Leven na stilgeboorte: ik ben nog hier, maar zonder hen

Leven na stilgeboorte verandert alles.

Niet alleen je toekomst verandert, maar ook hoe je naar jezelf, het leven en moederschap kijkt. Toch ziet de buitenwereld vaak alleen dat jij er nog bent. Terwijl een deel van jou achterbleef bij het kindje dat je moest missen.

Drie keer droeg ik nieuw leven.
Drie keer moest ik afscheid nemen.

Eerst was er Jasmijn. Mijn eerste kindje. Zo gewenst en zo geliefd. Na een miskraam moest ik haar loslaten voordat ik haar ooit kon vasthouden.

Daarna kwamen Tom en Tim. Mijn zoontjes. Door HELLP werd mijn lichaam ernstig ziek. Terwijl ik zelf ternauwernood overleefde, overleefden zij het niet.

Drie keer moeder.
Drie keer afscheid.
Drie keer liefde zonder armen om vast te houden.

De leegte na babyverlies is vaak onzichtbaar

Voor de komst van mijn kinderen had ik me op alles voorbereid.

De babykleertjes lagen klaar.
De knuffels stonden al op hun plek.
Zelfs de babykamer was besteld.

En toen werd het stil.

Geen eerste huil.
Geen kleine handjes.
Alleen een leegte die met geen woorden uit te leggen was.

Dat is wat veel vrouwen ervaren bij leven na stilgeboorte of babyverlies: de wereld ziet geen lege armen, maar jij voelt ze iedere dag.

Ondertussen gaat het leven om je heen gewoon verder. Mensen verwachten vaak dat je “sterk” blijft of het verlies een plek geeft. Maar hoe doe je dat wanneer rouw verweven raakt met wie je bent?

Moederschap stopt niet na een stilgeboorte

Rouw is niet alleen verdriet. Het is liefde die nergens heen kan.

Overal om mij heen zag ik baby’s. Ik hoorde gesprekken over slapeloze nachten, voedingen en drukke dagen. Ondertussen verlangde ik juist naar die gebroken nachten. Naar zorgen, troosten en vasthouden.

Maar er was alleen stilte.

Daardoor begon mijn zoektocht niet naar vergeten of loslaten, maar naar hoe ik kon leven mét mijn verlies.

Langzaam ontdekte ik dat rouw niet verdwijnt. In plaats daarvan verandert het mee met je leven. Ook liefde stopt niet wanneer een kindje overlijdt.

Moeder zijn stopt niet bij een ademhaling.

Ik besta. En zij ook.

Lange tijd wilde ik het niet voelen.

Ik stond op, maar leefde niet echt. Tot ik op een dag besefte:
ik bén hun moeder. Nog steeds.

Hun leven is niet verdwenen omdat zij er niet meer fysiek zijn. Ze leven voort in mijn hart, in mijn herinneringen en in de liefde die ik blijf voelen.

Ik besta.
En zij ook.

Elke keer dat ik hun namen uitspreek, blijven ze onderdeel van mijn leven. Ook wanneer ik andere vrouwen steun na stilgeboorte of babyverlies, voel ik hoe hun liefde blijft doorstromen.

Mijn moederschap ziet er anders uit dan ik ooit had gehoopt. Maar het is er nog altijd.

Jij hoeft leven na stilgeboorte niet alleen te dragen

Misschien herken jij jezelf hierin.

Misschien draag jij ook liefde zonder bestemming. Misschien voel jij je onzichtbaar in jouw moederschap, terwijl jouw kindje voor altijd onderdeel van jou blijft.

Weet dan:
je bent niet alleen.

Als het gemis alles overheersend voelt.
Als je zoekt naar hoe je verder leeft zonder je kindje te vergeten.
Of als je verlangt naar zachtheid, erkenning en verbinding.

Dan ben je welkom.