Ik overleefde HELLP, maar mijn kinderen niet. Hoe leef je daarmee verder?
Toen ik ernstig ziek werd tijdens mijn zwangerschap, ging het niet alleen over de vraag hoe het met mijn kindje zou aflopen. Ook mijn eigen leven was in gevaar.
Ik overleefde HELLP. Mijn zoon Tom werd stilgeboren. Een jaar later gebeurde het opnieuw: ik werd ziek en ook Tim werd stilgeboren. Daarvoor had ik Jasmijn al verloren door een miskraam.
Als ik zeg: “Ik ben er nog”, hoort daar voor mij dus altijd iets bij. Mijn kinderen zijn er niet zoals ik had gehoopt. Ik ben hun moeder, en ik leef verder. Hoe geef je ruimte aan je eigen leven wanneer je lichaam ernstig ziek was en je zonder je kind thuiskomt?
Als iedereen opgelucht is dat jij nog leeft
“Gelukkig ben jij er nog.”
Mensen kunnen dat zeggen omdat ze geschrokken zijn en blij zijn dat je het hebt overleefd. Misschien voel je die opluchting zelf ook. Maar naast die opluchting is er een kind dat je niet mee naar huis kon nemen.
Voor de buitenwereld kan het moeilijk zijn om beide tegelijk te zien. Je bent patiënt geweest en je bent moeder geworden. Je lichaam heeft herstel nodig, terwijl je je kind mist. Als het gesprek alleen over jouw herstel gaat, kan het voelen alsof er over je kindje wordt heen gestapt.
Je mag daarom zeggen: “Ik ben blij dat ik hier ben. En ik wil ook over mijn kind praten.”
Je lichaam herstelt, maar wat is er met jou gebeurd?
Na een ernstige ziekte kunnen afspraken, controles en vragen over je lichamelijke herstel veel aandacht krijgen. Dat is begrijpelijk. Maar misschien wil je daarnaast vertellen hoe het was om zo ziek te zijn tijdens je zwangerschap. Of wat het met je doet om thuis te komen zonder je kindje.
Dat hoeft geen keurig verhaal te zijn. Je hoeft niet eerst te bepalen welk deel ‘medisch’ is en welk deel ‘verdriet’. Het is jouw ervaring, en die onderdelen liepen tegelijk door je leven.
Voor mij horen Tom en Tim niet uitsluitend bij het verhaal van HELLP. Zij zijn mijn zoons. De ziekte verklaart wat er gebeurde tijdens mijn zwangerschappen, maar vertelt niet wie zij voor mij zijn.
Moet ik dankbaar zijn omdat ik het overleefde?
Je mag dankbaar of opgelucht zijn dat je leeft. Je mag ook verdrietig zijn dat je kind is overleden. Het ene gevoel vraagt geen toestemming van het andere.
Misschien merk je dat anderen je vooral wijzen op wat er gelukkig goed ging. Dan kun je je alleen voelen met alles wat niet goed ging. Je hoeft je verlies niet kleiner te maken om je eigen leven waardevol te vinden.
Ik ben intens blij met mijn leven. Dat kan ik zeggen zonder Jasmijn, Tom of Tim buiten beeld te zetten. Zij horen bij mij. Mijn plezier, plannen en toekomst wissen hen niet uit.
Verder leven na HELLP en stilgeboorte: waar begin je?
Misschien begint het met woorden geven aan wat mensen steeds missen wanneer ze naar je vragen. Bijvoorbeeld: “Vraag gerust hoe het lichamelijk met me gaat. En vraag ook eens naar mijn kindje.”
Misschien wil je eerst zelf opschrijven wat je aan je kind wilt vertellen. Of wil je met iemand praten die begrijpt dat je niet alleen een ziekte hebt doorgemaakt, maar ook je kind verloor.
Er is geen moment waarop je dit allemaal begrepen moet hebben. Je mag kijken naar wat er vandaag speelt. Wil je praten over wat er toen gebeurde? Over een opmerking van gisteren? Of over iets waar je weer zin in krijgt, maar waar je nog niet goed aan durft toe te geven?
Die onderwerpen horen allemaal bij jouw leven. Je kind ook.
Ik ben hier, en mijn kinderen horen bij mij
Mijn leven ging verder na de miskraam van Jasmijn en de stilgeboorte van Tom en Tim. Niet doordat ik minder hun moeder werd. Ik ontdekte gaandeweg dat er naast het missen ook weer ruimte voor mij kon zijn.
Als je mijn persoonlijke verhaal uitgebreider wilt lezen, vertel ik in mijn boek Stilgeboren over mijn zwangerschappen, mijn kinderen en het leven daarna. Wil je eerst stilstaan bij jouw eigen kind, dan is er ook de korte audio Een moment met je kind.
En als je merkt dat je niet alleen wilt blijven uitzoeken hoe je nu leeft met alles wat is gebeurd, kun je bij mijn 1:1 begeleiding samen met mij kijken naar wat jij op dit moment nodig hebt. We beginnen bij jou, met je kind erbij.




