Mijn verhaal over Jasmijn, Tom en Tim

Als iemand me vraagt hoeveel kinderen ik heb, is mijn antwoord drie.

Jasmijn. Tom. Tim.

Ik verloor hen alle drie tijdens de zwangerschap. Toch ben ik hun mama gebleven. Hun levens en wat ik met hen meemaakte, hebben mijn leven veranderd. Maar mijn verhaal eindigt niet bij hun overlijden.

Jasmijn

Mijn eerste zwangerschap eindigde in een miskraam. Ik voelde intuïtief dat dit kindje een meisje was en gaf haar de naam Jasmijn.

Een vroege zwangerschap kan voor de buitenwereld nauwelijks zichtbaar zijn. De plannen die je al maakte, de liefde die je voelde en de betekenis van dat kindje zijn dat voor jou wel.

Jasmijn is mijn dochter. Zo spreek ik over haar, ook al heb ik haar niet leren kennen op de manier waarop ik had gehoopt.

Tom

In 2006 werd mijn zoon Tom stilgeboren na 23 weken en 5 dagen zwangerschap. Tijdens die zwangerschap kreeg ik HELLP en werd ik ernstig ziek.

Ik had uitgekeken naar een leven met hem. In plaats daarvan moest ik afscheid van hem nemen. Tom blijft mijn zoon, met zijn eigen naam en zijn eigen plek in mijn leven.

Tim

Een jaar later werd ik opnieuw zwanger. Ik verlangde naar Tim en wist na het verlies van Tom ook dat een zwangerschap anders kon aflopen dan je hoopt.

Tijdens mijn zwangerschap van Tim kreeg ik opnieuw HELLP. Hij werd stilgeboren na 25 weken en 1 dag. Ik verloor opnieuw een zoon.

Tom en Tim zijn niet één verhaal omdat ze allebei stilgeboren werden. Het zijn twee kinderen van wie ik afzonderlijk houd. Net zoals Jasmijn haar eigen plek heeft.

Over mijn zwangerschap van Tim na het verlies van Tom schreef ik ook een aparte blog.

Hoe leef je verder als je kinderen er niet zijn?

Die vraag had ik niet zomaar beantwoord. Ik was moeder geworden, maar niet op de manier waarnaar ik zo had verlangd. Mijn gezondheid was veranderd. Mijn toekomst zag er anders uit.

Er is geen moment geweest waarop ik Jasmijn, Tom en Tim achter me liet. Geleidelijk ontdekte ik dat zij bij mijn leven konden blijven horen terwijl er ook weer ruimte voor mij ontstond. Voor relaties, gesprekken, werk, plezier en plannen.

Vandaag ben ik intens gelukkig. Ik mis mijn kinderen en ik houd van mijn leven. Dat zijn voor mij geen tegenstrijdigheden.

Waarom ik mijn verhaal blijf vertellen

Ik schreef mijn boek Stilgeboren omdat ik woorden zocht voor het moederschap dat bleef en het leven dat verderging. Daarna volgden gesprekken met andere moeders, lezingen en de begeleiding die ik nu geef aan vrouwen na baby- en kindverlies.

Mijn eigen ervaring is het begin van mijn werk, niet de maatstaf voor dat van een ander. De vrouwen die ik begeleid hebben hun eigen kinderen, verhalen en vragen. Ik luister naar waar zij nu staan en help hen onderzoeken hoe er weer ruimte kan komen voor hun leven, mét hun kind.

Als spreker breng ik ook het gesprek over kindverlies buiten de kleine kring van ouders. Want een kind blijft onderdeel van een gezin en een leven, ook wanneer de omgeving dat niet altijd ziet.

Veelgestelde vragen over mijn verhaal

Hoeveel kinderen heeft Desirée van Nieuwenhoven?

Ik ben mama van drie kinderen: Jasmijn, Tom en Tim. Jasmijn verloor ik door een miskraam. Tom en Tim werden stilgeboren.

Waarom schreef je Stilgeboren?

Ik zocht woorden voor wat er na het verlies van mijn kinderen gebeurde. Voor verdriet en moederschap, maar ook voor het leven dat verderging en uiteindelijk weer mooi werd.

Begeleid je alleen vrouwen na een stilgeboorte?

Nee. Ik begeleid ook vrouwen na een miskraam of het overlijden van een ouder kind. Mijn persoonlijke ervaring ligt bij babyverlies; in mijn werk kijk ik naar de vrouw en het leven dat zij nu leidt.

Als je mijn verhaal verder wilt leren kennen

In deze blog vertel ik je wie mijn kinderen zijn en waarom ik doe wat ik doe. In Stilgeboren neem ik je uitgebreider mee in mijn leven met Jasmijn, Tom en Tim. Je kunt het boek lezen of als luisterboek beluisteren, door mijzelf ingesproken. Kies de vorm die voor jou prettig voelt.