Weinig herinneringen na stilgeboorte: hoe leef je verder met je kind?

Iemand vraagt hoe je kindje was. Je weet misschien hoe het voelde toen je baby bewoog, hoe je kind eruitzag of welke naam je koos. Maar je kunt niet vertellen wat je kind later grappig vond, hoe die eerste stapjes gingen of welke verhalen jullie samen nog zouden maken.

Dat kan pijn doen. Alsof je naast het verlies van je kind ook een heel leven aan herinneringen mist.

Weinig herinneringen na een stilgeboorte betekent niet dat je kind minder bij je hoort. Jullie tijd samen was korter dan je had gewild. De relatie die je als moeder met je kind hebt, laat zich niet meten in jaren.

Wat als anderen je kind nauwelijks hebben gekend?

Misschien hebben mensen om je heen je baby nooit gezien. Sommigen wisten niet eens dat je zwanger was. Zij hebben geen eigen herinnering om op terug te vallen wanneer jij de naam van je kind noemt.

Dat kan gesprekken lastig maken. Je voelt misschien dat jij steeds moet uitleggen wie je kind is en waarom een bepaalde dag belangrijk blijft. Terwijl je eigenlijk wilt dat iemand eenvoudig onthoudt: dit is haar kind.

Je mag daarbij helpen als je wilt. Je kunt een naam noemen, een foto laten zien of iets vertellen over je zwangerschap. Maar je bent niet verplicht om je moederschap voor anderen aannemelijk te maken. Ook wanneer je vandaag niets wilt delen, blijft je kind jouw kind.

In mijn blog over moeder zijn na een stilgeboorte lees je meer over de vraag die onder zulke gesprekken kan liggen: ben je nog steeds moeder als je kind niet thuis opgroeit?

Welke herinneringen tellen mee?

Misschien denk je bij herinneringen vooral aan alles wat jullie niet samen hebben kunnen doen. Daardoor kunnen de momenten die er wél waren klein lijken.

Maar ook de zwangerschap, de naam die je koos, een gesprek dat je over je baby voerde of het moment waarop je je kind zag, horen bij jullie verhaal. En misschien zijn sommige van die momenten voor jou te pijnlijk om nu bij stil te staan. Je hoeft ze niet steeds op te halen om ze te bewaren.

Er is ook geen verplichting om een foto neer te zetten, een ritueel te maken of ieder jaar dezelfde dingen te doen. Wat voor de ene moeder fijn is, past voor een andere niet. Je mag in de loop van de tijd veranderen hoe je aandacht aan je kind geeft.

Je kunt nog steeds nieuwe momenten met je kind hebben

Niet de momenten die je voor ogen had. Dat gemis blijft echt. Maar je relatie met je kind houdt niet op bij de herinneringen die je al hebt.

Misschien noem je de naam van je kind wanneer je over je gezin praat. Misschien denk je aan je kind op een reis of verander je een jaardagtraditie omdat een andere vorm inmiddels beter bij je leven past. Misschien is er een dag waarop je helemaal niets bewust doet, terwijl je kind toch bij je hoort.

Ik ben mama van Jasmijn, Tom en Tim. Jasmijn verloor ik door een miskraam; Tom en Tim werden stilgeboren. Hun levens waren kort. Toch zijn zij niet alleen onderdeel van wat vroeger gebeurde. Zij horen ook bij de vrouw die ik vandaag ben.

Hoe vertel je jouw verhaal als je daar behoefte aan hebt?

Je hoeft geen volledig levensverhaal van je kind te kunnen vertellen. Je mag beginnen met wat jij wilt dat iemand weet. “Dit is mijn zoon.” “Haar naam is…” “Hij hoort bij ons gezin.”

Wil je lezen hoe ik woorden vond voor mijn kinderen en voor het leven na hun verlies? In mijn boek Stilgeboren vertel ik over Jasmijn, Tom en Tim. Misschien herken je iets van jouw eigen moederschap in een verhaal dat anders is dan het jouwe.

En als de terugkeer naar huis nog maar kort geleden is, lees dan eerst wat je in de eerste dagen thuis na een stilgeboorte kunt doen. Je hoeft nu niet verder vooruit te kijken dan bij je past.