Desirée van Nieuwenhoven

Desirée van Nieuwenhoven

6 november 2026

Wordt het leven ooit weer normaal na een stilgeboorte?

De supermarkt voelt als een berg. Je staat in de rij bij de kassa, iemand zucht omdat het te lang duurt, en jij denkt: mijn kind is dood. Wordt het leven ooit weer normaal na een stilgeboorte? Misschien vraag je het je elke dag af.

Een mooie belofte ga ik je niet doen. Het leven van vroeger komt niet terug. Maar er komt iets anders voor in de plaats. En dat kan verrassend goed voelen.

Wat is normaal eigenlijk?

Normaal betekent meestal: zoals het was. Voor de zwangerschap, voor het ziekenhuis en voor de stilte. Dat leven bestaat niet meer, want jij bent veranderd. Je bent moeder geworden van een kind dat niet thuis is.

Toch hoeft je leven daardoor niet kleiner te worden. Een moeder zei het eens zo: “Ik ben nooit meer de oude. Maar ik ben nu meer mezelf.”

Waarom weer normaal na stilgeboorte eng voelt

Een fijne dag kan voelen als verraad. Als je weer gewoon boodschappen doet, lacht met collega’s of een vakantie boekt, ben je je kind dan vergeten? Die angst houdt je vaak in een cocon. Thuis is veilig, buiten is alles te veel.

Na Tom was nee mijn favoriete woord. Het voelde alsof ik opgesloten zat in een ton zonder gaatjes. Tot mijn konijn Rodger me op een dag in de tuin met een scheef kopje aankeek. Er kwam een glimlach op mijn gezicht. En ik voelde me niet eens schuldig.

Een nieuw normaal, met je kind erbij

Het nieuwe normaal ontstaat niet in één keer. Het groeit in kleine stappen. Eerst één boodschap. Daarna een verjaardag waar je de naam van je kind noemt. Later een plan waar je weer naar uitkijkt.

Op een vakantie mokte ik de hele autorit. Tot iemand naast me zei: we gaan terug naar huis, of je probeert er iets van te maken. Dus koos ik. Het werd een fijne vakantie.

Zo zie ik het ook bij de vrouwen die ik begeleid. Ze noemen hun kind zonder dat het een tranend moment wordt, gaan naar dat kerstdiner en plannen weer iets voor zichzelf.

Hoe weer normaal na stilgeboorte er voor jou kan uitzien

Eerst is de supermarkt een berg, slik je de naam van je kind in en voelt genieten verboden. Later doe je gewoon je boodschappen. Die zucht bij de kassa is dan iets van een ander. Je noemt je kind. En je lacht, terwijl je kind gewoon meedoet.

Het gemis blijft. Maar er komen heel veel fijne dingen die ernaast gaan staan.

Wil je stap voor stap weer gaan leven, mét je kind? Kijk naar de 1:1 begeleiding of plan Ruimte voor jouw verhaal.

andere blogs ...