Hulp bij babyverlies hoeft niet te beginnen met jouw hele verhaal

Veel vormen van hulp bij babyverlies starten met praten over wat er is gebeurd. Wie je kindje was. Hoe de zwangerschap verliep. Hoe het afscheid eruitzag. Alsof het opnieuw vertellen van het verhaal automatisch de weg opent naar heling.

Maar voor veel vrouwen voelt dat helemaal niet helpend.

Na een stilgeboorte of ander babyverlies is het verhaal vaak al ontelbaar vaak verteld. Aan artsen. Aan verloskundigen. Aan familie. Aan instanties. Je lichaam heeft het verlies bovendien al volledig gedragen.

Daardoor voelen veel vrouwen diep vanbinnen:
ik kan dit niet nóg een keer vertellen.

En dat is begrijpelijk.

Waarom praten over babyverlies niet altijd helpt

Voor sommige vrouwen werkt praten bevrijdend. Toch ervaren veel moeders iets anders wanneer ze opnieuw hun verhaal moeten vertellen.

Hun lichaam spant zich aan.
Herinneringen komen direct terug.
Daarnaast kunnen emoties ineens overweldigend worden.

Daardoor raken sommige vrouwen verder verwijderd van zichzelf in plaats van dichterbij.

Dat gebeurt niet omdat ze zwak zijn. Integendeel. Vaak is hun systeem simpelweg al te lang overbelast geweest.

Juist daarom geloof ik dat hulp bij babyverlies niet altijd hoeft te beginnen bij teruggaan naar het verliesmoment.

Je hoeft jouw verlies niet opnieuw te bewijzen

Veel vrouwen voelen onbewust de druk om hun verdriet uit te leggen. Alsof ze moeten bewijzen hoe diep het verlies was voordat ze steun mogen ontvangen.

Maar jouw kindje bestaat al.
Jouw verlies is echt.
Daar hoef je geen uitgebreid verhaal meer voor te vertellen.

In mijn begeleiding hoeft jouw verhaal daarom niet opnieuw centraal te staan. Niet omdat het er niet toe doet, maar omdat het al onderdeel van jou is.

In plaats daarvan kijken we naar:

• hoe jij vandaag leeft,
• waar het vastloopt,
• wat jouw lichaam aangeeft,
• en waar weer ruimte mag ontstaan.

Soms met woorden.
Soms juist zonder veel woorden.

Altijd afgestemd op wat veilig voelt voor jou.

Je kindje is geen verhaal, maar onderdeel van jouw leven

Na stilgeboorte blijft jouw kindje verweven in wie je bent. Daarom voelt het voor veel vrouwen niet kloppend om hun kindje alleen te benoemen als “het verlies” of “het verhaal”.

Jouw kindje hoort bij jouw leven.

Binnen mijn begeleiding hoeft jouw kindje daarom niet steeds uitgelegd of benoemd te worden om aanwezig te mogen zijn. Die aanwezigheid is er al.

Daardoor verschuift de focus langzaam:
van steeds teruggaan naar de pijn,
naar leren leven mét jouw kindje verweven in het heden.

En juist daar ontstaat vaak meer rust.

Wat er verandert wanneer je niet alles hoeft te vertellen

Wanneer vrouwen voelen dat ze niets hoeven te bewijzen, ontspant er vaak iets. Het lichaam hoeft niet opnieuw in overleving te gaan. Daarnaast ontstaat er meer ruimte om te voelen wat er nú nodig is.

Niet alleen verdriet.
Maar ook:
rust,
richting,
verbinding,
en voorzichtig weer toekomst voelen.

Dat betekent niet dat het verleden verdwijnt. Wel betekent het dat het leven van vandaag weer meer open mag gaan.

Als jij voelt: ik kan dit niet nog een keer vertellen

Misschien herken jij dit direct.

Misschien voel je weerstand zodra iemand vraagt:
“Vertel eens wat er gebeurd is.”

Dat betekent niet dat je vastzit.
En ook niet dat je niet wilt helen.

Vaak betekent het simpelweg dat jouw lichaam bescherming zoekt. Bovendien kan het een teken zijn dat je toe bent aan een andere ingang.

Hulp bij babyverlies hoeft niet zwaar of intens te zijn om waardevol te zijn. Soms ontstaat beweging juist op het moment dat je niet meer terug hoeft naar waar je al zo vaak bent geweest.

Je bent welkom.
Met alles wat er is.
Ook zonder het opnieuw uit te leggen.

Toekomstgerichte begeleiding? Kijk naar het 1:1 Toekomsttraject of begin hier gratis.