Mag ik weer lachen na het overlijden van mijn kind?
Mag ik weer lachen na het overlijden van mijn kind? Ja. Je mag lachen en je kind missen, op dezelfde dag, zelfs in hetzelfde uur. Lachen betekent niet dat je vergeet. Het betekent dat je leeft, en je kind gaat mee. Toch voelt die eerste lach vaak als verraad. Daarom deze blog.
Waarom voelt lachen als verraad aan je kind?
Omdat je verdriet voelt als het laatste lijntje met je kind. Lach je, dan lijkt het alsof je dat lijntje doorknipt.
Je zit op een verjaardag. Iemand vertelt iets grappigs en je schiet in de lach, gewoon, voordat je het doorhebt. Een seconde later komt de steek. Hoe kan ik nu lachen? Thuis voel je je schuldig, de hele avond.
En dan is er de omgeving. “Fijn dat het weer beter met je gaat.” Jij hoort iets anders: dus ben je het vergeten. Dus zet je een masker op. Buiten lach je, binnen huil je. Of je lacht nergens meer, omdat dat veiliger voelt. Allebei is overleven, geen leven.
Wil je dat je omgeving snapt wat jouw glimlach wel en niet betekent? Stuur ze dan de blog Lachen na babyverlies: wat zegt die glimlach eigenlijk?
Hoe was dat bij mij, na Tom en Tim?
Na het verlies van Jasmijn, Tom en Tim was nee mijn favoriete woord. Het voelde alsof ik opgesloten zat in een ton zonder gaatjes. Een dierentuin vol kinderwagens was te veel. De rij bij de kassa ook.
Maar op een dag stond ik in de tuin. Mijn konijn Rodger keek me aan met een scheef kopje. Er kwam een glimlach op mijn gezicht, zomaar. En weet je wat me het meest verraste? Ik voelde me niet eens schuldig.
Dat was geen einde van het gemis. Het was een begin. Want op dat moment voelde ik: mijn kinderen gaan mee, ook als ik lach. Misschien juist dan.
Mag ik weer lachen als ik mijn kind nog elke dag mis?
Ja, want het een sluit het ander niet uit. Het woordje dat hier alles verandert is klein: en. Je mist je kind en je lacht. Je bent verdrietig en blij. Het wordt niet makkelijker. Het wordt anders.
Een voorbeeld uit mijn eigen leven. Niet zo lang geleden was ik met een bevriend gezin op vakantie, met twee kinderen van zes en negen. Zwembad, glijbanen, gegil. Op maandag kwam het binnen: dit heb ik dus al die jaren gemist. Ik zei het hardop tegen mijn vriendin. Zij snapte het, en daarmee was het klaar. Geen drama. Daarna heb ik een week intens genoten, en ben ik heel vaak die glijbaan af gegaan.
Zo ziet leven mét verlies eruit. Het gemis overvalt je soms, juist op een mooie dag. Toch mag die dag daarna gewoon mooi blijven.
Hoe neem je je kind mee als je lacht?
Jouw lach eert je kind. Het is geen afscheid, het is een manier van anders vasthouden. Veel moeders merken dat het lichter wordt als ze hun kind er bewust bij halen, ook op de fijne momenten.
Probeer vandaag één ding. Merk je dat je lacht, of dat iets je blij maakt? Zeg dan in jezelf, of hardop, de naam van je kind. “Dit is ook voor jou.” Meer is het niet. Zo wordt je lach geen verraad, maar een moment samen.
Lukt het nog niet? Ook goed. Want kleine stappen zijn ook stappen, en er is geen tijdslimiet op dit gevoel. Drie maanden of twintig jaar na het verlies, je mag op elk moment beginnen.
Hoe ziet je leven eruit als lachen weer mag?
Tom en Tim zijn er gewoon. Punt. Ze gaan mee naar de verjaardag, op vakantie en naar de glijbaan. Daardoor kan ik intens genieten van mijn leven, en dat gun ik elke moeder.
De vrouwen die ik begeleidde, leven allemaal mét. Ze lachen, ze huilen als iets hen raakt, en ze zeggen vol trots van hoeveel kinderen ze moeder zijn. Niet omdat het verdriet weg is. Juist omdat ze niet meer hoeven te kiezen.
Dus, mag ik weer lachen? Jij mag. En je kind lacht mee.
Lachen en missen met vrouwen die het snappen? Sluit je aan bij Ruimte voor Leven na Verlies of plan eerst Ruimte voor jouw verhaal.
Over de schrijver
Desirée van Nieuwenhoven, begeleider en ervaringsdeskundige baby- en kindverlies. Ontwikkelaar van Anders Vasthouden. Mama van Jasmijn, Tom en Tim, en schrijver van het boek Stilgeboren.




