Mijn wens voor 2025: dat je je kind mee mag nemen het nieuwe jaar in
1 januari 2025
Een nieuw jaar. Op de kalender is het maar één dag verschil. Toch kan die overgang groot voelen als je een kind mist. Het jaar waarin je kindje leefde, of waarin je afscheid moest nemen, raakt verder achter je. Om je heen wensen mensen je een gelukkig nieuwjaar. Misschien vraag jij je af hoe je aan iets nieuws begint zonder je kind in het oude jaar achter te laten.
Mijn wens voor jou is dat je dat niet hoeft te doen.
Je kind hoort bij het leven dat je hebt geleefd. En ook bij het leven dat nog voor je ligt.
Waarom kan een nieuw jaar na kindverlies pijn doen?
Een nieuw jaar maakt tijd zichtbaar. Je denkt misschien aan hoe oud je kindje nu zou zijn geweest. Aan plannen die jullie niet samen konden maken. Of aan de vraag of andere mensen nog wel aan je kind denken nu er weer een jaar voorbij is.
Tegelijk kun je zelf ook plannen hebben. Misschien verlang je naar een reis, ander werk, een volgende zwangerschap of gewoon een paar dagen waarop je met plezier wakker wordt. Dat verlangen kan welkom zijn en toch ingewikkeld voelen. Alsof je moet kiezen tussen vooruitkijken en trouw blijven aan je kind.
Voor mij horen die twee bij elkaar. Ik ben mama van Jasmijn, Tom en Tim. Mijn leven is na hun overlijden verdergegaan, en zij horen nog steeds bij wie ik ben.
Mag je plannen maken zonder je kind achter te laten?
Ja. Plannen maken betekent niet dat je minder aan je kind denkt of minder van je kind houdt. Je hoeft het komende jaar ook niet vooraf een betekenis te geven. Je mag nieuwsgierig zijn naar iets nieuws, terwijl je nog niet weet hoe een moeilijke datum zal voelen.
Misschien wil je bewust iets doen om je kind mee te nemen het nieuwe jaar in. Zijn of haar naam noemen. Een foto neerzetten. Een gedachte opschrijven. Misschien doe je niets bijzonders, omdat je kind toch al bij je hoort. Er is geen handeling nodig om die band te bewijzen.
Wat wens ik je voor 2025?
Ik wens je mensen bij wie je je kind kunt noemen zonder eerst uit te leggen waarom. Mensen die ook willen luisteren wanneer je over iets leuks vertelt, zonder te denken dat het gemis daarmee voorbij is.
En ik wens je ruimte voor je eigen leven. Om iets te proberen. Om van gedachten te veranderen. Om te lachen wanneer er iets grappig is. Om verdriet te voelen wanneer dat opkomt. Om niet bij elke stap vooruit te hoeven controleren of je je kind nog wel genoeg meeneemt.
Misschien is mijn wens voor dit jaar uiteindelijk heel eenvoudig: dat jij én je kind allebei een plek mogen hebben in wat nog komt.
Aanvulling in 2026
Sinds ik deze nieuwjaarswens schreef, begeleid ik ook vrouwen die een ouder kind verloren. Daarom schrijf en spreek ik inmiddels over baby- en kindverlies. De vraag onder deze tekst is dezelfde gebleven: hoe leef je verder terwijl je kind bij je blijft horen?
Die vraag raakt aan mijn werk als begeleider, auteur van Stilgeboren en spreker. In mijn boek en luisterboek Stilgeboren vertel ik mijn eigen verhaal over Jasmijn, Tom en Tim en over het leven dat daarna kwam. Als je bij de jaarwisseling liever leest of luistert dan met iemand praat, kan dat een eerste stap zijn.
Wil je verder lezen over wat het betekent om je kind een plek te laten houden in je dagelijks leven? Dan sluit Je kind gaat mee als jouw leven weer groter wordt hierop aan.




