Je kind gaat mee als jouw leven weer groter wordt
Na het overlijden van je baby kan ‘verdergaan’ bijna een lelijk woord worden.
Alsof je ergens een denkbeeldige streep trekt.
Voor de streep was je kind.
Na de streep moet jij weer verder.
Nou, nee.
Zo heeft het voor mij in ieder geval nooit gewerkt.
Ik ben verdergegaan.
Heel ver zelfs.
Maar Tom en Tim zijn nergens achtergebleven.
Ze gingen gewoon mee.
Het leven begint zich er vanzelf weer tussen te wurmen
In het begin kun je je nauwelijks voorstellen dat er ooit weer dagen komen waarop je niet voortdurend met je verlies bezig bent.
En toch gebeurt dat.
Niet met tromgeroffel.
Het begint meestal heel onopvallend.
Je hebt ergens trek in.
Je wilt ineens de deur uit.
Je lacht keihard om iets compleet onbenulligs.
Je koopt iets moois voor jezelf.
Je merkt dat je zin hebt in een vakantie.
En voor je het weet heb je een middag gehad waarop je gewoon… lekker bezig was.
Dat kan bijna verwarrend zijn.
Want hé.
Mijn kind is toch overleden?
Hoe kan ik dan zo’n fijne dag hebben?
Omdat jij nog leeft.
Zo simpel is het eigenlijk.
En tegelijkertijd kan het behoorlijk ingewikkeld voelen.
Je geluk neemt geen millimeter van je kind af
Ik heb lang geleden ontdekt dat ik mijn liefde voor mijn kinderen niet hoef te bewijzen door verdrietig te blijven.
Gelukkig maar.
Want wat zou dat een beroerde afspraak zijn.
Alsof iedere lach iets van Tom en Tim zou afpakken.
Alsof een mooie reis betekent dat ik ze minder mis.
Alsof grote plannen alleen mogen wanneer je verlies eerst netjes is afgerond.
Nee.
Er hoeft niets weg voordat er iets nieuws bij mag.
Dat is voor mij misschien wel de belangrijkste verschuiving geweest.
Verdriet EN geluk.
Herinneren EN vooruitkijken.
Mijn kinderen EN mijn toekomst.
Het past allemaal in hetzelfde leven.
Zelfs tradities mogen veranderen
Dat merkte ik deze week weer.
Tim is negentien jaar geleden geboren.
Jarenlang kocht ik voor zijn jaardag een witte roos met een zonnebloem.
Ieder jaar hetzelfde.
Mooi. Vertrouwd. Tim.
Tot ik dit jaar ineens dacht:
Ik wil helemaal geen twee bloemen.
Ik wil een prachtige bos.
Met negentien stelen.
Eén voor ieder jaar.
Volgend jaar twintig.
En alleen al van dat idee werd ik blij.
Niet omdat de oude traditie verkeerd was.
Maar omdat ik veranderd ben.
Waarom zou de manier waarop ik mijn zoon meeneem dan negentien jaar precies hetzelfde moeten blijven?
Liefde staat toch ook niet stil?
Het mag steeds meer over leven gaan
Misschien is dat wel wat de jaren mij hebben geleerd.
In het begin neemt het verlies ontzettend veel ruimte in.
Logisch.
Maar daar hoeft het niet voor altijd bij te blijven.
Er mag steeds meer bijkomen.
Nieuwe herinneringen.
Nieuwe mensen.
Nieuwe plekken.
Nieuwe dromen.
Een versie van jezelf die je negentien jaar geleden nog helemaal niet kende.
En soms zelfs een toekomst waar je weer ontzettend veel zin in hebt.
Je overleden kind hoeft daarvoor niet kleiner gemaakt te worden.
De rest van je leven mag gewoon groter worden.
Je hoeft niet terug
Ik geloof ook niet zo in ‘weer de oude worden’.
Ik ben helemaal niet meer de vrouw die ik vóór Tom en Tim was.
En ik wil haar eerlijk gezegd ook niet terug.
Ik weet meer.
Ik voel anders.
Ik kies anders.
Ik ben op sommige plekken zachter geworden en op andere juist veel duidelijker.
Mijn kinderen hebben iets in mijn leven veranderd.
Dat kan ik betreuren én erkennen.
Maar ik hoef het niet ongedaan te maken.
Misschien is dit de echte vraag
Niet:
Hoe laat ik mijn kind los?
Maar:
Hoe neem ik mijn kind mee in een leven dat weer van mij mag worden?
Dat is voor mij een veel interessantere vraag.
Want ineens gaat het niet alleen meer over wat je bent kwijtgeraakt.
Dan gaat het ook weer over jou.
Waar krijg jij zin van?
Wat wil jij nog meemaken?
Wat past inmiddels niet meer?
Waar ben je nieuwsgierig naar?
Welke versie van jezelf staat misschien al een tijdje zachtjes op de deur te kloppen?
Ruimte voor Leven na Verlies
Daarom heet mijn programma Ruimte voor Leven na Verlies.
Niet Ruimte om je kind los te laten.
Niet Ruimte om eindelijk klaar te zijn met verdriet.
Maar ruimte voor leven.
Voor jou.
Voor wat er gebeurd is én voor wat er nog kan ontstaan.
Je kind hoeft nergens naartoe.
Die mag gewoon mee.
