Jezelf toestaan je moeder te voelen na stilgeboorte

Jij bent moeder. Ook zonder je kindje thuis. Zelfs als niemand je zo noemt en de buitenwereld er overheen stapt alsof het nooit heeft bestaan.

Jij bent moeder. Dat verandert nooit.

Waarom het zo moeilijk is om dat te voelen

Na een stilgeboorte feliciteert niemand je. Geen kraamvisite, geen kaartjes met bloemetjes, geen collega's die vragen hoe het kindje heet.

Terwijl jij wel bevallen bent. Terwijl jij wel maanden lang een kindje bij je droeg en moeder werd.

Omdat die erkenning uitblijft, gaan vrouwen zichzelf ook niet als moeder zien. Ze twijfelen. Het voelt alsof je geen echte moeder bent, want er is geen kindje om voor te zorgen.

Maar moeder zijn gaat niet over wat je doet. Het gaat over wie je bent. En wie jij bent, is voor altijd veranderd.

Jezelf moeder voelen na stilgeboorte: hoe dat eruitziet

Dit is een van de krachtigste stappen die je kunt zetten. Niet groot en niet ingewikkeld. Gewoon dit: jezelf moeder noemen. Jouw kindje bij naam noemen. Die band erkennen als echt, als waardevol, als blijvend.

Ik verloor Jasmijn, Tom en Tim. En ik ben hun moeder. Niet was. Ben. Altijd.

Die erkenning veranderde alles voor mij. Niet omdat het verdriet wegging. Maar omdat ik stopte met mezelf wegcijferen en ophield te wachten op toestemming die toch nooit zou komen.

Jij mag jezelf ook die toestemming geven. Vandaag nog.

Samen met vrouwen die het begrijpen

In de Stillborn Sisterhood praten we hier regelmatig over. Want lotgenoten begrijpen dit op een manier die anderen gewoonweg niet kunnen.

Jouw kindje wordt bij naam genoemd. Er wordt gevraagd hoe het écht met je gaat. En in die ruimte, tussen vrouwen die het zelf hebben meegemaakt, groeit erkenning, rust en het gevoel dat jij er mag zijn.

Jij bent moeder. Sluit je aan bij de Stillborn Sisterhood of lees meer in mijn boek Stilgeboren.