Schuldgedachten na babyverlies: wat zeg je tegen jezelf?

Je bent met iets gewoons bezig en ineens is die gedachte er weer: had ik iets anders moeten doen? Misschien komt hij na een gesprek, bij een foto of juist op een dag waarop je je goed voelde.

Schuldgedachten na babyverlies kunnen heel overtuigend klinken. Ze wijzen één moment aan en laten de rest van het verhaal weg. Je hoeft jezelf niet onmiddellijk gerust te stellen als dat niet helpt. Je kunt wel even vertragen en onderzoeken wat je jezelf nu precies verwijt.

Wat is de gedachte, en wat weet je zeker?

Probeer de zin in je hoofd zo precies mogelijk te maken. Denk je: ik had moeten bellen? Of: ik had moeten weten dat er iets mis was? Dat klinkt vergelijkbaar, maar het zijn verschillende vragen.

Vraag jezelf daarna: wat wist ik op dat moment? Wat weet ik pas sinds ik de afloop ken? Je keek toen niet naar je zwangerschap met de kennis die je nu hebt.

Dat onderzoek geeft misschien geen sluitend antwoord. Er kunnen ook medische vragen zijn die je aan je arts of verloskundige wilt stellen. Maar een gedachte die telkens terugkomt, is op zichzelf geen bewijs dat jij verantwoordelijk was.

Gaat jouw vraag specifiek over een moment waarop je twijfelde of je moest bellen? In waarom je blijft denken dat je eerder had moeten bellen sta ik daar uitgebreider bij stil.

Welke woorden gebruik je voor jezelf?

Misschien zeg je tegen jezelf: ik heb gefaald. Zou je diezelfde conclusie trekken als een vriendin jou vertelde wat zij op dat moment wist en deed?

Dat betekent niet dat je voortaan alleen nog lieve dingen tegen jezelf moet zeggen. Je mag boos, verdrietig of onzeker zijn. Maar je hoeft een pijnlijke conclusie ook niet telkens als vaststaand feit te herhalen.

Een andere zin kan zijn: “Ik heb nog vragen over wat er is gebeurd.” Of: “Ik wou dat de afloop anders was geweest.” Die zinnen laten ruimte voor wat je voelt, zonder alvast een oordeel over jezelf te vellen.

Na het verlies van Jasmijn, Tom en Tim heb ik zelf schuldgevoel gekend. Ik weet dat één verstandige zin zo’n gevoel niet zomaar laat verdwijnen. Daarom vind ik het belangrijk om een vraag serieus te nemen, zonder meteen aan te nemen dat het antwoord jouw schuld is.

Wat heb je op dit moment nodig?

Soms wil je antwoorden over het medische verloop. Soms wil je dat iemand luistert terwijl je steeds bij dezelfde gedachte uitkomt. En soms wil je juist even iets heel anders doen, omdat je merkt dat je nu geen stap verder komt.

Dat mogen verschillende behoeften zijn op verschillende dagen. Je hoeft niet te blijven nadenken totdat je schuldgevoel eindelijk stil wordt.

In de blog waarom schuldgevoel na babyverlies zo overtuigend kan voelen lees je meer over die innerlijke stem. Wil je samen naar jouw specifieke vragen kijken en naar de invloed die ze nu op je leven hebben? Dan kun je lezen hoe mijn 1:1 begeleiding na kindverlies werkt.