Je kind gaat mee als jouw leven weer groter wordt
Na het overlijden van je kind kan ‘verdergaan’ bijna een lelijk woord worden. Alsof er ergens een streep staat. Aan de ene kant jouw kind. Aan de andere kant de rest van jouw leven.
Nou, nee.
Zo heeft het voor mij in ieder geval nooit gewerkt. Ik ben verdergegaan. Heel ver zelfs. Maar Jasmijn, Tom en Tim zijn nergens achtergebleven. Zij horen bij het leven dat ik nu leid.
Het begint vaak met iets heel gewoons
Misschien heb je ineens zin om de deur uit te gaan. Je lacht om iets onbenulligs. Je koopt iets moois voor jezelf of merkt dat je uitkijkt naar een vakantie.
En dan komt die gedachte: hoe kan ik hier zin in hebben terwijl mijn kind is overleden?
Omdat jij nog leeft. Zo simpel is het, en tegelijk kan het behoorlijk ingewikkeld voelen.
Ik heb ontdekt dat ik mijn liefde voor mijn kinderen niet hoef te bewijzen door verdrietig te blijven. Alsof iedere lach iets van hen zou afpakken. Alsof een mooie reis betekent dat ik hen minder mis. Wat zou dat een beroerde afspraak zijn.
Mag je weer plannen maken na het verlies van je kind?
Ja. Je hoeft niet te wachten tot verdriet verdwenen is voordat je iets in je agenda zet waar je blij van wordt. Misschien wil je een weekend weg. Misschien is het voorlopig alleen een lunchafspraak of een middag zonder verplichtingen.
Een plan maken is ook geen belofte dat je er op de dag zelf precies hetzelfde over voelt. Je mag uitkijken naar iets en je kind missen. Je mag een fijne dag hebben en op de terugweg verdrietig zijn.
Het gaat niet om de vraag of jouw leven weer op het vroegere leven lijkt. Het gaat om wat jou nú aantrekt. Wat wil je meemaken? Waar krijg je energie van? En wat wil je niet meer doen alleen omdat anderen het van je verwachten?
Mijn kinderen horen ook bij wat er nog komt
Afgelopen week dacht ik na over de jaardag van Tim. Jarenlang kocht ik dezelfde twee bloemen voor hem. Dit jaar wilde ik een bos met negentien stelen, één voor ieder jaar sinds hij werd geboren.
Dat verhaal staat in mijn eerbetoon aan Tim en zijn veranderende jaardagtraditie. Voor mij laat het iets zien wat verder gaat dan bloemen: ik verander, mijn leven groeit en Tim hoort daar nog steeds bij.
Ik ben ook niet meer de vrouw die ik vóór het verlies van Jasmijn, Tom en Tim was. Ik weet meer, voel anders en maak andere keuzes. Ik hoef dat niet terug te draaien. Ik mag ontdekken wat er met alles wat ik heb meegemaakt nog bij mijn leven kan komen.
Wat als een nieuw verlangen schuldgevoel geeft?
Misschien merk je dat je jezelf afremt zodra je ergens zin in hebt. Dan kan het helpen om even te stoppen bij de gedachte eronder. Denk je dat je je kind achterlaat als je geniet? Of ben je bang dat anderen dat zullen denken?
Jouw plannen veranderen niet wie je kind is. En je kind hoeft niet kleiner te worden om jouw leven meer kanten te geven. In moet je je kind loslaten om verder te kunnen? schrijf ik uitgebreider over die vraag.
Veelgestelde vragen over verder leven met je kind
Betekent weer zin krijgen in dingen dat ik minder verdriet heb?
Dat hoeft niet. Zin, gemis en verdriet kunnen op dezelfde dag voorkomen. Eén fijne ervaring zegt niet hoe je je op alle andere momenten voelt.
Kan ik iets nieuws beginnen zonder mijn kind achter te laten?
Ja. Je kind kan bij je blijven horen terwijl je nieuwe mensen ontmoet, plannen maakt of ontdekt wat nu bij je past. Hoe je die band vormgeeft, bepaal jij.
Wat als mijn omgeving denkt dat ik ‘eroverheen’ ben?
Je mag uitleggen dat een fijne dag niet betekent dat je kind vergeten is. Je hoeft dat niet bij iedereen te doen. Kies bij wie je jouw verhaal wilt delen.
Misschien is de vraag dus niet hoe je terugkomt bij je oude leven. Misschien wil je onderzoeken hoe jouw leven verder kan groeien, mét je kind erin.
Dat is ook de gedachte achter Ruimte voor Leven na Verlies: je kind mag ruimte innemen. Jij ook. En alles waar je opnieuw zin in krijgt, mag mee.




