Ze zijn er nog steeds na stilgeboorte en babyverlies

Na een stilgeboorte of ander babyverlies stellen veel moeders zichzelf vroeg of laat dezelfde stille vraag:
“Mag ik nog steeds aan mijn kindje denken?”

Misschien gebeurt dat vlak voor het slapengaan. Tijdens een autorit. Of op een onverwacht rustig moment waarop het gemis ineens dichtbij voelt.

Veel vrouwen voelen namelijk dat de buitenwereld langzaam verwacht dat het verdriet minder zichtbaar wordt. Alsof rouw een houdbaarheidsdatum heeft. Alsof er een moment komt waarop je jouw kindje zou moeten “loslaten”.

Maar wat als dat helemaal niet is hoe liefde werkt?

Loslaten na babyverlies voelt vaak niet kloppend

In gesprekken over rouw wordt vaak gesproken over loslaten. Alsof dat het einddoel is van verdriet. Toch voelen veel ouders instinctief dat dit niet klopt.

Want hoe laat je een kindje los dat altijd onderdeel blijft van jouw leven?

Daarom geloof ik dat leven na stilgeboorte niet gaat over vergeten of afsluiten. Het gaat veel meer over anders leren dragen.

Tom, Tim en Jasmijn zijn nog iedere dag onderdeel van mijn leven. Niet op de manier waarop ik ooit had gehoopt, maar wel verweven in alles wat ik doe.

Ik zie hen terug in de manier waarop ik naar de lucht kijk.
In mijn werk.
In mijn woorden.
En in hoe ik vandaag in het leven sta.

Ze zijn niet verdwenen.
Hun aanwezigheid heeft alleen een andere vorm gekregen.

Moeder zijn stopt niet na een afscheid

In mijn podcast vertelde Ellen hoe zij haar kindje nog steeds voelt. Niet alleen als verdriet, maar juist als aanwezigheid. Dat raakte me diep, omdat ik het zo herken.

Veel moeders ervaren dit.

Niet altijd groots of spiritueel. Soms juist heel zacht. In een gedachte. Een gevoel. Een herinnering die ineens opkomt. Of in het besef dat moederschap niet stopt wanneer een kindje overlijdt.

Moederschap begint namelijk veel eerder dan de geboorte.

Het begint op het moment dat je voelt:
er groeit leven in mij.

Bij de eerste keer dat je een naam noemt.
Bij de eerste droom over later.
En bij de liefde die ontstaat lang voordat iemand jouw kindje ooit ziet.

Daarom stopt moederschap ook niet na stilgeboorte of babyverlies.
Die verbinding blijft bestaan.

Leven met verlies betekent niet leven zonder je kindje

Veel vrouwen denken dat ze moeten kiezen:
óf verder leven,
óf hun kindje dichtbij houden.

Maar die twee kunnen naast elkaar bestaan.

Je hoeft jouw kindje niet los te laten om opnieuw te mogen leven. Juist door hem of haar mee te dragen, ontstaat er vaak meer rust.

Dat kan op allerlei manieren.

Door een naam hardop te blijven zeggen.
Door een ritueel.
Een foto.
Een herinnering.
Of simpelweg door iedere ochtend even bewust aan jouw kindje te denken.

Al die kleine dingen zeggen:
jij hoort erbij.

Je kindje blijft onderdeel van jouw leven

Leven na babyverlies betekent niet dat het gemis verdwijnt. Wel verandert vaak de manier waarop je ermee leeft.

Waar verdriet eerst alles overheersend kan voelen, ontstaat er later soms meer ruimte voor liefdevolle aanwezigheid. Daardoor voelt jouw kindje niet alleen verbonden aan pijn, maar ook aan liefde, zachtheid en herinnering.

Dat betekent niet dat rouw klaar is.
Het betekent dat liefde een nieuwe vorm heeft gevonden.

En misschien is dat wel wat veel moeders diep vanbinnen voelen:
ze zijn er nog steeds.

Je hoeft dit niet alleen te dragen

Binnen mijn podcast Wanneer Moederschap Anders Gaat deel ik gesprekken met moeders die leven met stilgeboorte en babyverlies. Vrouwen die hun kindje iedere dag met zich meedragen en tegelijkertijd opnieuw leren leven.

Daarnaast ontstaat binnen de Stillborn Sisterhood ruimte voor precies deze gevoelens. Zonder uitleg. Zonder oordeel. Gewoon met herkenning en verbinding.

Want jouw kindje blijft onderdeel van jouw verhaal.
Altijd.

Jouw kindje bij je dragen op de Dag Babyverlies of lees meer in mijn boek Stilgeboren.