Waarom voelt praten met andere moeders na babyverlies soms anders?

Je vriendin vraagt hoe het met je gaat. Ze luistert en ze bedoelt het goed. Toch merk je dat je zoekt naar woorden voordat je antwoord geeft. Hoe leg je uit dat je een fijne week had en je kindje tegelijk ontzettend mist?

Dan praat je met een vrouw die zelf een miskraam of stilgeboorte meemaakte. Misschien is haar verhaal heel anders dan het jouwe. En toch hoef je dat ene deel niet vanaf het begin uit te leggen: waarom je kind nog steeds bij jouw leven hoort.

Dat is wat contact met andere moeders na babyverlies kan geven. Het vervangt je vrienden of familie niet. Het voegt een gesprek toe waarin je soms sneller bij de vraag komt die je werkelijk bezighoudt.

Wat begrijpen anderen zonder veel uitleg?

Misschien gaat het niet eens over het moment waarop je kindje overleed. Het gaat over de verjaardag die eraan komt. Over de vraag hoeveel kinderen je hebt. Over een middag waarop je voor het eerst weer ergens zin in had en je je daar vervolgens vreemd over voelde.

Iemand die zelf een kind verloor, hoeft niet precies hetzelfde meegemaakt te hebben om te herkennen hoe zulke gewone momenten ingewikkeld kunnen worden. Je kunt daardoor eerder zeggen wat je eigenlijk wilde zeggen.

Dat betekent niet dat iedere moeder na verlies hetzelfde voelt. Ook binnen een groep blijven de verhalen verschillend. De ene vrouw praat makkelijk over haar kind; de andere luistert liever eerst. Je hoeft je eigen ervaring niet passend te maken bij die van iemand anders.

Heb ik lotgenoten nodig als mijn vrienden er al voor me zijn?

Misschien niet. Als je bij je vrienden alles kunt vertellen wat je wilt, is dat waardevol. Je hoeft geen groep te zoeken omdat het zogenaamd zo hoort na verlies.

Maar soms wil je je vrienden niet opnieuw uitleggen waarom een opmerking je raakte. Of merk je dat je de naam van je kindje bij hen minder vaak noemt. Dan kan een gesprek met andere vrouwen iets toevoegen, juist naast de mensen die al van je houden.

Ik ben mama van Jasmijn, Tom en Tim. Jasmijn verloor ik door een miskraam, Tom en Tim werden stilgeboren. Ik weet dat steun van mensen om je heen veel kan betekenen. Ik weet ook hoe prettig het is als je niet eerst hoeft uit te leggen waarom je jaren later nog gewoon over je kinderen praat.

Wat als mijn verlies anders is dan dat van de andere vrouwen?

Dat zal het waarschijnlijk zijn. Kinderen zijn verschillend. De tijd die je met hen kreeg is verschillend. En hoe je leven er nu uitziet ook.

Je hoeft niet te bepalen wie het zwaarst heeft. Die vergelijking kan je juist stil maken. Wat voor jou groot is, mag groot zijn, ook als een andere vrouw een ander verhaal vertelt.

Soms herken je haar verdriet. Soms herken je vooral haar aarzeling om iets leuks te plannen. En soms hoor je een perspectief waar je zelf nog niet aan had gedacht. Verbinding vraagt niet om identieke verhalen.

Mag het in zo’n gesprek ook over iets anders gaan?

Ja. Als je kind is overleden, bestaat je leven nog steeds uit meer dan verlies. Misschien wil je praten over je werk, je relatie of de kinderen die thuis zijn. Misschien wil je eindelijk uitspreken waar je weer zin in krijgt.

Juist die gesprekken interesseren mij. Je kind mag genoemd worden en jij mag ook aandacht krijgen. Niet pas wanneer het verdriet minder is, maar terwijl je leeft met alles wat er is gebeurd.

Daarom heet mijn huidige groep Ruimte voor Leven na Verlies. Vrouwen praten er over hun kinderen én over hun eigen leven. De ene keer vertel je veel, de andere keer luister je. Ook dat is meedoen.

Wil je eerst op eigen tempo lezen of luisteren voordat je contact met een groep zoekt? Bij gratis hulp na baby- en kindverlies kun je beginnen met wat nu bij jou past.