Blogpagina

Niemand bereidt je voor op dit verdriet.

Niet op het moment dat het misgaat. Niet op de stilte erna. Niet op hoe het voelt om verder te leven terwijl je kindje er niet is.

Hier vind je woorden die dat wel proberen. Eerlijke verhalen over miskraam, stilgeboorte en babyverlies. Inzichten die helpen als je zelf een kindje verloor. Antwoorden als je iemand wilt steunen maar niet weet hoe. En ruimte voor alles wat je voelt, het verdriet én de liefde.

Want leven mét verlies is iets anders dan leven ín verlies.

Dat verschil verandert alles.

Zo wordt een stilgeboorte geen zwijggeboorte

Stilgeboorte. Het woord zegt het al bijna.

Stil. Geboren.

Maar de stilte die eromheen hangt, die is niet van het kindje. Die is van ons. Van de samenleving die niet weet wat te zeggen. Die wegkijkt. Die het onderwerp liever vermijdt omdat het te zwaar voelt, te ingewikkeld, te verdrietig.

En zo wordt een stilgeboorte al snel een zwijggeboorte.

Wat er gebeurt als we zwijgen

Als er niet gesproken wordt over een stilgeboren kindje, verdwijnt dat kindje voor de tweede keer.

Dat klinkt hard. Maar het is de waarheid die veel moeders voelen.

Als Tom en Tim niet worden genoemd, als niemand vraagt hoe het met ze gaat, als hun namen niet worden uitgesproken, dan is het alsof ze er nooit waren. En dat doet meer pijn dan het verlies zelf soms.

Een kindje dat zwijgend wordt begraven, wordt voor altijd stil gehouden. Maar een kindje dat wordt uitgesproken, herinnerd en erkend, leeft door. Op een andere manier. Maar het leeft.

Waarom praten zo moeilijk is

Mensen zwijgen niet uit kwaadbedoeling. Ze zwijgen uit onmacht.

Ze weten niet wat ze moeten zeggen. Ze zijn bang de verkeerde dingen te zeggen. Ze denken dat zwijgen minder pijn doet dan de verkeerde woorden.

Maar het omgekeerde is waar. De stilte doet meer pijn dan een onhandige zin.

Een onhandig 'ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik denk aan je' is altijd beter dan niets.

Zo geef je stem aan stilgeboorte

Het begint klein. Het begint bij jou.

Noem je kindje bij naam. Tom. Tim. Jasmijn. Lotte. Emma. Noor. Welke naam jij hebt gegeven, ook als het een miskraam was.

Vertel het als iemand vraagt of je kinderen hebt. Op jouw manier, op jouw tempo. Maar zeg het. Jij bent moeder. Ook als niemand het ziet.

Deel je verhaal als je er klaar voor bent. In een gesprek. Op sociale media. In de Stillborn Sisterhood. Elk verhaal dat wordt gedeeld, maakt het taboe een stukje kleiner.

Je kunt niet helen zonder te delen. Dat is niet alleen een motto. Het is wat ik zelf heb ervaren. En wat ik zie bij elke vrouw die de stap zet om te spreken.

De wereld heeft jouw stem nodig

Elke keer dat een moeder haar kindje bij naam noemt, verandert er iets. In zichzelf. En in de wereld om haar heen.

Stilgeboorte wordt bespreekbaar door mensen die durven te spreken. Niet door campagnes of beleid. Maar door moeder na moeder die zegt: mijn kindje heeft bestaan. En dat verander ik nooit.

Wil je een plek waar je vrijuit kunt praten? De Stillborn Sisterhood is er voor jou. Kom erbij.

andere blogs ...