Moeder blijven na het overlijden van je kind
Wanneer je kind overlijdt, verandert er alles.
Maar één ding verdwijnt niet:
je moederschap.
Je blijft moeder van je kind.
Ook als je kind niet meer thuis is.
Ook als anderen de naam minder vaak noemen.
Ook als er jaren voorbijgaan.
Ook als jouw leven ondertussen weer groter wordt.
Dat moederschap verandert misschien van vorm, maar het verdwijnt niet.
Je moederschap stopt niet bij het overlijden
Voor de buitenwereld kan het soms voelen alsof er een soort eindpunt is.
De zwangerschap is voorbij.
De uitvaart is geweest.
De eerste weken zijn voorbij.
De eerste verjaardag komt.
De eerste sterfdag.
En daarna gaat het leven verder.
Maar voor jou werkt het vaak anders.
Je blijft moeder.
Niet alleen op de moeilijke dagen.
Ook wanneer je lacht.
Ook wanneer je reist.
Ook wanneer je werkt.
Ook wanneer je een fijne avond hebt.
Ook wanneer je nieuwe plannen maakt.
Je hoeft niet voortdurend verdriet te voelen om moeder te blijven.
Hoe ziet moederschap eruit als je kind er niet meer is?
Dat is voor iedereen anders.
Sommige moeders noemen de naam van hun kind vaak.
Anderen alleen bij mensen die dichtbij staan.
Sommige moeders vieren een verjaardag.
Anderen doen juist iets kleins.
Misschien draag je een sieraad.
Misschien staat er een foto.
Misschien heb je niets tastbaars nodig.
Er bestaat geen juiste manier om moeder te blijven.
En wat vandaag bij je past, kan over een paar jaar weer anders voelen.
Dat zegt niets over hoeveel je van je kind houdt.
Je hoeft je moederschap niet te bewijzen
Soms kan er ongemerkt druk ontstaan.
Moet ik de naam vaker noemen?
Moet ik iets organiseren op de verjaardag?
Moet ik uitleggen dat ik nog steeds moeder ben?
Moet ik anderen blijven herinneren?
Maar moederschap is geen optelsom van rituelen.
Je hoeft niets te bewijzen.
De liefde voor je kind bestaat ook wanneer je een dag niet bewust aan je kind denkt.
Je bent niet minder moeder omdat je leven verdergaat.
Misschien wordt het ingewikkeld wanneer anderen je anders zien
Dat kan pijn doen.
Bijvoorbeeld wanneer iemand vraagt hoeveel kinderen je hebt.
Of wanneer iemand alleen de kinderen noemt die thuis wonen.
Of wanneer je het gevoel krijgt dat je overleden kind langzaam uit het verhaal van anderen verdwijnt.
Dan komt soms een heel praktische vraag:
Wat zeg ik?
Noem je je kind wel?
Of niet?
Vertel je het hele verhaal?
Of houd je het klein?
Voor mij is daar maar één antwoord op:
wat klopt op dat moment voor jou?
De ene keer wil je zeggen: ik ben moeder van drie kinderen.
De andere keer wil je misschien helemaal niets uitleggen.
Allebei mag.
Je hoeft niet consequent te zijn om trouw te blijven aan je kind.
Moederschap mag ook licht voelen
Ik vind dit belangrijk om hardop te zeggen.
Moederschap na verlies hoeft niet altijd zwaar te zijn.
Er mag warmte zijn.
Trots.
Humor.
Een herinnering waar je om moet lachen.
Een naam die gewoon bij je gezin hoort.
Een foto waar je blij van wordt.
Misschien zelfs een moment waarop je aan je kind denkt zonder dat daar verdriet bij zit.
Dat betekent niet dat je vergeten bent wat er is gebeurd.
Het betekent dat liefde meer vormen kan aannemen dan alleen pijn.
Je kind mag onderdeel zijn van je leven zonder het middelpunt van alles te zijn
Deze vond ik zelf een belangrijke ontdekking.
Mijn kinderen horen bij mij.
Altijd.
Maar mijn hele leven hoeft niet voortdurend om hun overlijden te draaien.
Ik mag ook Desirée zijn.
Vrouw.
Ondernemer.
Vriendin.
Dochter.
Iemand die houdt van reizen, lachen, eten, muziek en nieuwe plannen.
Dat maakt mijn moederschap niet kleiner.
Sterker nog: voor mij hoort dát juist bij leven met mijn kinderen.
Mijn kinderen mogen blijven. En ik mag verder groeien.
Ook een volgende zwangerschap verandert je moederschap niet
Voor vrouwen die opnieuw zwanger worden na verlies kan er nóg een laag bijkomen.
Er komt nieuw leven.
Nieuwe hoop.
Nieuwe angst.
En misschien ook de vraag:
wat betekent dit voor mijn overleden kind?
Het antwoord hoeft niet ingewikkeld te zijn.
Een nieuw kind vervangt het kind dat je verloor niet.
Liefde werkt niet met één beschikbare plek.
Je hart hoeft niemand uit te schrijven om iemand anders binnen te laten.
Daarom geloof ik ook zo sterk in:
Niet óf. EN.
Je kunt moeder zijn van je overleden kind én van een levend kind.
Je kunt een nieuwe zwangerschap intens beleven én je eerdere kind missen.
Je kunt toekomst maken zonder iets van je geschiedenis af te doen.
De wereld mag breder leren kijken naar moederschap
Hier zie ik ook iets wat verder gaat dan individuele begeleiding.
We praten nog vaak over moederschap alsof het alleen zichtbaar is wanneer een kind bij je woont.
Maar moederschap na verlies verdwijnt niet omdat het minder zichtbaar is.
Dat vraagt iets van partners.
Van familie.
Van werkgevers.
Van zorgprofessionals.
Van vrienden.
Soms is het al genoeg dat iemand de naam blijft noemen.
Of niet ongemakkelijk wegkijkt wanneer jij je kind noemt.
Of begrijpt dat een belangrijke datum nog steeds betekenis heeft.
Niet om je terug te trekken in verdriet.
Maar juist om jouw hele leven serieus te nemen.
Daarom hoeft begeleiding niet alleen over verdriet te gaan
Toen ik zelf mijn kinderen verloor, miste ik niet alleen steun bij het verdriet.
Ik miste ook ruimte voor de rest.
Voor hoe mijn moederschap verderging.
Voor hoe ik weer wilde leven.
Voor keuzes.
Voor plezier.
Voor toekomst.
Voor mezelf.
Dat is ook waarom ik tegenwoordig anders kijk naar begeleiding na kindverlies.
Niet alleen:
hoe gaat het met je verlies?
Maar ook:
hoe gaat het met jou?
Wat wil je?
Waar verlang je naar?
Wat wil je anders?
Wie ben je inmiddels geworden?
Je blijft moeder. En je blijft ook jij.
Misschien is dat uiteindelijk het belangrijkste.
Je hoeft je moederschap niet achter te laten.
Je hoeft je kind niet kleiner te maken.
Maar jij hoeft zelf ook niet kleiner te blijven.
Er mag ruimte zijn voor alles wat je nog wilt meemaken.
Voor liefde.
Voor plezier.
Voor verlangen.
Voor nieuwe rollen.
Voor nieuwe herinneringen.
Je kind mag ruimte innemen.
Jij ook.
Niet óf. EN.
Ben je op een punt waarop je voelt dat je kind vanzelfsprekend bij je leven hoort, maar jij zelf ook weer meer ruimte wilt innemen? Op de pagina Ruimte voor Leven na Verlies lees je hoe ik werk met vrouwen die precies daar staan.
