Hoe zorg ik dat mensen mijn kindje blijven noemen als ik niet altijd wil praten?
Je wilt niet dat je kindje wordt doodgezwegen. Tegelijkertijd zit je niet bij ieder familiebezoek te wachten op een lang gesprek over je verlies.
Dat kan ingewikkeld voelen. Zeker wanneer mensen om je heen proberen te raden wat jij nodig hebt. De één noemt je kindje nooit meer. De ander stelt vragen op een moment waarop je daar geen ruimte voor hebt.
Je mag allebei willen: dat je kind bij jullie blijft horen én dat jij bepaalt wanneer je over het verlies praat.
Waarom zeggen mensen de naam van je kindje soms niet?
Sommige mensen zijn bang dat ze je verdriet oproepen. Anderen weten niet of je het fijn vindt als zij zelf over je kindje beginnen. Hun stilte kan voorzichtig bedoeld zijn en toch pijn doen.
Want jij was je kindje niet vergeten voordat iemand de naam uitsprak. Wanneer niemand die naam nog noemt, kun je je juist afvragen of anderen je kind nog meetellen.
Voor mij horen Jasmijn, Tom en Tim bij mijn gezin. Ik wil niet dat hun bestaan afhankelijk is van de vraag of anderen zich gemakkelijk voelen bij hun namen. Tegelijkertijd heb ik ook gewone gesprekken en gewone dagen nodig. Die twee wensen spreken elkaar niet tegen.
Hoe vertel je wat je wél en niet wilt?
Je hoeft geen uitgebreide uitleg te geven. Een korte, concrete zin kan genoeg zijn:
‘Ik vind het fijn als je zijn naam blijft noemen. Ik geef het zelf aan als ik vandaag niet verder wil praten.’
Of:
‘Je mag naar haar vragen. Soms vertel ik graag iets en soms houd ik het bij haar naam.’
Daarmee geef je iemand houvast. De ander hoeft minder te raden en jij houdt ruimte om per dag te voelen wat past.
Je kunt ook aangeven wat je rond een bepaalde datum prettig vindt. Misschien wil je op de geboortedag van je kindje graag een bericht. Misschien wil je alleen dat iemand even laat weten aan jullie te denken.
Mag je van gedachten veranderen?
Natuurlijk. Wat je vandaag prettig vindt, kan volgende maand anders zijn. Bij de ene vriendin vertel je veel. Bij een familielid houd je het kort. Dat maakt jouw wens om je kindje genoemd te horen niet minder echt.
Je hoeft je verhaal ook niet openbaar te maken om stilte te doorbreken. Een gesprek aan de keukentafel telt. Een naam op een verjaardagskaart telt. Een moment waarop iemand luistert en niet meteen met advies komt, telt ook.
Als je merkt dat je je verlies vaak kleiner maakt om anderen op hun gemak te stellen, lees dan ook waarom schaamte na babyverlies je stil kan maken. Daar gaat het over het verschil tussen een grens kiezen en jezelf verbergen.
Wat kun je delen met iemand die het goed wil doen?
Soms wil een vriend of familielid je steunen, maar weet diegene werkelijk niet hoe. Dan hoef jij niet alle woorden zelf te vinden. Op mijn pagina met gratis hulp na baby- en kindverlies staan ook tips voor mensen in de omgeving. Je kunt die doorsturen met één zin: ‘Dit legt beter uit wat mij helpt.’
Wil je eerst zelf woorden horen voor het leven met een kind dat anderen niet altijd zien? In de podcast Wanneer het moederschap anders gaat praat ik over verlies, moederschap en verder leven.
Het doorbreken van stilte hoeft geen groot gebaar te zijn. Soms begint het ermee dat iemand jouw kindje bij naam noemt, en daarna ook luistert naar wat jij op dat moment nodig hebt.
