiten zijn.”
Je mag ook achteraf merken dat iets niet fijn voelde en het de volgende keer anders doen. Contact zoeken is geen belofte dat je altijd beschikbaar bent om over je verlies te praten.
Wat als ik bang ben dat mijn verdriet te veel is voor anderen?
Die gedachte kende ik. Ik was bang dat ik te vaak over mijn kinderen zou praten. Dat ik iemand ongemakkelijk zou maken of dat mijn verhaal op een gegeven moment genoeg moest zijn geweest.
Maar mijn kinderen verdwenen niet uit mijn leven omdat anderen hun namen minder vaak noemden. Ik wilde een manier vinden om over hen te kunnen praten zonder mezelf voortdurend in te houden.
Misschien kun jij bij een vriend of familielid zeggen wat helpt. Misschien zoek je daarnaast vrouwen die een kind verloren en bij wie je minder hoeft uit te leggen. Je hoeft je verdriet niet te vergelijken met dat van hen om aan te mogen sluiten.
En als ik nog niet weet wat ik nodig heb?
Dan kun je precies dát zeggen. “Ik weet niet goed wat ik nodig heb, maar ik wil niet alles alleen blijven dragen” is al een begin.
Het gesprek mag ook gaan over jouw leven nu. Over werk. Over iets wat iemand zei. Over een afspraak waar je tegen opziet. Of over het verlangen om weer plezier te hebben, zonder je kindje buiten beeld te zetten.
Dat is wat ik vandaag belangrijk vind in mijn werk. We hoeven niet steeds terug naar het zwaarste moment om te kunnen kijken hoe je verder wilt leven.
Binnen Ruimte voor Leven na Verlies ontmoet je vrouwen bij wie je kind genoemd mag worden én bij wie het over jou mag gaan. Je mag eerst luisteren. Je hoeft niet met een afgerond verhaal binnen te komen.
Wil je vandaag liever nog geen groep of gesprek, dan kun je bij gratis hulp na baby- en kindverlies rustig iets lezen of luisteren. En als je je afvraagt of jouw verhaal wel ruimte mag innemen naast dat van anderen, lees dan ook Mag mijn verdriet er zijn als anderen het erger hebben?.
Terugtrekken maakte me niet minder verlangend naar contact. Ik zocht naar contact waarin ik mezelf en mijn kinderen niet hoefde weg te laten. Misschien is dat ook voor jou een vraag om mee te beginnen: bij wie kan ik vandaag een klein stukje meer mezelf zijn?
