Praten over babyverlies: delen mag op jouw manier

“Je kunt niet helen zonder te delen.” Het is een zin die ik vaak heb gezegd. Voor mij zit er een persoonlijke waarheid in: toen ik woorden begon te geven aan het leven en de dood van mijn kinderen, hoefde ik die woorden niet meer alleen te dragen.

Maar als jij je kind hebt verloren en nog niet wilt praten, wil ik je met die zin niet opjagen. Je bent niemand je verhaal verschuldigd. Delen kan helpen. Jij bepaalt met wie, wanneer en hoeveel.

Wat betekende delen voor mij?

Mijn dochter Jasmijn verloor ik door een miskraam. Mijn zoons Tom en Tim werden stilgeboren nadat ik tijdens beide zwangerschappen HELLP kreeg. Zij horen bij mijn leven en ik wil hun namen kunnen noemen.

Dat hardop doen was voor mij waardevol. Ik wilde niet dat gesprekken over mijn kinderen ophielden omdat anderen bang waren voor mijn verdriet. Door te vertellen kon ik laten zien dat ik hen mis én dat ik nog steeds hun mama ben.

Later schreef ik mijn verhaal op in Stilgeboren. Daaruit groeiden gesprekken met andere moeders, mijn werk als spreker en de begeleiding die ik nu geef aan vrouwen na baby- en kindverlies.

Mijn manier werd spreken en schrijven. De jouwe mag anders zijn.

Moet je over je kind praten om verder te kunnen leven?

Nee. Je hoeft je verhaal niet te vertellen om te bewijzen dat je met je verlies bezig bent. En zwijgen op een bepaald moment zegt niets over hoeveel je van je kind houdt.

Misschien vraagt iemand hoe het met je gaat en heb je geen ruimte om alles uit te leggen. Dan mag je zeggen: “Vandaag is lastig. Ik wil er nu niet verder over praten.”

Misschien wil je juist één herinnering delen. De naam van je kind noemen. Vertellen wat je mist, of wat je vandaag aan je kind deed denken. Dat is ook delen.

En soms wil je helemaal niets zeggen. Je kunt een foto bekijken, iets opschrijven dat niemand leest of even aan je kind denken terwijl je wandelt. Ook zonder gesprek blijft je kind bij je horen.

Met wie kun je over babyverlies praten?

Als je wilt praten, maakt het verschil aan wie je iets vertelt. Zoek iemand bij wie je niet op je woorden hoeft te letten en die kan luisteren zonder haastig een oplossing aan te dragen.

Dat kan je partner zijn, een vriend, een andere ouder of iemand buiten je eigen omgeving. Je mag klein beginnen: “Wil je even luisteren? Je hoeft niets op te lossen.”

Merk je dat iemand niet goed reageert, dan betekent dat niet dat jij verkeerd hebt verteld. Je mag het gesprek begrenzen en een andere plek zoeken voor wat je wilt delen.

Wil je lezen waarom contact met andere vrouwen na stilgeboorte voor mij belangrijk werd? In Samen verder na stilgeboorte vertel ik daarover.

Je verhaal mag veranderen terwijl je verder leeft

Wat je vandaag over je kind wilt vertellen, kan anders zijn dan wat je over vijf jaar vertelt. In het begin heb je misschien vooral woorden voor wat er is gebeurd. Later vertel je ook over wie je kind voor jou is en hoe je kind bij je leven blijft horen.

Ik vertel over Jasmijn, Tom en Tim. En ik vertel ook dat ik weer gelukkig ben geworden. Ik hoef het ene deel van mijn leven niet stil te houden om het andere serieus te nemen.

Dat is wat delen mij heeft gebracht: ruimte om eerlijk te zijn over het gemis én over mijn leven nu.

Veelgestelde vragen over delen na babyverlies

Wat als ik niet over mijn overleden kind wil praten?

Dan hoef je dat niet te doen. Je mag zelf bepalen of, wanneer en met wie je iets deelt. Je kind blijft bij je horen, ook wanneer je je verhaal voor jezelf houdt.

Wat als ik wel wil praten, maar bang ben voor de reactie?

Begin eventueel met één zin bij iemand die je vertrouwt. Je kunt vooraf zeggen wat je nodig hebt, bijvoorbeeld: “Ik wil iets over mijn kind vertellen. Wil je alleen even luisteren?” Je mag stoppen als het gesprek niet goed voelt.

Mag ik ook vertellen dat het goed met me gaat?

Ja. Je kunt je kind missen en tegelijk genieten van je leven. Een fijne dag, een plan of een lach doet niets af aan de liefde voor je kind.

Als luisteren nu beter past dan vertellen

Misschien herken je iets in deze blog, maar heb je geen behoefte om zelf je verhaal te delen. Dan kun je beginnen met dat van mij.

In mijn boek Stilgeboren vertel ik over Jasmijn, Tom en Tim en over het leven na hun verlies. Je kunt het lezen of als luisterboek beluisteren. Leg het gerust weg wanneer het genoeg is en pak het weer op wanneer jij wilt. Je hoeft er niets bij te vertellen.

Desirée van Nieuwenhoven is mama van Jasmijn, Tom en Tim, auteur van Stilgeboren, spreker en begeleider van vrouwen na baby- en kindverlies.