Hoe vertel ik mijn familie dat ik wil dat ze mijn kindje blijven noemen?
Je zit met familie aan tafel. Er wordt gevraagd naar je werk, je vakantie, wat je dit weekend gaat doen. Iedereen praat met je. Maar niemand noemt je kindje.
Misschien wil je die naam zelf zeggen en houd je je toch in. Je wilt de sfeer niet veranderen. Je wilt ook niet steeds degene zijn die het gesprek moet beginnen. En ondertussen denk je: Zijn ze mijn kind vergeten?
Als je familie niet meer over je overleden kindje praat, betekent dat niet automatisch dat ze niet aan je kind denken. Ze kunnen bang zijn om je verdriet te doen, of niet weten of je er vandaag over wilt praten. Maar die stilte kan voor jou wel pijnlijk zijn. Je mag zeggen dat je graag wilt dat je kindje genoemd blijft worden.
Waarom zegt niemand de naam van mijn kindje?
Mensen kunnen heel verschillend reageren na een miskraam of stilgeboorte. De een vraagt veel, de ander zegt bijna niets. Soms valt er zelfs tussen mensen die van hetzelfde kindje houden een stilte.
Misschien denkt je moeder dat ze je beschermt door er niet over te beginnen. Misschien weet je zus niet of ze een herinnering mag delen. Hun bedoeling kun je niet altijd zien. Wat je wél merkt, is hoe het voor jou voelt wanneer de naam van je kind uit het gesprek verdwijnt.
Ik ben mama van Jasmijn, Tom en Tim. Jasmijn verloor ik door een miskraam; Tom en Tim werden stilgeboren. Mijn kinderen horen bij mijn leven. Als ik over ze praat, haal ik niet iets terug wat voorbij had moeten zijn. Ik praat over mijn kinderen.
Dat mag voor jou ook zo zijn. Je hoeft niet te wachten tot iemand anders de naam van jouw kindje noemt.
Hoe zeg je tegen familie wat je nodig hebt?
Je hoeft geen groot familiegesprek te organiseren. Soms is één duidelijke zin tegen één vertrouwd persoon genoeg om te beginnen. Bijvoorbeeld:
“Ik merk dat niemand meer over mijn kindje begint. Ik vind het fijn als jullie de naam af en toe noemen.”
Of:
“Je maakt me niet verdrietig door naar mijn kind te vragen. Ik mis mijn kindje toch al. Het doet me goed als er ruimte voor hem of haar is.”
Je kunt ook concreet zeggen wanneer je die ruimte graag wilt. Misschien wil je dat de naam van je kindje genoemd wordt op een verjaardag. Misschien wil je dat iemand vraagt hoe het voor je is als de uitgerekende datum dichterbij komt. Misschien wil je gewoon kunnen vertellen dat je vandaag aan je kind dacht, zonder dat het gesprek meteen stilvalt.
En als praten moeilijk is, mag je het schrijven. Een berichtje geeft jou tijd om je woorden te kiezen en de ander tijd om ze te laten landen.
En als familie er zelf ook verdriet om heeft?
Ook een opa, oma, broer of zus kan je kindje missen. Dat verdriet hoeft niet hetzelfde te zijn als het jouwe om echt te zijn. Soms weet iedereen dat er gemis is, maar wacht iedereen tot iemand anders het ter sprake brengt.
Je kunt ruimte maken voor hun herinnering zonder jouw eigen behoefte opzij te zetten. Vraag bijvoorbeeld: “Denk jij weleens aan mijn kindje?” of “Wat herinner jij je nog van die tijd?” Je hoeft hun reactie niet te sturen. Je mag wel vertellen wat jij nodig hebt.
En je mag grenzen aangeven. Een gesprek over je kindje kan fijn zijn, terwijl je op een ander moment geen zin hebt om vragen te beantwoorden. Dat kun je allebei zeggen.
Wat als ze mijn kindje daarna nog steeds niet noemen?
Dan mag je teleurgesteld zijn. Iets uitspreken geeft de ander de kans om je beter te begrijpen, maar het garandeert niet dat diegene meteen de juiste woorden vindt.
Kijk of er iemand is bij wie het wél lukt. Iemand die de naam onthoudt, je laat uitpraten of gewoon bij je blijft als je even stil wordt. Dat kan familie zijn, maar ook een vriendin of iemand die zelf een kind verloor.
Je hoeft de plek van je kindje niet te laten afhangen van hoe goed anderen erover kunnen praten. Als je zelf een rustig moment zoekt om stil te staan bij je kind, vind je bij Een moment met je kind een manier om dat op jouw eigen manier te doen. En voor iemand in je omgeving die graag iets wil zeggen maar niet weet hoe, zijn er gratis tips voor de omgeving.
Jouw kindje mag in het gesprek blijven
Misschien begint het met een naam noemen tijdens de koffie. Met vertellen waar je vandaag aan moest denken. Of met tegen één familielid zeggen: “Ik vind het fijn als je af en toe naar mijn kindje vraagt.”
Je hoeft niet namens iedereen te bepalen hoe er over je kind gesproken wordt. Je mag wel laten weten dat stilte voor jou geen troost is.
Blijf je merken dat je je woorden thuis steeds inslikt? In Ruimte voor Leven na Verlies kun je over je kind praten zonder eerst uit te leggen waarom die naam nog altijd bij jouw leven hoort. Daar is ook ruimte voor jou en voor alles wat er nu in je leven speelt.




