Je kunt niet helen zonder te delen

Dat is mijn levensmotto. Niet bedacht. Niet gelezen. Maar geleefd.

Want ik weet hoe het is om iets te dragen wat zo groot is dat het je helemaal vult. En ik weet hoe het is om het voor de eerste keer uit te spreken. Hoe de lucht daarna even anders voelt.

Mijn verhaal begint met Tom en Tim

In 2006 verloor ik Tom. Stilgeboren, 23 weken en 5 dagen. Een jaar later Tim. 25 weken en 1 dag. Beide zonen door HELLP-syndroom.

Ik ging twee keer van een roze wolk naar een gitzwarte wolk. En twee keer moest ik opnieuw leren ademen.

Wat mij door die periode heen heeft gebracht is niet een therapie of een stappenplan. Het was delen. Praten. Mijn verhaal een plek geven buiten mezelf.

Ik heb Tom en Tim beloofd dat ik ook hun leven zou leven. Dat ik niet zou ophouden. Dat ik zou gaan leven in plaats van overleven.

En dat doe ik.

Waarom delen zo helend is

Als je je verlies voor je houdt, groeit het in de stilte. Het wordt groter. Zwaarder. Eenzamer.

Maar als je het uitspreekt, bij iemand die het begrijpt, gebeurt er iets. Het verlies wordt niet kleiner. Maar jij wordt groter. Sterker. Minder alleen.

Door de naam van je kindje te blijven noemen, blijft hij of zij bestaan. Tom bestaat. Tim bestaat. Jasmijn bestaat. Niet op de manier die ik wilde. Maar ze zijn er.

En jouw kindje bestaat ook. Zolang jij hem of haar noemt.

Samen met vrouwen die het begrijpen

In de Stillborn Sisterhood delen we zonder angst voor oordeel. Zonder dat iemand zegt dat het tijd wordt om verder te gaan. Zonder dat je hoeft uit te leggen waarom je vandaag weer verdrietig bent.

Omdat de vrouwen daar het weten. Ze hoeven niets uit te leggen. Jij ook niet.

Dat is de kracht van samen dragen. Niet dat het pijn verdwijnt. Maar dat je het niet meer alleen draagt.

Sluit je aan bij de Stillborn Sisterhood of lees mijn boek Stilgeboren.