Bijgewerkt op 23 oktober 2026

Waarom ik baby- en kindverlies een stem geef

Mijn kinderen heten Jasmijn, Tom en Tim. Jasmijn verloor ik tijdens een miskraam. Tom en Tim werden stilgeboren nadat ik tijdens hun zwangerschappen ernstig ziek werd door het HELLP-syndroom.

Hun namen horen bij mij. Toch merkte ik hoe lastig het voor anderen kon zijn wanneer ik ze noemde. Soms werd het stil. Soms kwam er een vraag die vooral over het overlijden ging. Terwijl ik ook gewoon over mijn kinderen wilde kunnen praten.

Daar begon mijn wens om babyverlies een stem te geven. Niet omdat iedere ouder haar verhaal openbaar moet vertellen. Wel omdat ouders ruimte verdienen voor hun kind, ook wanneer dat kind niet zichtbaar met hen opgroeit.

Wat bedoel ik met babyverlies een stem geven?

Voor mij begint het met iets eenvoudigs: een ouder hoeft de naam van haar kind niet weg te laten om een gesprek gemakkelijk te maken voor een ander.

Een stem geven betekent ook dat we luisteren naar wat daarna komt. Naar de moeder die weer gaat werken. Naar ouders die verschillend reageren. Naar de vrouw die zich afvraagt of ze opnieuw zwanger wil worden. Naar iemand die weer volop van haar leven geniet en haar kind nog altijd mist.

Daarom spreek ik niet alleen over de dag waarop een kind overleed. Die dag veranderde alles, maar het verhaal van een ouder eindigt daar niet.

Mijn verhaal was het begin

Ik schreef Stilgeboren omdat ik woorden miste voor wat er na het verlies van mijn kinderen gebeurde. Daarna volgden gesprekken met andere ouders, een podcast en momenten waarop ik als spreker over babyverlies vertelde.

Mijn eigen ervaring helpt me om veel te herkennen. Toch is het verhaal van een andere vrouw nooit hetzelfde als het mijne. Haar kind, haar leven en haar vragen zijn van haar. Dat verschil is belangrijk, ook wanneer we samen over kindverlies spreken.

Soms wil iemand uitgebreid vertellen. Soms wil ze alleen luisteren. En soms wil ze het vandaag helemaal niet over haar verlies hebben, maar over iets wat ze weer graag zou willen doen. Ook dat hoort bij haar verhaal.

Van babyverlies naar ruimte voor leven

Aanvulling vanuit mijn werk in 2026: Mijn werk begon bij miskraam en stilgeboorte. Inmiddels begeleid ik ook vrouwen die een ouder kind verloren. Daarom spreek ik nu over baby- en kindverlies.

Er is in de loop der jaren nog iets veranderd. Ik wilde eerst vooral dat het verlies gezien werd. Dat wil ik nog steeds. Maar ik zag ook hoeveel behoefte er is aan aandacht voor de vrouw die verder leeft. Voor haar moederschap, relaties, werk, plezier en toekomst.

Daaruit groeide mijn gedachtegoed Ruimte voor Leven. Je kind blijft bij je horen. Tegelijkertijd mag jij ontdekken wat je nu wilt en wat weer mogelijk is in jouw leven.

Dat is geen opdracht om positief te zijn. Er is ruimte voor verdriet en boosheid, maar ook voor lachen en verlangen. Je hoeft het verdriet van jouw kind niet te vergelijken met dat van iemand anders om hier thuis te horen.

Waarom vertel ik ook de verhalen van anderen?

Een gesprek kan herkenning geven: dus ik ben niet de enige die dit denkt. Het kan ook iemand in de omgeving helpen om beter te luisteren of eindelijk de naam van een kind te durven noemen.

In mijn podcast Wanneer moederschap anders gaat krijgen verschillende ervaringen ruimte. Niemand hoeft daar het voorbeeld te zijn van hoe je met verlies zou moeten leven. Juist de verschillen laten zien hoeveel vormen moederschap en verder leven kunnen hebben.

Ik gebruik mijn stem als auteur, begeleider en spreker om daar aandacht voor te vragen. En ik blijf luisteren naar wat vrouwen zelf nodig hebben, in plaats van voor hen te bepalen wat hun volgende stap moet zijn.

Veelgestelde vragen over mijn missie

Waarom spreek je over kindverlies als jouw eigen kinderen tijdens de zwangerschap overleden?

Mijn ervaring met Jasmijn, Tom en Tim was het begin van mijn werk. In de begeleiding ontmoet ik inmiddels ook vrouwen van wie een ouder kind is overleden. Hun ervaringen zijn anders dan de mijne. Ik neem die verschillen serieus en begin bij hun verhaal.

Moet je jouw verhaal delen om babyverlies bespreekbaar te maken?

Nee. Niemand hoeft haar persoonlijke verhaal te vertellen om bij te dragen aan meer begrip. Ook luisteren, zorgvuldig vragen stellen en de naam van een kind blijven noemen maken verschil.

Betekent Ruimte voor Leven dat je minder met het verlies bezig moet zijn?

Nee. Het betekent dat je kind en je verlies bij je leven mogen horen, terwijl er óók aandacht is voor jou en wat je nu wilt. Hoe dat eruitziet, verschilt per vrouw.

Waar kan ik beginnen als ik wil horen hoe anderen verder leven met hun kind?

Je kunt een gesprek in mijn podcast kiezen dat aansluit bij wat jou bezighoudt. Je hoeft nog niets over jezelf te vertellen om herkenning te vinden.

Luister verder als je hier woorden voor zoekt

Misschien herken je de wens om je kind te blijven noemen, maar ook om over de rest van je leven te kunnen praten. In Wanneer moederschap anders gaat hoor je hoe verschillend ouders dat beleven. Begin bij het gesprek dat jou aanspreekt en ontdek welke woorden bij jouw verhaal passen.

andere blogs ...