Bijgewerkt op 24 september 2026

Waarom ik Stilgeboren schreef na het verlies van mijn kinderen

Na mijn miskraam van Jasmijn en de stilgeboorte van Tom en Tim zocht ik naar woorden. Voor wat er was gebeurd, maar ook voor alles wat daarna doorging.

Ik vond veel over verdriet. Minder over moeder blijven terwijl je kinderen niet zichtbaar met je opgroeien. En nog minder over die verwarrende momenten waarop je weer lacht, ergens zin in krijgt en je kinderen toch intens liefhebt.

Dat is waarom ik Stilgeboren schreef. Niet om een antwoord te geven op de vraag hoe je hoort te rouwen. Ik wilde vertellen hoe mijn leven verderging, met Jasmijn, Tom en Tim als mijn kinderen.

Wat ik zelf miste in boeken over babyverlies

Ik wilde lezen dat ik niet hoefde te kiezen. Dat mijn kinderen bij mij konden blijven horen terwijl ik ook weer van het leven zou gaan houden.

Na het verlies van een kind gaat de aandacht vaak naar de gebeurtenis zelf: wat is er gebeurd, hoe voel je je, hoe kom je de komende tijd door? Begrijpelijk. Maar op een dag wordt ook de vraag belangrijk hoe je verder leeft. Wat doe je met je moederschap, je relaties, je plannen en de dingen waar je weer zin in krijgt?

Daar wilde ik eerlijk over schrijven. Over schuld en boosheid, over de stilte van anderen, maar ook over het leven dat langzaam weer meer kanten kreeg. Zonder te doen alsof mijn kinderen daarmee uit mijn verhaal verdwenen.

Is Stilgeboren een boek met stappen om je verlies te verwerken?

Nee. Je vindt er mijn verhaal, geen route die je moet volgen.

Misschien herken je iets in wat ik voelde. Misschien reageer jij heel anders op het verlies van je kind. Dat mag. Mijn ervaring is geen meetlat voor die van jou.

Het woord verwerken wordt vaak gebruikt wanneer mensen zoeken naar houvast. Ik begrijp die zoektocht. Voor mij gaat verder leven niet over een punt bereiken waarop het verlies achter je ligt. Jasmijn, Tom en Tim zijn mijn kinderen. Die relatie houdt niet op omdat er jaren verstrijken.

Waarom ik ook over het leven na het verlies schrijf

Toen ik Stilgeboren schreef, kon ik nog niet weten hoeveel gesprekken het boek zou openen. Met andere moeders, maar ook met mensen die iemand wilden steunen en niet goed begrepen wat baby- of kindverlies in het dagelijks leven betekent.

Dat is nog steeds belangrijk in mijn werk als begeleider en spreker. Ik ontmoet vrouwen die hun kind graag bij naam noemen en vrouwen die eerst alleen willen luisteren. Vrouwen die hun verdriet niet willen vergelijken met dat van een ander. En vrouwen die zich afvragen wat zijzelf weer willen doen met hun leven.

Die vragen horen ook bij het leven na verlies. Je kind mag deel van je verhaal blijven, terwijl jij ontdekt wat er verder mogelijk is. Dat is de gedachte achter Ruimte voor Leven en achter veel van het werk dat uit mijn boek is voortgekomen.

Voor wie schreef ik Stilgeboren?

Allereerst voor de moeder die na een miskraam of stilgeboorte zoekt naar herkenning. Ook als haar verlies al jaren geleden is. Je hoeft niet op een bepaald punt te staan om iets aan een persoonlijk verhaal te hebben.

Daarnaast kan het boek gelezen worden door een partner, vriend, familielid of professional die beter wil begrijpen wat verlies met een ouder doet. Het geeft hun geen gebruiksaanwijzing voor jouw verdriet. Het kan wel een gesprek openen dat anders moeilijk begint.

Veelgestelde vragen over Stilgeboren

Gaat het boek alleen over de eerste periode na het verlies?

Nee. Ik schrijf ook over wat daarna komt: moeder blijven, contact met anderen, weer lachen en ontdekken hoe mijn leven verder kon gaan met mijn kinderen erbij.

Is het boek ook passend na een miskraam?

Ja. Mijn verhaal begint met Jasmijn, die ik tijdens een miskraam verloor. Iedere ervaring is anders; je hoeft jouw verlies niet met het mijne te vergelijken om herkenning te mogen vinden.

Moet ik het boek in één keer kunnen lezen?

Nee. Je kunt lezen wanneer het past, het boek wegleggen en later terugkomen. Als luisteren op dit moment fijner is dan lezen, kun je op de boekpagina ook de luistermogelijkheden bekijken.

Is Stilgeboren bedoeld om mij te vertellen hoe ik verder moet?

Nee. Ik vertel hoe het voor mij was. Jij houdt de ruimte om jouw eigen woorden, keuzes en manier van leven met je kind te vinden.

Wil je mijn verhaal lezen of beluisteren?

Als je zoekt naar een persoonlijk verhaal over babyverlies én het leven dat daarna verdergaat, bekijk dan Stilgeboren en de luistermogelijkheden. Op die pagina kun je kiezen welke vorm op dit moment bij je past.

andere blogs ...