Gelukkig en blij dát ik leef
Blij zijn dat ik leef. Dat klinkt vanzelfsprekend. Maar voor mij is het een bewuste keuze geweest.
HELLP-syndroom overleefde ik twee keer. Bij de zwangerschap van Tom in 2006 én bij Tim in 2007. Beide zonen verloor ik. Beide keren redden de verloskundigen mijn leven op het nippertje. Want wat restte was een leeg huis, lege armen en de vraag: hoe ga je nu verder?
HELLP-syndroom: overleven terwijl je kindje dat niet doet
Een zwangerschap had zo mooi moeten zijn. Ik keek er zo naar uit. De babykleertjes. De babykamer die al besteld was bij Tom. Het moederschap waar ik zo ontzettend naar verlangde.
En dan ineens een acute aanval. De bloeddruk door het dak. Een ambulance. Artsen die voor mijn leven vreesden. De bevalling moest ingezet worden om mij te redden.
Dus geen geboortekaartjes. Wel twee keer rouwkaartjes uitzoeken.
Die kleertjes en knuffels zijn er nog. Ze zijn een tastbare herinnering aan Tom en Tim. Aan wie ze hadden kunnen zijn.
Het leven voor en na HELLP
Mijn leven bestaat uit twee delen. Voor HELLP en na HELLP.
In die periode na het verlies was ik lang ongelukkig. Het voelde zo oneerlijk. Daarom stelde ik mezelf de waarom-vragen. Waarom ik? Waarom zij?
Op een gegeven moment stopte ik daar bewust mee. Niet omdat ik het antwoord had gevonden. Maar omdat ik inzag dat de vragen mij niet verder brachten. Ze maakten mij alleen maar onrustiger.
HELLP-syndroom overleven: de sleutel die alles veranderde
Toen begon er iets te verschuiven.
Ik erkende mezelf als moeder van Tom en Tim. Niet als moeder die haar kinderen verloor. Maar als moeder. Punt. Want die erkenning veranderde alles.
Ik begon weer te genieten. Van kleine dingen. Van een mooie dag. Van het leven dat er wél was.
En het schuldgevoel dat ik voelde als ik lachte? Dat mocht langzaam oplossen. Want blij zijn is geen verraad aan Tom en Tim. Het is juist de mooiste manier om hen te eren.
HELLP-syndroom overleven zonder je kindjes thuis is zwaar. Maar het is ook mogelijk om daarna toch een mooi leven op te bouwen. Mét Tom en Tim. Mét de herinnering. Mét de liefde.
Lees het volledige verhaal in mijn boek Stilgeboren of begin hier gratis.
