“Moet je je overleden kindje nou wél levend houden?” Wat zeg je dan?

Je noemt de naam van je kindje. Misschien vertel je iets over een jaardag of laat je een foto zien. En dan zegt iemand: “Moet je dat nou wél levend houden?”

Misschien bedoelt diegene: Ik ben bang dat dit je verdrietig houdt. Maar jij hoort iets anders: Is er voor mijn kind alleen ruimte als ik er niet meer over praat?

Zo’n opmerking kan hard aankomen. Je hoeft op dat moment geen overtuigend antwoord te geven. Je mag uitleggen wat jouw kind voor je betekent, maar je mag het gesprek ook stoppen.

Wat bedoel jij met je kindje bij je houden?

De woorden “levend houden” wringen misschien. Je weet dat je kindje is overleden. Een naam noemen of een foto laten staan verandert dat niet.

Voor mij gaat het erom dat Jasmijn, Tom en Tim mijn kinderen zijn. Jasmijn verloor ik door een miskraam, Tom en Tim werden stilgeboren. Ik praat over hen omdat ze bij mijn leven horen. Dat is geen poging om te doen alsof ze fysiek bij me zijn.

Misschien voelt het voor jou ook zo. Of misschien gebruik je liever andere woorden. Je hoeft de formulering van een ander niet over te nemen om jouw band met je kind uit te leggen.

Hoe reageer je als iemand zoiets zegt?

Dat hangt af van de persoon, het moment en hoeveel energie jij hebt. Je kunt bijvoorbeeld kort zeggen:

“Ik weet dat mijn kindje overleden is. De naam blijven noemen helpt mij om mijn kind een plek in mijn leven te geven.”

Of directer:

“Die vraag doet me pijn. Mijn kindje is mijn kind, ook nu.”

En soms wil je geen gesprek:

“Ik wil dit vandaag niet uitleggen.”

Alle drie zijn mogelijke antwoorden. Je hoeft geen vriendelijk lesje te geven aan iemand die net iets pijnlijks zei.

Wat als diegene zich zorgen om je maakt?

Je kunt naar de zorg luisteren zonder de conclusie over te nemen. Misschien wil iemand weten of je nog plezier kunt hebben of plannen maakt. Dan mag je eerlijk vertellen hoe het met je gaat.

Ik kan intens genieten van mijn leven én over mijn kinderen praten. Hun namen noemen houdt mijn leven niet stil. Ze horen juist bij het leven dat ik leid.

Als je meer wilt lezen over dat verschil, schreef ik ook waarom je je kind niet hoeft los te laten om verder te leven. Die blog gaat over de grotere vraag achter zo’n opmerking. Hier gaat het om het gesprek met de persoon die tegenover je staat.

Moet ik blijven uitleggen waarom ik over mijn kind praat?

Nee. Soms begrijpt iemand je beter na één eerlijk antwoord. Soms blijft diegene hetzelfde denken. Je hoeft niet steeds opnieuw jouw moederschap te verdedigen.

Je kunt ook zeggen wat je voortaan graag anders ziet:

“Je hoeft niet precies te begrijpen hoe dit voor mij is. Ik vind het wel fijn als je de naam van mijn kindje kunt horen zonder te zeggen dat ik ermee moet stoppen.”

Misschien helpt het om iemand rustig zelf iets te laten lezen. Bij gratis hulp voor de omgeving vind je tips voor mensen die een ouder na kindverlies willen steunen.

Jouw kind hoort bij jouw leven

Je mag een foto zichtbaar neerzetten. Je mag de naam van je kind zeggen. Je mag een traditie veranderen of een tijdlang helemaal niets bijzonders doen. Je hoeft geen van die keuzes te gebruiken als bewijs dat je het goed doet.

En de volgende keer dat iemand vraagt of je je kind niet beter kunt loslaten, mag je antwoorden met de woorden die op dat moment bij jou passen. Zelfs als dat maar één zin is.