Ik wilde niks meer, was totaal de weg kwijt.
Ik wilde niet opstaan.
Nergens over praten.
Ik wilde dat ik de tijd kon stilzetten.
Na het verlies van Jasmijn, Tom en Tim voelde ik me leeg.
Maar tegelijkertijd ook vol van emoties
Verdriet. Boosheid. De waaromvraag die bleef knagen.
Mijn omgeving wilde me helpen.
Alleen voelde ik dat zij mij niet echt begrepen.
Ik was mijn kindjes verloren, zij niet.
Ik voelde dat ze me in de ‘gaten’ hielden.
Vroegen vaak of het weer ging, of ik weer de ‘oude’ was.
Maar … wie was ik, na het verlies van mijn kindjes? Ik wist het zelf niet eens.
Het liefste was ik thuis, in het donker, op de bank, uren naar buiten staren, met ogen vol tranen en dikke huilogen.
Het werd stiller en stiller.
Ik dacht: als niemand me echt snapt dan is het vast de bedoeling dat ik hier alleen mee aan de slag ga.
Maar wilde ik dat écht?
Ik wist door deze heftige gebeurtenis niet meer wat samen is, hoe je iets samen kunt doen.
Want als je iets samendoet kun je je afgewezen voelen omdat ik wellicht te veel blijft praten over mijn verlies.
Na verloop van tijd werden de namen Tom en Tim en ook Jasmijn steeds minder genoemd.
Terwijl ik alles, van seconde naar seconde, exact voor de geest kon halen wat er is gebeurt. Tot ik op een dag niet meer kon. Ik was op. Op. Had geen energie meer. En toen werd ik getriggerd.
En precies toen op dat ene moment begon er iets te veranderen. Geen grote verandering maar ik voelde weer iets. Ik werd herinnerd aan mijn belofte aan mijn kindjes. Ik had hen iets beloofd en ik voelde ook dat ik het aan mezelf verplicht was. Mezelf niet langer weg te stoppen, nee ik wil de weer gaan voelen én leven.
Ik ben het mezelf verplicht. Niet om door te gaan. Maar om écht te voelen. En niet te verdwijnen.
Ik voelde diep vanbinnen:
-Ik mag dit in mijn eigen tempo doen. Het hoeft niet gelijk van 1 naar 100.
-Stapje voor stapje is al een groot cadeau.
– Het verdriet hoeft niet weg. Het mag blijven.
Hoe kon ik ervoor zorgen dat ik écht begrepen zou worden? Dat gebeurde toen ik met anderen sprak dit hetzelfde hadden meegemaakt. Een miskraam of stilgeboren baby.
Vorige week woensdag toen ik op Madeira was en we een bijeenkomst van de Stillborn Sisterhood hadden, zei één van de moeders:
“Heerlijk om weer even gewoon over onze kindjes te praten,
met vrouwen die elkaar begrijpen.”
Ik voelde hetzelfde, die onvoorwaardelijke liefde, dat diepe begrip. In deze online omgeving waar niets hoeft en alles gezegd kan worden.
Heb jij dat verlangen ook? Gewoon even over je kindje praten, een traan te laten zonder schroom, te lachen of gewoon deel te nemen en te luisteren naar vrouwen die jou écht snappen?
Weet dat je van harte welkom bent. In de Sisterhood fixen we niets, zijn we samen omdat we wíllen leven, met ons verdriet, gemis, ons zijn en alles wat in ons leven voorbijkomt.
Wil jij dit ook? Stuur me een bericht.
Ik weet hoe alleen je je kunt voelen. En dat is nu net niet de bedoeling.
