Opnieuw zwanger na verlies
Een positieve zwangerschapstest.
Voor de buitenwereld misschien alleen maar goed nieuws.
Voor jou kan er in één klap van alles tegelijk zijn.
Blijdschap. Hoop. Liefde. Ongeloof.
En misschien ook die gedachte die zich meteen aandient:
Als het maar goed gaat.
Opnieuw zwanger na verlies betekent niet dat je opnieuw op nul begint.
Je lichaam weet wat het heeft meegemaakt. Jij weet inmiddels dat een zwangerschap niet automatisch eindigt met een baby veilig in je armen. En de liefde voor het kind dat je verloor, verdwijnt natuurlijk niet omdat er een nieuwe zwangerschap begint.
Je neemt alles mee.
En toch begint er ook iets nieuws.
Hoe leef je daarin, als niemand je kan vertellen hoe het afloopt?
De medische wereld telt weken. Jij telt soms iets heel anders.
Tijdens een zwangerschap draait veel om weken.
Zes weken.
Twaalf weken.
Twintig weken.
De uitgerekende datum.
En natuurlijk zijn die weken belangrijk.
Maar na het verlies van een kind kan jouw kalender er heel anders uitzien.
Misschien is niet week twintig spannend, maar week 23 en vijf dagen omdat dat het moment was waarop jouw kind werd geboren.
Misschien is het de eerste echo.
Een bepaald onderzoek.
De eerste keer dat iemand vraagt of je al iets voor de baby hebt gekocht.
Het moment waarop je de zwangerschap aan anderen vertelt.
De bevalling.
Of misschien komt er veel later een dag waarop dit kind ouder wordt dan je overleden kind ooit is geworden.
Dat zijn geen gewone data op een kalender. Dat zijn jouw kilometers.
En die zijn voor iedere vrouw anders.
Een goede echo kan fijn zijn. En morgen kan de angst er weer zijn.
Dat is misschien één van de ingewikkeldste dingen aan opnieuw zwanger zijn na verlies.
Een goede controle kan opluchting geven.
Je ziet een kloppend hartje. De groei is goed. De arts is tevreden.
En misschien stap je opgelucht naar buiten.
Om een paar uur later tóch weer te denken:
Ja, maar…
Dat betekent niet dat je ondankbaar bent.
Het betekent ook niet dat je deze zwangerschap verkeerd beleeft.
Je hebt geleerd dat zekerheid betrekkelijk kan zijn.
Daarom geloof ik ook niet dat begeleiding tijdens een zwangerschap na verlies als doel moet hebben om alle angst weg te krijgen.
Dat kan ik je niet beloven.
En eerlijk gezegd wil ik dat ook niet beloven.
Niemand kan je vertellen hoe deze zwangerschap zal aflopen.
De vraag is daarom niet alleen:
Hoe krijg ik mijn angst weg?
Maar misschien veel meer:
Hoe wil ik leven terwijl ik de uitkomst nog niet ken?
Angst hoeft niet de enige stem te zijn
Angst mag er zijn.
Maar daarnaast kan er misschien nog iets anders ontstaan.
De wens om tóch iets voor je baby te kopen.
Om te genieten van een schopje.
Om een foto van je buik te maken.
Om de naam van je overleden kind te blijven noemen.
Om een feestje te vieren.
Om vandaag blij te zijn, ook al weet je niet wat morgen brengt.
Dat is niet hetzelfde als jezelf ervan overtuigen dat alles goed komt.
Het is ook niet positief denken.
Het is ruimte maken voor meer dan alleen angst.
Voor liefde. Voor verlangen. Voor deze zwangerschap. Voor vandaag.
En soms kies je de ene dag iets wat je de volgende dag helemaal niet kunt.
Ook dat mag.
Er bestaat geen juiste manier om opnieuw zwanger te zijn na verlies.
Je vorige kind verdwijnt niet uit dit verhaal
Soms kan een nieuwe zwangerschap ongemerkt worden behandeld als een nieuw hoofdstuk.
Alsof het vorige hoofdstuk gesloten is.
Maar zo werkt moederschap voor mij niet.
Ik ben mama van Jasmijn, Tom en Tim.
Hun leven en overlijden zijn onderdeel van mij. Niet alleen op verdrietige dagen, maar ook op heel gelukkige dagen.
Toen ik zelf opnieuw zwanger was na verlies, begon ik dus ook niet opnieuw op nul.
Mijn geschiedenis ging mee.
Mijn liefde ging mee.
Mijn kennis van wat er mis kon gaan ging mee.
En precies daarom geloof ik zo sterk dat een vrouw tijdens een zwangerschap na verlies méér nodig kan hebben dan alleen de vraag hoe het medisch met haar baby gaat.
Hoe gaat het ondertussen met háár?
Wat gebeurt er wanneer een spannende kilometer dichterbij komt?
Wat heeft zij nodig?
Wat wil zij zelf?
Waar verlangt zij naar?
En hoe kan zij keuzes maken die voor haar kloppen, zonder dat angst voortdurend de enige beslisser wordt?
Dat is waarom Opnieuw Verwachten ontstond
Ik zag wat er op dit stuk ontbrak.
Niet omdat de medische begeleiding verkeerd is. Integendeel. Goede medische zorg is ontzettend belangrijk.
Maar zij kan niet alles dragen.
Naast de medische weken bestaat nog een hele menselijke wereld.
Daarom heb ik Opnieuw Verwachten gemaakt.
Een jaar waarin niet alleen wordt gekeken naar hoeveel weken je zwanger bent, maar ook naar jouw eigen kilometer.
De eerste echo kan jouw kilometer zijn.
De zwangerschapsduur waarop je eerdere kind overleed.
Iets kopen.
Vertellen dat je zwanger bent.
De bevalling.
De eerste nacht thuis.
En weer een andere vrouw loopt op datzelfde moment een heel andere kilometer.
Binnen Opnieuw Verwachten gebruiken we daarom geen strak stappenplan dat iedere vrouw op hetzelfde moment moet volgen.
LANDEN · HERKENNEN · KIEZEN · DOEN · DRAGEN · STAAN
zijn geen hokjes die je moet afvinken.
Ze zijn een kompas om steeds opnieuw te kijken:
Waar ben ik nu?
Wat gebeurt er met mij?
Wat heb ik nodig?
En wat klopt voor míj?
Je hoeft niet te wachten met leven
Misschien is dat uiteindelijk wel waar het voor mij om draait.
Je hoeft niet te doen alsof je niet bang bent.
Je hoeft niet te geloven dat alles goedkomt.
Je hoeft je overleden kind niet achter te laten om ruimte te maken voor deze baby.
En je hoeft ook niet negen maanden lang je leven op pauze te zetten totdat iemand je eindelijk de zekerheid geeft waarnaar je verlangt.
Want die zekerheid kan niemand je geven.
Wat wél kan, is steeds opnieuw onderzoeken hoe jij deze zwangerschap wilt leven.
Met alles wat je weet.
Met alles wat je voelt.
Met de liefde die er al was.
En met het nieuwe leven dat zich nu aandient.
Niemand kan je beloven hoe het afloopt.
Maar je kunt wel leren leven terwijl je de uitkomst nog niet kent.
Ben je opnieuw zwanger na verlies en herken je jezelf hierin? Op de pagina Opnieuw Verwachten lees je waarom ik dit programma heb gemaakt en hoe ik een jaar lang met je meeloop op jouw eigen kilometers.
