Verdriet na een miskraam: hoe lang duurt het eigenlijk?

Hoe lang duurt het verdriet na een miskraam?

Twee weken. Langer gaf je jezelf niet. Of je omgeving gaf je niet langer. Dan moest het toch wel weer gaan? Maar het verdriet na een miskraam houdt zich niet aan een kalender. Het komt wanneer het komt: soms meteen, soms pas maanden later bij een zwangere collega of een datum die alleen jij kent.

Herken je dat? Dan is er niets mis met jou.

Verdriet na een miskraam heeft geen einddatum

Er bestaat geen termijn waarbinnen het klaar moet zijn. Voor de ene vrouw voelt het na een paar weken lichter. Een ander merkt na een jaar dat het nog steeds schuurt. Allebei is normaal.

Wat het lastig maakt: een miskraam is vaak onzichtbaar. Er was nog geen buik en misschien wist bijna niemand het. Dus vraagt ook bijna niemand hoe het gaat. Terwijl jij al een kind in je hart droeg, met een toekomst, misschien een naam en een plekje in huis.

Mijn eerste kindje, Jasmijn, verloor ik vroeg in de zwangerschap. Op eerste kerstdag zag ik twee streepjes. Een dag later was het voorbij. Dat moment heb ik jarenlang meegedragen. Pas toen ik haar een naam gaf, werd ze echt van mij.

Waarom het soms later juist zwaarder wordt

Veel vrouwen schrikken als het verdriet na maanden ineens terugkomt. Dat gebeurt vaak op momenten die niemand ziet aankomen:

de datum waarop je uitgerekend was;

een zwangerschapsaankondiging in de appgroep;

een kraambezoek waar je niet onderuit kunt;

een vriendin die zegt dat het “toch nog maar vroeg” was.

Het onverwachte doet vaak het meeste pijn, want je bent er niet op voorbereid. Zo’n golf betekent niet dat je terug bij af bent. Het betekent dat je kind ertoe doet.

Wanneer zoek je hulp na een miskraam?

Je hoeft niet te wachten tot het erg genoeg is. Een paar signalen dat het fijn kan zijn om er met iemand naar te kijken:

je ontwijkt zwangere vrouwen, baby’s of verjaardagen;

je voelt je schuldig, zonder dat je weet waarom;

je partner gaat er anders mee om en jullie vinden elkaar niet goed;

je durft niet meer vooruit te kijken of te hopen.

Maar het mag ook simpeler. Voel je dat je dit niet alleen wilt dragen? Dan is dat genoeg, ook als het al jaren geleden is.

Het wordt niet minder. Het wordt anders

Het verdriet na een miskraam verdwijnt niet op een dag. Wel verandert het. Eerst overspoelt het je, op de meest onhandige momenten. Later wordt het iets wat je bij je draagt. Je noemt je kind bij naam, houdt je eigen kleine herdenking op die ene datum en merkt dat er weer ruimte komt. Voor plannen, voor plezier en misschien voor nieuwe hoop.

Jasmijn is er nog steeds. Niet in mijn armen, wel in mijn leven.