Denk je niet iedere dag aan je overleden kind?
Het is avond en je beseft dat je vandaag nauwelijks bewust aan je kind hebt gedacht. Je werkte, sprak met iemand, maakte eten en had misschien zelfs een fijne dag. Dan komt die onverwachte vraag: had ik niet vaker aan mijn kind moeten denken?
Je hoeft niet iedere dag bewust stil te staan bij je overleden kind om moeder te blijven. Een dag waarop je aandacht bij andere dingen was, wist jullie band niet uit. Je kind hoort bij jouw leven, ook wanneer je niet voortdurend aan het verlies denkt.
Waarom kan een gewone dag schuldgevoel geven?
Misschien voelde verdriet lange tijd als het duidelijkste teken dat je kind dichtbij was. Wanneer je vervolgens merkt dat je ook uren met iets anders bezig kunt zijn, kan dat vreemd voelen. Alsof er afstand ontstaat terwijl je die niet wilt.
Maar aandacht werkt niet als een maat voor liefde. Je denkt ook niet elk uur bewust aan de mensen die je liefhebt en die wel bij je zijn. Hun plek in je leven verandert daar niet door.
Na het verlies van Jasmijn, Tom en Tim heb ik geleerd dat zij mijn kinderen zijn op alle soorten dagen. Wanneer ik hun namen noem. Wanneer ik ze mis. En wanneer ik opga in mijn werk, geniet van een etentje of plannen maak.
Moet je herinneringen levend houden met een ritueel?
Alleen als een ritueel bij jou past. Misschien brand je graag een kaarsje op een bijzondere datum. Misschien kijk je geregeld naar een foto. Misschien doe je geen van beide en denk je op onverwachte momenten aan je kind.
Je hoeft ook niet vast te houden aan een gewoonte die ooit fijn was, maar nu niet meer klopt. Een jaardag kan in de loop van je leven een andere vorm krijgen. Jouw kind wordt daardoor niet minder belangrijk.
En als je juist wél iedere dag even bewust aan je kind denkt, is dat ook goed. Er is geen aantal gedachten, tranen of rituelen waaraan je verbondenheid moet voldoen.
Wat als anderen je kind niet meer noemen?
Dat kan iets anders zijn dan zelf een dag niet bewust aan je kind denken. Jij weet dat je kind bij je hoort. Wanneer anderen de naam niet meer noemen, kun je je afvragen of zij dat óók nog weten.
Je mag zeggen dat je de naam van je kind graag blijft horen, ook als je niet telkens een uitgebreid gesprek wilt. In de blog hoe je omgaat met onbegrip uit je omgeving na babyverlies vind je woorden om dat aan te geven.
Je band met je kind hoeft niets te bewijzen
Misschien is je kind vandaag op de voorgrond. Morgen denk je pas vlak voor het slapengaan aan hem of haar. En een andere dag heb je het druk en merk je achteraf dat je nauwelijks bewust hebt stilgestaan bij het gemis.
Dat zijn verschillende dagen in hetzelfde leven. Je bent niet afwisselend wel en geen moeder.
In moeder zijn na een stilgeboorte schrijf ik meer over een moederschap dat blijft, ook als je kind niet zichtbaar met je opgroeit.
Wil je luisteren naar gesprekken waarin kindverlies, moederschap en het leven dat doorgaat allemaal ruimte krijgen? Dan kun je terecht bij mijn podcast Wanneer het moederschap anders gaat. Luister wanneer jij daar zin in hebt, zonder dat je eerst een bepaalde stemming hoeft te voelen.
Veelgestelde vragen over denken aan je overleden kind
Is het normaal dat ik soms een hele dag niet aan mijn kind denk?
Ja. Je aandacht kan bij werk, andere mensen of gewone bezigheden zijn. Dat zegt niets over hoeveel je van je kind houdt of over de plek die je kind in je leven heeft.
Vergeet ik mijn kind als ik geen rituelen meer doe?
Nee. Een ritueel kan fijn zijn, maar is geen verplichting. Je mag een gewoonte veranderen of ermee stoppen als die niet meer bij je past. Je kind blijft jouw kind.
Wat als ik mijn kind juist elke dag wil noemen?
Dan mag dat ook. Je kunt mensen die dichtbij je staan vertellen dat je de naam van je kind graag hoort, zonder dat je altijd een uitgebreid gesprek wilt voeren.
