Wanneer zoek je steun na babyverlies als je nog gewoon functioneert?
Je werkt. Je zorgt. Je maakt afspraken. Je doet boodschappen en reageert op berichten.
Misschien lach je zelfs regelmatig en geniet je ook weer van delen van je leven.
Aan de buitenkant lijkt het alsof je verder bent gegaan na het verlies van je baby. Zelf denk je daarom misschien:
Ik heb geen hulp nodig. Ik red me toch?
Maar functioneren vertelt niet altijd hoe het werkelijk met je gaat.
Je kunt sterk zijn, veel zelf kunnen én merken dat het verlies nog steeds invloed heeft op je keuzes, relaties en toekomst.
Ik functioneer toch, waarom zou ik steun zoeken?
Veel vrouwen die ik spreek zijn gewend om zichzelf te redden.
Ze zoeken informatie, praten met hun partner of vriendin en proberen te begrijpen wat er met hen gebeurt. Ze gaan naar de huisarts, de praktijkondersteuner of een psycholoog wanneer het echt nodig is.
En vaak helpt dat ook.
Maar soms blijft er iets liggen waarvoor je moeilijk woorden vindt. Niet omdat je niet genoeg hebt geprobeerd, maar omdat verder leven na babyverlies niet alleen gaat over verdriet verwerken.
Het gaat ook over wie jij bent geworden.
Over opnieuw vertrouwen op je lichaam en je keuzes. Over genieten zonder schuldgevoel. Over plannen maken terwijl je weet dat het leven anders kan lopen dan je hoopt.
Je hoeft niet volledig vast te lopen voordat je daar ondersteuning bij mag zoeken.
Hulp zoeken betekent niet dat je het zelf niet kunt
Misschien denk je:
- Anderen hebben het erger.
- Het is inmiddels al zo lang geleden.
- Ik wil niet alles weer openhalen.
- Ik weet niet eens wat mijn hulpvraag is.
- Ik ben toch niet depressief?
- Misschien moet ik gewoon wat meer tijd nemen.
Dit zijn begrijpelijke gedachten.
We hebben geleerd dat hulp bedoeld is voor het moment waarop iets niet meer gaat. Maar ondersteuning kan ook waardevol zijn wanneer je leven wél doorgaat en je voelt dat je iets niet langer alleen wilt dragen.
Niet omdat je zwak bent.
Juist omdat je serieus neemt wat het verlies met jou en jouw leven heeft gedaan.
Signalen dat alleen doorgaan niet meer genoeg voelt
Er bestaat geen checklist waarmee je kunt bepalen wanneer je hulp nodig hebt. Toch zijn er signalen waaraan je kunt merken dat iets aandacht vraagt.
Misschien:
- houd je jezelf voortdurend bezig om niet te hoeven voelen;
- voel je schuld wanneer je geniet of plannen maakt;
- begrijpen anderen niet waarom bepaalde momenten nog zoveel met je doen;
- merk je dat je partner op een andere manier met het verlies omgaat;
- vind je het moeilijk om grenzen aan te geven;
- voel je spanning rond verjaardagen, feestdagen of een volgende zwangerschap;
- weet je dat je verder wilt, maar niet hoe;
- lijkt je leven op orde, terwijl jij jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.
Je hoeft jezelf niet in al deze punten te herkennen. Eén terugkerende gedachte kan al genoeg zijn om nieuwsgierig te worden naar wat eronder zit.
Je hoeft je verdriet niet eerst groter te maken
Sommige vrouwen zijn bang dat begeleiding betekent dat ze voortdurend over hun verdriet moeten praten.
Dat alles weer wordt opengetrokken.
Dat ze opnieuw terug moeten naar het allerdonkerste moment.
Goede begeleiding gaat niet over jou dwingen om te blijven graven. Het gaat ook niet over bepalen hoe jij hoort te rouwen.
We kijken naar waar jij nu staat.
Wat speelt er vandaag? Waar verlang je naar? Welke stap wil je zetten, maar stel je steeds uit? Wat houdt je tegen wanneer je eigenlijk weer wilt leven, vertrouwen of genieten?
Jouw kindje en het verlies mogen onderdeel zijn van het gesprek. Maar jouw leven van nu en de toekomst die voor je ligt zijn dat ook.
Er is een verschil tussen doorgaan en werkelijk verder leven
Doorgaan kun je lang volhouden.
Je staat op, doet wat nodig is en zorgt dat niemand zich zorgen om je hoeft te maken. Misschien ben je daar zelfs heel goed in geworden.
Maar werkelijk verder leven voelt anders.
Dan hoef je niet voortdurend te kiezen tussen missen en genieten. Dan hoef je je liefde voor je kindje niet te bewijzen door jezelf klein te houden. Dan mag je opnieuw verlangen naar iets wat van jou is.
Je kind hoeft niet kleiner te worden om jouw leven weer groter te laten worden.
Dat is voor mij de kern van leven mét verlies in plaats van leven ín verlies.
Mijn eigen leven zag er aan de buitenkant ook gewoon uit
Na het verlies van Jasmijn, Tom en Tim bleef mijn leven doorgaan.
Ik kon regelen, organiseren en verantwoordelijkheid dragen. Ik kon werken en voor anderen klaarstaan. Maar dat betekende niet automatisch dat ik ook alle ruimte innam in mijn eigen leven.
Er kwam een moment waarop ik niet alleen wilde volhouden.
Ik wilde weer werkelijk leven.
Niet ondanks Jasmijn, Tom en Tim. Ook niet door hen achter me te laten. Ik wilde hen meenemen in een leven waarin opnieuw liefde, plezier, plannen en vrijheid mochten bestaan.
Dat is ook wat ik andere vrouwen gun.
Welke vorm van steun past bij jou?
Misschien heb je geen behoefte aan behandeling of een vastomlijnd stappenplan. Misschien wil je vooral praten met vrouwen die begrijpen dat verdriet en geluk naast elkaar kunnen bestaan.
Binnen Ruimte voor Leven na Verlies hoef je niet uit te leggen waarom je kindje nog steeds bij je hoort. Tegelijkertijd blijven we niet uitsluitend stilstaan bij wat je bent verloren.
We kijken ook naar jou.
Naar wat je nodig hebt, waar je naartoe wilt en welke ruimte jij weer in je leven wilt innemen.
Heb je een persoonlijke of complexere vraag en past individuele ondersteuning beter bij jou? Lees dan meer over mijn 1:1 begeleiding.
Wil je eerst mijn persoonlijke verhaal leren kennen? In mijn boek Stilgeboren vertel ik over het verlies van Jasmijn, Tom en Tim en mijn weg terug naar het leven.
Je hoeft niet te wachten tot het slechter gaat
Misschien functioneer je prima.
Misschien heb je inderdaad geen hulp nodig om je dagen door te komen.
Maar de betere vraag is niet alleen:
Kan ik dit zelf?
De vraag is ook:
Wil ik het nog steeds allemaal alleen doen?
Als je verlangt naar herkenning, beweging en meer ruimte om te leven, hoef je niet te wachten tot je vastloopt.
Ontdek Ruimte voor Leven na Verlies
Veelgestelde vragen over steun na babyverlies
Wanneer zoek je steun na babyverlies?
Je mag steun zoeken zodra je merkt dat het verlies invloed blijft houden op je dagelijks leven, relaties, keuzes of toekomst. Je hoeft daarvoor niet eerst vast te lopen.
Heb ik hulp nodig als ik nog gewoon functioneer?
Functioneren betekent niet automatisch dat alles goed voelt. Ondersteuning kan ook helpen wanneer je werkt en voor anderen zorgt, maar merkt dat je zelf weinig ruimte inneemt.
Moet ik tijdens begeleiding voortdurend over mijn verlies praten?
Nee. Het verlies mag er zijn, maar begeleiding kan juist gaan over jouw leven nu, je verlangens, je keuzes en de toekomst die je wilt opbouwen.
Kan ik verder leven zonder mijn kindje los te laten?
Ja. Verder leven betekent niet dat je jouw kindje vergeet of achterlaat. De liefde en het gemis mogen onderdeel blijven van een leven waarin ook geluk en nieuwe plannen bestaan.
