Hoe ontdek je waar je weer zin in hebt na het verlies van je kind?

Je krijgt een uitnodiging om iets leuks te doen. Vroeger had je misschien meteen ja gezegd. Nu weet je niet eens of je wilt gaan.

Misschien lijkt alles veel moeite. Misschien wil je best weer ergens naar uitkijken, maar voelt het vreemd om daar ruimte voor te maken terwijl je je kind mist. En misschien weet je simpelweg niet meer waarvan je blij wordt.

Na het verlies van je kind hoef je levenslust niet ineens terug te vinden. Je kunt wel voorzichtig onderzoeken wat op dit moment bij jou past. Soms begint dat met een klein verschil tussen ik moet dit en hier heb ik misschien weer zin in.

Waarom voelt iets leuks willen soms zo ingewikkeld?

Een plan maken richt je aandacht op de toekomst. Juist daar kan het schuren. Je had je die toekomst immers met je kind voorgesteld.

Misschien denk je ook: Als ik hiervan geniet, wat zegt dat dan over hoeveel ik mijn kind mis? Of je bent bang dat anderen je fijne dag aangrijpen om te zeggen dat het nu wel weer goed met je gaat.

Ik ben mama van Jasmijn, Tom en Tim. Jasmijn verloor ik door een miskraam; Tom en Tim werden stilgeboren. Ik mis hen en ik hou ontzettend van mijn leven. Dat laatste zegt niet dat hun plek kleiner is geworden. Het zegt dat er in mijn leven weer meer bij is gekomen.

Begin niet bij de vraag wat je leven moet worden

“Wat wil je met je leven?” is een enorme vraag als je nog nauwelijks weet wat je dit weekend wilt.

Maak hem kleiner. Is er iemand met wie je graag een uur zou doorbrengen? Een plek waar je naartoe wilt? Iets waar je nieuwsgierig naar bent, ook al weet je niet of het leuk wordt?

Je hoeft er nog geen plan van te maken. Je mag alleen merken dat er ergens een beetje belangstelling ontstaat. Dat is genoeg om te onderzoeken.

En voel je vandaag nergens belangstelling voor, dan hoef je dat niet weg te praten. Deze vraag is geen opdracht om vrolijk te worden.

Wat als ik iets probeer en het tegenvalt?

Dan heb je iets ontdekt. Misschien was het gezelschap fijn maar duurde de afspraak te lang. Misschien wilde je wel weg, maar was de drukte te veel. Of misschien merk je dat je iets vooral deed omdat anderen vonden dat het goed voor je zou zijn.

Je mag een volgende keer korter gaan, iets anders kiezen of nee zeggen. Ruimte voor leven maken betekent niet dat je op iedere uitnodiging moet ingaan.

Een bruikbare vraag achteraf is: Wat paste hier wel bij mij, en wat niet? Daarmee kom je dichter bij jouw eigen keuzes dan met de vraag of je het ‘goed’ hebt gedaan.

Je kind mag ook mee wanneer je ergens van geniet

Misschien wil je de naam van je kind noemen tijdens een fijne dag. Misschien denk je op dat moment helemaal niet bewust aan je kind. Geen van beide bepaalt hoeveel je kind voor je betekent.

Het kan helpen om die twee dingen niet steeds tegenover elkaar te zetten: aandacht voor je kind en aandacht voor wat jij wilt. Er kan ruimte voor allebei zijn. In Je kind gaat mee als jouw leven weer groter wordt schrijf ik uitgebreider over die gedachte.

Als je het niet alleen wilt uitzoeken

Soms weet je best dat je iets wilt veranderen, maar blijf je om dezelfde keuze heen draaien. Je wilt ergens naartoe, iets uitspreken of opnieuw plannen maken, en telkens houd je jezelf tegen.

Dan kunnen we samen kijken wat er werkelijk speelt. Niet met een lijst activiteiten die levenslust moeten opleveren. Wel met aandacht voor jou, je kind en het leven dat je nu leidt.

In Ruimte voor Leven na Verlies praten we over onze kinderen én over werk, relaties, grenzen, plannen en alles waar je misschien weer zin in krijgt. Je hoeft niet met een helder doel binnen te komen. We beginnen bij wat er vandaag is.

Wil je eerst iets lezen of luisteren op je eigen moment, kijk dan bij gratis hulp na baby- en kindverlies. Ook rustig beginnen is beginnen.