Mijn persoonlijke verhaal over babyverlies

Er zijn drie namen die ik iedere dag met me meedraag.

Jasmijn.
Tom.
Tim.

Drie kindjes die ik heb verwacht. Drie kindjes die ik verloor. En tegelijkertijd drie kindjes die altijd onderdeel blijven van mijn leven.

Dit is mijn persoonlijke verhaal over babyverlies.

Jasmijn

Op 26 december 2005 verloor ik mijn eerste kindje. Een miskraam, midden in de kerstperiode. Intuïtief voelde ik vanaf het begin dat het een meisje was. Haar naam is Jasmijn.

Een miskraam is vaak onzichtbaar voor de buitenwereld. Niemand wist dat ik zwanger was. Daardoor wist ook niemand wat ik verloor. Ik droeg het verdriet stil met me mee.

Toch was zij er.
En ze is er nog steeds.

Jasmijn bestaat, ook al heeft de wereld haar nooit gekend zoals ik haar kende.

Tom

Een jaar later werd ik opnieuw zwanger. Voorzichtig hoopvol. Tegelijkertijd ook bang, want na verlies voelt een zwangerschap nooit meer vanzelfsprekend.

Tijdens een vakantie in Frankrijk veranderde alles.

Mijn bloeddruk steeg levensgevaarlijk hoog: 240 over 140. Uiteindelijk werd ik met spoed per ambulance naar het UMCG in Groningen gebracht. Artsen vreesden voor mijn leven.

Tom werd geboren op 10 juni 2006.
23 weken en 5 dagen.
340 gram klein.

Hij leefde even.
En daarna moest ik hem loslaten.

Ik had het HELLP-syndroom, de ernstigste vorm van zwangerschapsvergiftiging. De enige manier om mijn leven te redden, was de bevalling inzetten.

Bij zijn crematie lag een witte roos.

Tim

Een jaar later was ik opnieuw zwanger. Opnieuw vol verlangen naar een toekomst die deze keer anders zou lopen.

Maar opnieuw kreeg ik HELLP.

Tim werd geboren op 22 augustus 2007.
25 weken en 1 dag.
510 gram.

Tien dagen langer gedragen dan Tom.
Groter.
Sterker.
En toch verloor ik hem ook.

Bij zijn crematie lag een zonnebloem.

Twee zonen.
Twee keer afscheid nemen.
Twee keer mijn lichaam dat moest kiezen voor overleven terwijl mijn moederhart alleen maar mijn kindje wilde beschermen.

Leven na babyverlies

Na die jaren wist ik lange tijd niet meer hoe ik verder moest leven. Drie verlieservaringen in drie jaar tijd hadden alles veranderd.

Ik vertrouwde mijn lichaam niet meer.
Daarnaast voelde ik me vaak alleen in mijn verdriet.
Mensen in mijn omgeving wilden helpen, maar wisten meestal niet wat ze moesten zeggen.

Daardoor trok ik me steeds verder terug.

Toch kwam er langzaam een moment waarop ik besefte dat ik niet langer wilde overleven in stilte. Niet omdat het verdriet minder werd, maar omdat ik voelde dat ik mezelf volledig kwijt dreigde te raken.

Langzaam begon ik daarom anders naar mijn verlies te kijken.

Niet als iets wat weg moest.
Maar als iets wat onderdeel mocht zijn van mijn leven.

Leven mét verlies in plaats van leven ín verlies

Dat veranderde alles.

Niet omdat de pijn verdween.
Ook niet omdat ik mijn kindjes minder miste.

Wat veranderde, was de manier waarop ik ermee leerde leven.

Ik ontdekte dat liefde en verdriet naast elkaar kunnen bestaan. Bovendien ontdekte ik dat mijn kindjes niet achterblijven in het verleden, maar verweven blijven in alles wat ik doe.

Daardoor ontstond er langzaam weer ruimte voor leven.
Voor zachtheid.
Voor toekomst.

Leven na babyverlies betekent voor mij niet vergeten.
Het betekent leren bewegen mét liefde en gemis naast elkaar.

Waarom ik mijn verhaal deel

Ik deel mijn persoonlijke verhaal over babyverlies niet voor medelijden. Ik deel het omdat ik weet hoe eenzaam verlies kan voelen.

Ergens leest misschien een vrouw mee die denkt:
ik ben de enige.
Of:
het wordt nooit meer anders.

Die vrouw ben ik ook geweest.

Juist daarom wil ik laten zien dat er, zelfs na diep verlies, weer beweging kan ontstaan. Niet door je kindje los te laten, maar door hem of haar mee te nemen in jouw leven.

Jij bent moeder.
Ook wanneer jouw kindje niet thuis is.
En dat verandert nooit.

Wil je mijn volledige verhaal lezen? In mijn boek Stilgeboren vertel ik open en eerlijk over babyverlies, moederschap en opnieuw leren leven na verlies.

Lees het volledige verhaal in mijn boek Stilgeboren of begin hier gratis.