Bang je kindje te vergeten als je weer gaat leven?

Je lacht om iets op tv. Een tel later schrik je, want je dacht even niet aan haar. En daar is die vraag weer: als ik nu verder ga, raak ik haar dan kwijt?

Ben je bang je kindje te vergeten zodra het leven weer kleur krijgt? Dan ben je niet de enige. Bijna elke moeder die bij mij binnenkomt, draagt die angst mee. Soms zegt ze het hardop. Vaker zit het stil ergens onderin.

Waarom je zo bang bent je kindje te vergeten

Er is zo weinig om vast te houden. Een paar foto’s, een naamkaartje en een bandje uit het ziekenhuis. Na een miskraam soms zelfs helemaal niets. Daarom voelt je verdriet als het laatste draadje naar je kind. Zolang het pijn doet, is ze dichtbij. Dat denk je tenminste.

En de wereld helpt niet mee. Mensen noemen de naam steeds minder vaak. Iemand vindt dat je het nu wel een plekje mag geven. Dus houd jij het verdriet extra stevig vast. Want als jij het niet doet, wie dan wel?

Die angst is geen zwakte. Het is liefde die even geen kant op kan.

Zo hield ik Tom en Tim jarenlang vast

Na Tom en Tim leefde ik lang in een soort beschermmodus. Echt genieten durfde ik niet. Een fijne dag voelde bijna als verraad, want als ik gelukkig was, waren mijn jongens dan nog wel van mij?

Dus hield ik mijn verdriet vast, uit angst Tom en Tim te vergeten. Het voelde als trouw. Maar eigenlijk zat ik opgesloten, in een ton zonder gaatjes.

Het kantelde op een moment dat ik nooit had zien aankomen. Iemand wilde een baby in mijn armen leggen. Eerst weigerde ik. Toen ik het toch deed, kwamen de tranen. Alleen waren het andere tranen dan ik kende: van kracht, van blijdschap en van toekomst. En Tom en Tim? Die voelden ineens dichterbij in plaats van verder weg.

Je vergeet je kind niet. Je gaat anders vasthouden

Hier zit het grote misverstand. Je denkt dat verdriet en verbinding hetzelfde zijn. Dat is niet zo. Het verdriet mag zachter worden, terwijl de liefde blijft. Sterker nog: vaak wordt de band juist voller zodra je weer gaat leven.

Dat noem ik anders vasthouden. Je kind gaat mee, niet als zwaar pak op je schouders, maar als stille kracht. Thuy, de moeder van David, zegt het zo: “David is mijn stille kracht.”

Een paar kleine manieren om je kind mee te nemen:

• Noem de naam hardop, ook als niemand ernaar vraagt.
• Kies een vast moment in de week, bijvoorbeeld een kaarsje bij je koffie.
• Vraag je kind om hulp bij iets spannends: “Ga je met me mee?”
• Schrijf op wat je kind jou heeft gebracht, niet alleen wat je verloor.

Wat er verandert als de angst mag zakken

Eerst durf je niet te lachen. Je houdt je adem in op fijne dagen, en het verdriet voelt als je enige lijntje naar je kind. Later lach je, en weet je dat je kind meelacht. De naam komt over je lippen zonder dat je eerst checkt wat een ander ervan vindt. En op een gewone dinsdag voel je ineens: ze is er gewoon.

Zo is het bij mij. Tom en Tim zijn er gewoon. Punt. Ze zijn inmiddels negentien en twintig, en ze groeien met me mee. Niet vergeten, niet stil en niet weggestopt.

Ben jij bang je kindje te vergeten, en verlang je ernaar dat die angst mag zakken? Dan hoef je dat niet alleen uit te zoeken.

Wil je even stilstaan bij je kind? Luister naar Een moment met je kind of plan Ruimte voor jouw verhaal.