Wat ik het allerergste vond na de dood van Tom en Tim

Niet het verdriet. Niet de lege armen. Niet de slaaploze nachten.

Het allerergste was de onbewogenheid van de wereld om me heen.

Niet uit kwaadheid. Niet uit onverschilligheid. Maar omdat ze Tom en Tim gewoon niet kenden. Ze hadden hun hartje nooit voelen kloppen. Ze hadden nooit gevoeld hoe Tom zich uitrekte als ik lag te slapen. Ze wisten niet hoe Tim reageerde op muziek.

Voor mij waren ze tastbaar. Levend. Echt.

Voor de rest van de wereld waren het namen.

De kloof die niemand ziet

Toen Tom overleed op 10 juni 2006 ging de wereld gewoon door. De buren maaiden hun gras. De bakker bakte zijn brood. Mijn vrienden stuurden lieve berichten en wisten daarna niet meer wat te zeggen.

Begrijpelijk. Ze kenden hem niet.

Maar ik wel. Ik kende zijn gewicht. Zijn stilte. De manier waarop alles stil werd toen hij er niet meer was.

En dat is het eenzaamste gevoel dat er bestaat. Rouwen om iemand die voor de buitenwereld nauwelijks heeft bestaan. Terwijl jij weet dat hij heeft geleefd. Dat hij er was. Dat hij ertoe doet.

Wat ik leerde van Tom dat het verlies van Tim anders maakte

Na Tom wist ik één ding: mijn omgeving kon mijn verdriet niet dragen. Niet omdat ze niet wilden. Maar omdat ze er niet bij waren geweest.

Bij Tim leerde ik daarom iets anders. Ik stopte met wachten op erkenning van mensen die het niet konden geven. En ik begon die erkenning bij mezelf te zoeken.

Tom bestaat. Tim bestaat. Jasmijn bestaat. Niet omdat de wereld dat bevestigt. Maar omdat ik dat weet. Omdat ik hun moeder ben. Omdat ik hen bij me draag.

Die verschuiving veranderde alles.

Jij verdient erkenning

Als jij dit herkent. Als jij ook staat met lege handen terwijl de wereld doorgaat. Als jij ook een naam draagt die anderen niet uitspreken.

Dan wil ik je dit zeggen: jouw verdriet is echt. Jouw kindje heeft bestaan. En jij verdient mensen om je heen die dat weten.

Niet mensen die het proberen te begrijpen. Maar mensen die het kennen. Die precies weten hoe het voelt als iemand vraagt “heb je kinderen?” en je even niet weet wat je moet zeggen.

Die vrouwen zijn er. In de Stillborn Sisterhood. Sluit je aan bij de Stillborn Sisterhood of lees het volledige verhaal in mijn boek Stilgeboren.