Over Desirée
Ik ben Desirée. Mama van Jasmijn, Tom en Tim. En ik hou ontzettend van het leven.
Mijn kinderen zijn overleden.
Jasmijn verloor ik door een miskraam. Tom en Tim werden stilgeboren.
Dat hoort bij mijn leven. Net zoals alles wat daarna kwam.
Ik hoef mijn kinderen geen plek te geven. Die hebben ze allang.
Voor mij gaat het niet alleen om erkennen dát Jasmijn, Tom en Tim er zijn geweest. Ze zijn mijn kinderen. Die relatie houdt niet op omdat zij overleden zijn.
Ze zijn verweven met wie ik ben. Met mijn werk. Met de keuzes die ik maak. Met hoe ik naar het leven kijk. Soms mis ik ze. Soms praat ik over ze. Soms denk ik helemaal niet bewust aan ze.
En toch zijn ze er altijd bij.
Niet als iets zwaars dat ik iedere dag met me meedraag.
Maar als mijn kinderen.
Wat ik weet
Ik weet hoe het is als de wereld doorgaat terwijl die van jou stilstaat.
Ik ken het verdriet, de boosheid, de schuld, de stilte en de eenzaamheid.
Ik weet ook hoe vermoeiend het kan zijn wanneer anderen niet weten wat ze moeten zeggen. Of wanneer jij de korte versie van je verhaal vertelt omdat dat voor hén gemakkelijker voelt. Bij mij hoef je die korte versie niet te geven. En je hoeft mij ook niet te beschermen tegen wat jouw verhaal bij mij zou kunnen oproepen.
Maar ik weet inmiddels óók hoeveel leven er naast het verlies kan ontstaan.
Dat je weer kunt lachen zonder schuldgevoel.
Dat je plannen kunt maken zonder je kind achter te laten.
Dat je de naam van je kind gewoon kunt noemen.
En dat je leven opnieuw groot kan voelen.
Je kind hoeft niet kleiner te worden om jouw leven weer groter te laten worden.
Dát is wat ik vrouwen wil laten ervaren.
Je kind hoort bij jouw leven. Gewoon.
Een overleden kind houdt niet op je kind te zijn.
Of je je kind verloor tijdens de zwangerschap, rond de geboorte of nadat jullie jaren samen hebben geleefd: je kind hoort bij jou.
Je hoeft je kind niet steeds opnieuw een plek te geven. Die plek is er al.
Misschien herken je ook die ingewikkelde vraag:
als ik weer gelukkig ben, doe ik mijn kind dan tekort?
Ik heb zelf ontdekt dat mijn liefde voor mijn kinderen niet afhankelijk is van hoeveel ruimte mijn verdriet iedere dag inneemt.
Het mag allebei.
Je kind missen én gelukkig zijn.
Herinneren én vooruitkijken.
Huilen én keihard lachen.
Over je kind praten én vandaag helemaal niets willen uitleggen.
Dat kleine woord EN is voor mij belangrijk geworden.
Want daar ontstaat vrijheid.
En daar ontstaat Ruimte voor Leven.
Waarom ik dit doe
Ik zag wat er ontbrak. Dus ben ik het gaan maken.
Mijn eigen verhaal vertellen was ooit het begin.
Ik schreef Stilgeboren. Ik begon een podcast. Ik sprak tientallen keren in kranten, tijdschriften, op radio en televisie over babyverlies.
Maar gaandeweg merkte ik dat alleen woorden geven aan verlies voor mij niet genoeg was.
Er is veel aandacht voor het moment waarop een kind overlijdt. Terecht.
Maar wat gebeurt er met de vrouw die daarna verder leeft?
Met haar moederschap. Haar relatie. Haar werk. Haar verlangens. Haar toekomst. Met opnieuw zwanger durven worden. Met weer ontzettend gelukkig zijn terwijl haar kind nog steeds wordt gemist.
Daar miste ik iets.
Niet omdat alles wat er al is verkeerd is.
Wel omdat er méér nodig is.
Daarom maak ik wat ik zelf destijds heb gemist: plekken waar je kind vanzelfsprekend bij je leven mag blijven én waar alle aandacht er óók voor mag zijn dat jouw leven weer groeit.
Daaruit ontstond Ruimte voor Leven.
En vanuit diezelfde gedachte blijf ik nieuwe vormen maken als ik zie dat iets ontbreekt.
Want ik wil niet alleen vrouwen persoonlijk begeleiden.
Ik wil veranderen hoe we met baby- en kindverlies omgaan.
Thuis. Op het werk. In de zorg. In ziekenhuizen. In de media. In onze samenleving.
Niet door te bepalen hoe ouders met verlies moeten omgaan.
Wel door te laten zien dat het anders kan.
Babyverlies was mijn vertrekpunt.
Ruimte voor Leven is mijn gedachtegoed.
Wie ik ben
Ik werk niet volgens een vast rijtje vragen. Ik kijk naar jou.
Als we samen praten, hoef jij niet eerst precies te weten wat er aan de hand is of waar je hulp bij nodig hebt.
Je hoeft ook niet binnen te komen met het idee dat je nu weer enorm ‘aan jezelf moet werken’.
We beginnen niet bij wat er volgens een methode allemaal aangepakt zou moeten worden.
We beginnen bij jou.
Wat speelt er vandaag?
Vertel maar. 💙
Ik luister naar wat je zegt. Ik kijk naar hoe je erbij zit en wat er gebeurt terwijl je vertelt. Waar iets verandert. Waar je woorden en je gevoel niet helemaal hetzelfde lijken te zeggen. Waar je energie zit. En waar je misschien al een tijdje omheen loopt zonder dat je het zelf doorhebt.
Vaak zie of hoor ik vrij snel iets waarvan ik denk: wacht eens. Volgens mij moeten we dáár zijn.
Dat leg ik aan je voor. Niet omdat ik beter weet hoe jij je leven moet leiden, maar om samen te onderzoeken of daar voor jou iets zit.
Soms is iets in je hoofd ondertussen enorm geworden. Dan gaan we niet alles tegelijk oplossen. We brengen het terug naar de kern en maken het klein genoeg om te kunnen zien: wat gebeurt hier eigenlijk? Wat heb jij nodig? En wat kun je nu doen?
Want alleen begrijpen is voor mij niet genoeg.
Er mag ook iets in beweging komen.
Een gesprek dat je eindelijk voert. Een grens die je stelt. Een keuze die je maakt. Iets wat je weer durft. Of misschien voor het eerst hardop zeggen: dit wil ík.
Mijn bedoeling is niet dat jij steeds beter wordt in luisteren naar mij.
Mijn bedoeling is dat jij steeds beter wordt in luisteren naar jezelf.
Dat je jezelf leert herkennen, vertrouwen en terugvinden. Ook als het leven opnieuw ingewikkeld wordt.
Ervaringsdeskundige baby- en kindverlies
Drie zwangerschappen. Drie keer afscheid.
Ik weet van binnenuit wat miskraam en stilgeboorte met een vrouw, een moeder en een leven kunnen doen.
Die ervaring neem ik mee in mijn werk. Net als de jaren waarin ik vrouwen na baby- en kindverlies heb begeleid, de vele verhalen die mij zijn toevertrouwd en alles wat ik onderweg heb geleerd over mensen, verlies en opnieuw je weg vinden.
Mijn eigen verlies maakt dat ik veel herken. Maar het bepaalt niet waar jij naartoe moet.
En mijn verhaal is nooit de meetlat voor het jouwe.
Ik verloor drie kinderen. Dat betekent niet dat jouw angst, verdriet, boosheid of twijfel bij mij minder groot mag zijn.
Je hoeft mij niet te sparen.
Je hoeft niet te denken: waar heb ik het eigenlijk over, Desirée heeft erger meegemaakt.
Als het voor jou groot is, dan is dát waar we beginnen.
Jouw verhaal is van jou.
En daar ben ik nieuwsgierig naar.
Auteur
Mijn boek Stilgeboren verscheen in 2022.
Ik schreef het omdat er zoveel rondom babyverlies wordt gevoeld en gedacht waar nauwelijks woorden voor bestaan.
Het boek verscheen ook in het Engels als Stillborn.
Spreker & podcasthost
Ik praat graag over onderwerpen waar anderen liever omheen lopen.
Over miskraam, stilgeboorte, moederschap, verlies én leven.
Mijn verhaal en werk verschenen onder andere bij LINDA., Telegraaf VROUW, NPO Radio 5, Margriet, Libelle en AD.
Gewoon Desirée
Ik hou van echte gesprekken, mooie dingen, goed eten, reizen, natuur, dansen, lachen en plannen maken. Van kleur. Van kwaliteit. Van een huis waar ik graag ben en mensen bij wie ik helemaal mezelf kan zijn.
Ik kan diep met je praten en vijf minuten later ontzettend lachen.
Een goed gesprek hoeft voor mij niet zwaar te vóélen om ergens over te gaan.
Ik kan mijn kinderen missen en tegelijkertijd intens genieten van mijn leven.
Ik draag gerust roze wanneer de rest voor neutraal kiest.
Niet om op te vallen.
Omdat ik inmiddels heel goed weet wat bij mij past.
En misschien is dat uiteindelijk ook wat ik vrouwen gun die met mij werken.
Niet dat hun leven op het mijne gaat lijken.
Maar dat zij steeds minder hoeven te kijken naar hoe het hoort en steeds beter weten:
dit past bij mij. Dit is wie ik ben. Dit is hoe ík wil leven.
Met hun kind.
Met hun geschiedenis.
En met alles wat er nog mag komen.
Dat is voor mij geen tegenstelling.
Dat ís leven.
Denk je tijdens het lezen: ja, zij snapt wat ik bedoel?
Dan hoeven we het niet ingewikkelder te maken.
We kunnen gewoon kennismaken.
Vertel me waar je nu staat. Wat er speelt. Waar je tegenaan loopt. Of misschien weet je alleen dat je voelt: ik wil iets anders, maar ik weet nog niet precies wat.
Ook dat is genoeg.
We hoeven het antwoord niet vooraf te hebben.
We beginnen waar jij nu bent en kijken wat zich daar laat zien.
En natuurlijk kijken we ook of het klopt.
Voor jou én voor mij.