Waarom blijf ik denken dat ik eerder had moeten bellen?

Je herinnert je een moment waarop je twijfelde. Je voelde iets, of juist iets niet. Misschien heb je gebeld. Misschien pas later. En nu komt die vraag steeds terug: Had ik eerder moeten bellen?

Na een miskraam of stilgeboorte kan je hoofd blijven teruggaan naar wat er gebeurde. Je zoekt naar het punt waarop de afloop misschien anders had kunnen zijn. Dat is een moeilijke vraag, juist omdat je de uitkomst inmiddels kent en de vrouw van toen die kennis niet had.

Ik kan niet vanuit een blog beoordelen wat er medisch is gebeurd. Jouw gevoel van schuld is op zichzelf ook geen bewijs dat jij iets verkeerd hebt gedaan.

Waarom blijft die ene keuze zo groot voelen?

Achteraf zie je vaak één moment heel scherp. Een telefoontje. Een klacht die je noemde. Een vraag die je niet stelde. Andere delen van die dag raken op de achtergrond.

Maar op dat moment wist je nog niet wat je nu weet. Je maakte keuzes met de informatie die je had, terwijl je midden in een situatie zat die je niet volledig kon overzien.

Dat maakt de vraag niet zomaar stil. Het kan wel helpen om onderscheid te maken tussen wat je je herinnert, wat je inmiddels weet en wat je achteraf invult.

Kun je antwoord krijgen op wat er is gebeurd?

Soms zijn er medische vragen waarop je nog antwoord wilt. Dan mag je die stellen aan de arts of verloskundige die bij jouw zorg betrokken was. Je kunt vooraf opschrijven welke momenten je wilt bespreken en iemand meenemen naar het gesprek.

Een arts kan misschien uitleg geven over het verloop, de bevindingen en welke onzekerheden er zijn gebleven. Het is ook mogelijk dat niet iedere vraag een sluitend antwoord krijgt. Dat is pijnlijk, maar een ontbrekend antwoord betekent niet automatisch dat de verantwoordelijkheid bij jou ligt.

Vragen stellen is iets anders dan jezelf beschuldigen. Je mag helderheid zoeken zonder vooraf te besluiten dat jij gefaald hebt.

Wat als anderen ook vragen wat er misging?

Een vraag van iemand anders kan hard binnenkomen, zelfs als diegene wil begrijpen wat er is gebeurd. Je hoeft je medische verhaal niet aan iedereen uit te leggen.

Je kunt zeggen:

‘We hebben niet op alles een antwoord. Ik wil daar nu niet verder op ingaan.’

Of:

‘Ik wil wel over mijn kindje praten, maar niet opnieuw alle medische keuzes bespreken.’

Zo bewaak je het gesprek. Je mag bepalen welke vragen je wilt onderzoeken en welke je niet telkens opnieuw wilt beantwoorden.

Hoe leef je verder met een vraag zonder zeker antwoord?

Misschien merk je dat dezelfde gedachte steeds terugkomt, ook nadat je uitleg hebt gekregen. Dan kan het helpen om niet alleen opnieuw de feiten langs te lopen, maar ook te kijken wat die vraag met jouw leven doet.

Durf je nog op je eigen oordeel te vertrouwen? Hoe reageer je wanneer er iets onverwachts gebeurt? Welke woorden gebruik je inmiddels voor jezelf als moeder?

Na het verlies van Jasmijn, Tom en Tim heb ik zelf geworsteld met schuldgevoel. Daarom neem ik zulke vragen serieus. Ik wil niet met een snelle geruststelling over jouw ervaring heen stappen. Wel wil ik samen zorgvuldig kijken naar wat je weet, wat onzeker blijft en hoe je jezelf intussen beoordeelt.

In de blog Schuldgevoel na babyverlies lees je meer over die harde innerlijke stem. Wil je je eigen situatie rustig en persoonlijk bespreken, dan is er 1:1 begeleiding na verlies. Daar hoef je niet binnen te komen met een heldere hulpvraag; we kunnen beginnen bij de gedachte die vandaag blijft terugkomen.

Wil je eerst lezen hoe ik zelf over mijn kinderen en mijn leven na hun verlies schrijf? Dan vind je mijn verhaal in Stilgeboren.

Je mag antwoorden zoeken op wat er is gebeurd. En zolang niet alles zeker is, hoef je de open plekken niet zelf met schuld in te vullen.