Wat als ik ga huilen als ik over mijn overleden kindje praat?

Je hebt de afspraak bijna gemaakt.

Je hebt het formulier al geopend. Misschien zelfs een naam en e-mailadres ingevuld.

En dan komt die gedachte:

Wat als ik straks moet huilen?

Misschien ben je bang dat één vraag genoeg is om alles weer open te breken. Dat je niet meer kunt stoppen zodra je begint. Of dat je tegenover iemand zit die vooral in jouw verdriet wil graven, terwijl je daar helemaal niet naar op zoek bent.

Dus klik je het formulier weer weg.

Je redt je tenslotte toch?

Bang om te huilen na babyverlies is heel begrijpelijk

Na het verlies van je kindje heb je waarschijnlijk al vaak geprobeerd jezelf bij elkaar te houden.

Bij de arts.
Tijdens het afscheid.
Bij familie.
Op je werk.
Wanneer iemand onverwacht vroeg hoeveel kinderen je hebt.

Misschien zijn je tranen gekomen op momenten waarop je ze niet wilde. Of juist helemaal niet, terwijl je dacht dat je zou moeten huilen.

Daardoor kan praten over je kindje spannend voelen. Niet omdat je niet wilt praten, maar omdat je niet weet wat er gebeurt zodra je begint.

Toch betekenen tranen niet dat je instort.

Huilen kan verdriet zijn. Maar ook liefde, opluchting, boosheid, machteloosheid of eindelijk even niets hoeven tegenhouden.

Je hoeft niet terug naar het pijnlijkste moment

Hulp zoeken na babyverlies betekent niet automatisch dat je het hele verhaal opnieuw moet vertellen.

Je hoeft niet bij het begin te beginnen.
Je hoeft niet alle medische details uit te leggen.
Je hoeft niet opnieuw te bewijzen hoe ingrijpend het verlies van je kindje was.

We kunnen ook beginnen bij vandaag.

Waar loop je nu tegenaan?
Wat slik je steeds in?
Welke keuze stel je uit?
Waar houd je rekening met iedereen behalve met jezelf?
Wat zou je anders willen, ook al weet je nog niet precies hoe?

Je kindje en alles wat er is gebeurd, mogen aanwezig zijn. Maar het gesprek hoeft niet volledig over vroeger te gaan.

Het mag juist gaan over hoe jij nu wilt leven.

Lees ook waarom hulp bij babyverlies niet hoeft te beginnen met het opnieuw vertellen van je hele verhaal.

Misschien huil je. Misschien lach je ook

Een gesprek over leven na kindverlies hoeft niet alleen zwaar te zijn.

Je kunt huilen om wat je mist en vijf minuten later lachen om iets wat je kind, je partner of jijzelf ooit deed. Je kunt boos zijn en tegelijkertijd heel precies weten wat je wilt. Je kunt geraakt worden en toch steviger naar huis gaan.

Dat is geen tegenstelling.

Verdriet en levenslust hoeven elkaar niet af te wisselen. Ze kunnen op hetzelfde moment bestaan.

Je hoeft bij mij daarom niet te kiezen welk deel van jezelf je meeneemt.

Niet alleen de verdrietige vrouw.
Niet alleen de sterke vrouw.
Gewoon jij, met alles wat er is.

Je hoeft niet te wachten tot je instort

Misschien functioneer je prima.

Je werkt, spreekt af, zorgt voor anderen en kunt oprecht genieten. En toch voel je dat je vooral heel goed bent geworden in doorgaan.

Ook dan mag je hulp vragen.

Niet omdat je stuk bent. Niet omdat je het zelf niet kunt. Maar omdat je niet alles alleen hóéft uit te zoeken.

Begeleiding kan ook gaan over grenzen aangeven, moeilijke gesprekken voeren, opnieuw keuzes maken, ruimte innemen en jezelf toestaan dat jouw leven weer groter wordt.

Je kind hoeft daarvoor niet kleiner te worden.

Binnen mijn 1:1 begeleiding na kindverlies kijken we niet alleen naar wat je voelt, maar vooral naar wat er in jouw leven mag veranderen.

Wat als je tijdens een gesprek moet huilen?

Dan huil je.

Je hoeft je niet te verontschuldigen. Je hoeft je tranen niet snel weg te vegen en we hoeven er ook niet automatisch een groot onderwerp van te maken.

We kijken naar wat jij op dat moment nodig hebt.

Misschien wil je even stil zijn.
Misschien wil je juist verder praten.
Misschien blijkt er onder de tranen iets te zitten wat je al heel lang weet.

En misschien wordt het gesprek veel lichter dan je vooraf had gedacht.

Veelgestelde vragen

Is huilen na babyverlies een teken dat ik nog niet verder ben?

Nee. Tranen zeggen niet hoe ver je bent. Je kunt gelukkig zijn, volop leven en toch geraakt worden wanneer je over je kindje praat.

Moet ik mijn hele verhaal vertellen tijdens begeleiding?

Nee. We kunnen beginnen bij wat er vandaag speelt. Je vertelt alleen wat voor jou op dat moment relevant en passend voelt.

Kan begeleiding ook helpen als ik nog gewoon functioneer?

Ja. Je hoeft niet vast te lopen om iets te willen veranderen. Functioneren en verlangen naar meer ruimte in je leven kunnen naast elkaar bestaan.

Wat als ik nog niet precies weet waarmee ik geholpen wil worden?

Dat hoeft ook niet. We kunnen samen onderzoeken waar het schuurt en welke kleine of grotere verandering voor jou verschil zou maken.

Voel je dat je iets wilt veranderen, maar weet je nog niet of 1:1 begeleiding bij je past? Tijdens een kennismaking hoef je niets te bewijzen en ook niet je hele verhaal te vertellen. We beginnen gewoon bij waar jij nu bent.