Blogpagina

Niemand bereidt je voor op dit verdriet.

Niet op het moment dat het misgaat. Niet op de stilte erna. Niet op hoe het voelt om verder te leven terwijl je kindje er niet is.

Hier vind je woorden die dat wel proberen. Eerlijke verhalen over miskraam, stilgeboorte en babyverlies. Inzichten die helpen als je zelf een kindje verloor. Antwoorden als je iemand wilt steunen maar niet weet hoe. En ruimte voor alles wat je voelt, het verdriet én de liefde.

Want leven mét verlies is iets anders dan leven ín verlies.

Dat verschil verandert alles.

7 februari 2026

Jezelf anders voelen na kindverlies: wat past nog bij jou?

Je krijgt een uitnodiging en merkt dat je niet meteen ja wilt zeggen. Vroeger had je zin gehad om te gaan. Nu twijfel je. Ligt het aan die afspraak? Aan de mensen? Of ben jij veranderd?

Na het verlies van je kind kun je jezelf op zulke gewone momenten opnieuw tegenkomen. Je doet misschien veel van wat je altijd deed, maar niet alles voelt nog vanzelfsprekend. Dat betekent niet dat je jezelf kwijt bent. Het kan betekenen dat je opnieuw ontdekt wat bij je past.

Waarom voel ik me niet meer zoals vroeger?

Omdat je leven een ervaring bevat die er vroeger niet was. Misschien zijn je prioriteiten veranderd. Misschien heb je minder geduld met gesprekken waarin je je kind moet verzwijgen. Of merk je juist dat je meer behoefte hebt aan plezier, rust of nieuwe plannen.

Niet iedere verandering komt rechtstreeks door het verlies. Je blijft ook ouder worden en ervaringen opdoen. Je hoeft dus niet bij elke voorkeur te onderzoeken of die door je kindverlies komt. Soms mag je eenvoudig constateren: dit wil ik nu anders.

Ik ben mama van Jasmijn, Tom en Tim. Jasmijn verloor ik door een miskraam; Tom en Tim werden stilgeboren. Zij horen bij wie ik ben. Tegelijk ben ik nog veel meer dan hun verlies. Dat mag voor jou ook waar zijn.

Wat past nog bij mij na het verlies van mijn kind?

Die vraag wordt kleiner als je naar één situatie tegelijk kijkt. Neem de uitnodiging waarover je twijfelt. Wil je niet gaan omdat je moe bent? Omdat je bang bent voor vragen over je kind? Of omdat je merkt dat je die afspraak ook zonder die angst niet leuk zou vinden?

Die antwoorden vragen iets anders van je. Misschien helpt het om vooraf tegen iemand te zeggen dat je kind genoemd mag worden. Misschien wil je korter blijven. Misschien zeg je nee, omdat je liever iets anders doet.

Het gaat er niet om voortaan altijd de moedige keuze te maken. Het gaat erom dat je merkt welke keuze van jou is, in plaats van automatisch te doen wat anderen verwachten.

Je mag van gedachten veranderen

Wat vorig jaar fijn was, hoeft dat nu niet meer te zijn. En iets waar je eerder niet aan toe was, kan je ineens nieuwsgierig maken. Een reis plannen. Weer onder mensen zijn. Een nieuwe hobby proberen. Of juist vaker thuisblijven.

Zo’n verandering zegt niets over hoeveel je van je kind houdt. Je kind hoeft niet buiten beeld te raken wanneer jij iets nieuws kiest. In verder leven na het verlies van je kind schrijf ik uitgebreider over dat leven waarin gemis en nieuwe mogelijkheden naast elkaar bestaan.

Begin met één keuze die van jou is

Je hoeft vandaag niet uit te zoeken wie je voor de rest van je leven wilt zijn. Kijk naar één afspraak, gesprek of wens die nu aandacht vraagt.

Vraag jezelf af: als ik even niet hoef te voldoen aan wat een ander verwacht, wat zou ik dan kiezen? Misschien is het antwoord duidelijk. Misschien nog niet. Ook dan heb je iets ontdekt: dat je wilt stilstaan bij jouw eigen stem.

Wil je met vrouwen praten die begrijpen dat je kind bij je leven hoort én dat jij verandert en verder leeft? Lees dan over Ruimte voor Leven na Verlies. Daar is plaats voor je kind, voor de vrouw die je nu bent en voor wat je opnieuw wilt kiezen.

andere blogs ...