Desirée van Nieuwenhoven

Desirée van Nieuwenhoven

Bijgewerkt op 23 oktober 2026

Kon ik mijn kindje nog maar één keer vasthouden?

Mijn kindje vasthouden. Niet in gedachten, niet op een foto. Gewoon haar warmte voelen, zijn hoofdje in mijn hand. Nog één keer.

Als je deze zin herkent, weet ik hoe diep hij gaat. Het is geen wens. Het is een honger.

Herken je dit verlangen? Dan ben je niet gek, en niet zwak. Je bent moeder.

Waarom het verlangen om mijn kindje vasthouden niet stopt

Je armen hebben hem gedragen. Je hebt haar gehoord op de echo. Je lichaam weet precies hoe het voelt om zwanger te zijn van juist dit kindje.

En toen stopte het. Niet omdat het verlangen stopte, maar omdat jouw kindje er niet meer was om te dragen.

Dat is wat moeders na baby- en kindverlies “lege armen” noemen. Een term die ik vaker hoor dan welke andere ook.

Waarom één keer nooit genoeg zou zijn

“Als ik haar nog één keer kon vasthouden, dan zou ik…” Vul het maar in. Dan zou je sorry zeggen. Dan zou je nooit meer willen stoppen. Dan zou je elke centimeter willen onthouden.

En als je eerlijk bent, weet je: één keer zou niet genoeg zijn. Omdat één keer nooit genoeg is voor liefde.

Dat besef kan hard binnenkomen. Maar het laat ook zien hoe groot jouw moederschap is.

Wat kan helpen als dit verlangen te hoog oploopt

Praat erover. Niet tegen iemand die je gaat sussen. Tegen iemand die ernaast kan zitten zonder er iets van te vinden.

Geef het een vorm. Een ketting met voetafdrukjes. Een knuffel in de kleur van zijn deken. Iets wat jouw armen wél kunnen vasthouden.

Ga naar een plek waar hij er mag zijn. Een boom, een bankje, de begraafplaats. Een plek waar je zijn naam hardop mag zeggen.

Vier haar jaardag. Niet omdat het fijn is, maar omdat zij een plek verdient in jouw jaar.

Je kunt je kindje op een andere manier vasthouden

Je zult je kindje nooit zo kunnen vasthouden als je zou willen. Dat verdriet is echt, en het blijft.

En toch, langzaam, leer je iets anders. Je draagt haar in je dag. Hoe je lacht om een flauwe grap, waar hij ook om gelachen zou hebben. Hoe je iemand helpt, zoals jij geholpen had willen worden.

Dat is anders dan haar hand in de jouwe. Dat weet ik. Maar het is ook geen niets. Het is: moeder blijven, voor altijd.

Wil je lezen hoe andere moeders dit gemis dragen? Lees gemis na babyverlies: leven met lege armen.

Wil je deze pijn een keer hardop zeggen, bij iemand die het snapt? Plan Ruimte voor jouw verhaal of lees over mijn 1:1 begeleiding.

andere blogs ...