Leven na HELLP en stilgeboorte: blij dat ik leef

“Ben je dan niet blij dat je er zelf nog bent?”

Ik kan me voorstellen waarom iemand dat vraagt. Ik ben ook blij dat ik leef. Maar na de stilgeboorte van Tom en Tim was dat geen eenvoudige zin. Mijn eigen leven ging door, terwijl dat van mijn zoons stopte. Beide zwangerschappen waren bovendien getekend door HELLP, waardoor ook mijn gezondheid ernstig in gevaar was.

Blij zijn dat ik leef en mijn kinderen missen horen allebei bij mijn verhaal. Het een maakt het ander niet kleiner.

Twee zwangerschappen, twee keer HELLP

Tijdens de zwangerschap van Tom kreeg ik HELLP. Hij werd in 2006 stilgeboren na 23 weken en 5 dagen. Een jaar later kreeg ik tijdens de zwangerschap van Tim opnieuw HELLP. Hij werd stilgeboren na 25 weken en 1 dag.

Voor mij is er een leven vóór en een leven ná HELLP. Niet alleen omdat ik ziek was, maar omdat ik thuiskwam zonder Tom en later zonder Tim. Mijn dochter Jasmijn had ik daarvoor al door een miskraam verloren.

Soms gaat een gesprek over mijn verhaal meteen naar de ziekte. Soms meteen naar het verlies. Voor mij zijn die ervaringen met elkaar verbonden, terwijl Tom en Tim natuurlijk veel meer zijn dan de omstandigheden waarin ze geboren werden. Ze zijn mijn zoons.

Kun je blij zijn met je leven als je kinderen zijn overleden?

Die vraag heb ik niet op één dag beantwoord. Er zijn periodes geweest waarin ik vooral voelde hoe oneerlijk het was. Ik vroeg me af waarom dit ons overkwam.

Gaandeweg merkte ik dat ik mijn leven niet wilde beperken tot wat er was gebeurd. Ik wilde weer plezier voelen, plannen maken en zien wat er nog voor mij lag. Dat verlangen betekende niet dat ik minder van Jasmijn, Tom of Tim hield.

Nu kan ik zeggen dat ik blij ben dat ik leef. Ik zeg dat als mijn waarheid, na mijn eigen weg. Het is geen verwachting die ik aan een andere moeder opleg.

Mijn zoons horen ook bij mijn goede dagen

Als ik geniet van een reis, een gesprek of een dag buiten, laat ik Tom en Tim niet achter. Ze horen bij wie ik ben en bij de keuzes die ik maak. Jasmijn ook.

Dat is wat leven mét verlies voor mij betekent. Mijn kinderen zijn niet alleen aanwezig op moeilijke dagen. Ze horen ook bij het leven dat ik inmiddels weer met plezier leid.

Misschien voelt dat voor jou nu ver weg. Misschien herken je het juist al een beetje. Er bestaat geen moment waarop je blij moet zijn dat je leeft. Je mag onderzoeken wat die woorden voor jou betekenen, of ze voorlopig helemaal laten liggen.

Veelgestelde vragen over leven na HELLP en stilgeboorte

Moet ik dankbaar zijn dat ik zelf HELLP heb overleefd?

Nee. Je hoeft geen dankbaarheid te voelen omdat anderen vinden dat die bij jouw verhaal past. Ziek zijn geweest en je kind verliezen kunnen tegelijk deel uitmaken van wat je hebt meegemaakt. Je gevoelens daarover mogen ingewikkeld zijn.

Mag ik weer genieten terwijl mijn kind er niet is?

Ja. Een fijn moment verandert niets aan het feit dat je kind bij je leven hoort. Als genieten schuldgevoel oproept, lees dan ook mijn blog over je schuldig voelen bij geluk na stilgeboorte.

Betekent verder leven dat het verlies me niet meer raakt?

Nee. Verder leven zegt niets over de grootte van je liefde of je gemis. Voor mij betekent het dat er naast die liefde en dat gemis weer ruimte voor mijn eigen leven is gekomen.

Als je mijn verhaal verder wilt lezen of horen

In deze blog kan ik maar een deel vertellen. In Stilgeboren schrijf ik uitgebreider over Jasmijn, Tom en Tim, over HELLP en over het leven daarna. Het boek is er ook als luisterboek, door mijzelf ingesproken. Misschien lees je liever in je eigen tempo; misschien luister je liever naar mijn stem. Op de boekpagina vind je beide mogelijkheden.

Desirée van Nieuwenhoven is mama van Jasmijn, Tom en Tim, auteur van Stilgeboren, spreker en begeleider van vrouwen na baby- en kindverlies.