19 jaar Tom: wat zie ik op zijn jaardag als ik terugkijk?

Vandaag, 10 juni 2025, is het negentien jaar geleden dat Tom werd geboren. Mijn zoon. Stilgeboren op 10 juni 2006.

Op zijn jaardag denk ik aan hem. Maar ik kijk ook naar mijn eigen leven sinds die dag. Want als je me toen had verteld dat ik negentien jaar later van mijn leven zou genieten, had ik waarschijnlijk niet geweten hoe dat mogelijk moest zijn.

En toch is dat waar ik nu ben. Tom ontbreekt nog altijd. Hij hoort ook nog altijd bij mij.

De eerste jaren kon ik me deze dag niet voorstellen

Na Toms geboorte ging ik zonder hem naar huis. Mijn lichaam moest herstellen van een zwangerschap waarin ik door HELLP ernstig ziek was geworden. Ondertussen moest ik verder leven terwijl mijn zoon er niet zichtbaar bij was.

In het begin kon ik nauwelijks voorbij de eerstvolgende dag kijken. Hoe zou ik zijn eerste verjaardag meemaken? En daarna de tweede? Negentien jaar was geen getal waar ik een beeld bij had.

Toms jaardag maakte steeds opnieuw duidelijk dat de tijd wél verderging. Kinderen uit zijn geboortejaar werden ouder. De wereld veranderde. Mijn leven veranderde mee. Tom bleef mijn zoon, ook zonder de verjaardagen die ik met hem had willen vieren.

Is het na negentien jaar nog steeds een bijzondere dag?

Voor mij wel. Maar bijzonder betekent niet dat ik ieder jaar precies hetzelfde voel of doe.

Soms ligt de nadruk op het gemis. Soms denk ik aan wie ik was toen Tom werd geboren en aan alles wat er sindsdien is gebeurd. Ik kan stilstaan bij zijn geboorte én blij zijn met het leven dat ik vandaag heb.

Dat hoef ik niet met elkaar te verzoenen. Het bestaat allebei.

Als iemand vraagt of ik na al die jaren nog aan Tom denk, is mijn antwoord eenvoudig: hij is mijn kind. Ik ben niet negentien jaar blijven stilstaan bij één dag in 2006. Ik heb negentien jaar als zijn moeder geleefd.

Mijn leven werd meer dan wat mij overkwam

Er zijn jaren geweest waarin het verlies veel ruimte innam. Inmiddels bestaat mijn leven uit veel meer. Ik lach, maak plannen, geniet en werk met vrouwen die hun kind verloren. Ik praat over Tom en over Tim, die een jaar later stilgeboren werd. En over Jasmijn, die ik door een miskraam verloor.

Mijn kinderen zijn geen hoofdstuk dat ik eerst moest afsluiten voordat ik verder kon. Ze horen bij wie ik ben geworden.

Dat betekent niet dat ik blij ben met wat er is gebeurd. Ik had Tom graag zien opgroeien. Maar ik zie ook wat ik met mijn eigen leven heb gedaan in de jaren waarin ik hem moest missen. Op zijn negentiende jaardag mag ik naar beide kijken.

Hoe wil je een jaardag jaren later beleven?

Misschien vraag jij je rond de geboortedag van je kind af of je een vaste traditie moet hebben. Dat hoeft niet. Je mag de dag groot maken, klein houden of pas op het moment zelf beslissen wat je wilt.

Ook wat ooit bij je paste, mag veranderen. Op Tims negentiende jaardag schreef ik later over een vertrouwde bloemengewoonte die plaatsmaakte voor iets nieuws. Niet omdat de jaren ervoor verkeerd waren, maar omdat ik zelf veranderde.

Wil je op de jaardag van jouw kind een paar minuten bewust samen zijn, zonder iets te hoeven organiseren? Daarvoor maakte ik de korte audio Een moment met je kind.

Tom is negentien. En ik ben er ook nog

Op Toms jaardag vertel ik niet alleen dat hij werd geboren en overleed. Ik wil ook vertellen dat hij nog steeds mijn zoon is terwijl mijn leven doorgaat.

Negentien jaar geleden kon ik het leven dat ik nu leid niet overzien. Vandaag kan ik zeggen dat ik intens van het leven houd. Mét Tom. Mét Jasmijn en Tim. Met wat ik mis en met alles waar ik nog naar uitkijk.

Wie mijn verhaal vanaf het begin wil lezen, kan dat doen in mijn boek Stilgeboren. Daar vertel ik over mijn kinderen en over de jaren waarin ik ontdekte dat hun plek in mijn leven niet verdwijnt doordat mijn leven weer groter wordt.