Waarom verwerkt mijn partner babyverlies anders dan ik?

Jij wilt praten.

Je wilt de naam van jullie kindje noemen, herinneringen delen of samen stilstaan bij wat er is gebeurd.

Je partner begint over boodschappen, werk of wat er morgen moet gebeuren.

En ineens denk je:

Raakt dit hem dan minder dan mij?

Of misschien is het precies andersom. Jij wilt even niet praten, terwijl je partner steeds opnieuw het gesprek zoekt.

Na babyverlies kunnen twee mensen hetzelfde kind verliezen en toch heel verschillend reageren. Dat betekent niet automatisch dat de een meer verdriet heeft, meer van het kindje hield of het verlies serieuzer neemt.

Jullie dragen hetzelfde verlies, maar niet noodzakelijk op dezelfde manier.

Waarom verwerkt mijn partner babyverlies anders?

Mensen reageren verschillend op verlies, spanning en machteloosheid.

De een wil praten, begrijpen en terugkijken. De ander zoekt houvast in werk, praktische taken, sporten of zorgen voor het gezin. De een toont emoties zichtbaar. De ander voelt veel, maar laat dat nauwelijks zien.

Sommige mensen zoeken verbinding door samen te praten.

Anderen proberen liefde te tonen door dingen op te lossen, verantwoordelijkheid over te nemen of het dagelijks leven draaiende te houden.

Dat verschil kan verwarrend zijn. Zeker wanneer jij juist verlangt naar herkenning van degene die het dichtst bij je staat.

Je hebt niet precies hetzelfde meegemaakt

Ook wanneer jullie samen een kindje verliezen, is jullie ervaring niet volledig hetzelfde.

Misschien droeg jij de zwangerschap in je lichaam. Je voelde veranderingen, verwachtingen en misschien beweging. Na het verlies kan ook je lichaam blijven vertellen wat er is gebeurd.

Je partner verloor eveneens een kind, maar beleefde de zwangerschap en het verlies vanuit een andere positie. Daarnaast kan je partner zich verantwoordelijk voelen voor jou, terwijl er nauwelijks wordt gevraagd hoe het met hem of haar gaat.

Dat maakt het ene verdriet niet groter of echter dan het andere.

Het maakt duidelijk waarom jullie soms verschillende woorden, momenten en vormen van steun nodig hebben.

Als praten na babyverlies niet vanzelf gaat

Misschien stel je een vraag en krijg je nauwelijks antwoord.

Misschien zegt je partner:

Ik weet niet wat ik moet zeggen.

Dat kan voelen als afwijzing. Maar niet kunnen praten is iets anders dan niets voelen.

Sommige mensen zijn bang dat praten het verdriet erger maakt. Anderen willen hun partner beschermen of hebben zelf nooit geleerd om woorden te geven aan verdriet, angst en machteloosheid.

Probeer niet direct het hele gesprek te voeren. Begin kleiner.

Je kunt bijvoorbeeld zeggen:

• “Ik hoef niet dat je iets oplost. Ik wil alleen dat je even luistert.”
• “Ik merk dat ik de naam van ons kindje vaker wil noemen.”
• “Wat gebeurt er bij jou als ik hierover begin?”
• “Wat heb jij nodig wanneer ik verdrietig ben?”
• “Wil je praten, wandelen of gewoon even naast me zitten?”

Een gesprek hoeft niet lang of perfect te zijn om verbinding te geven.

Verschillend rouwen kan afstand veroorzaken

Het verschil wordt pijnlijk wanneer jullie elkaars reactie gaan uitleggen.

Jij ziet stilte en denkt: het doet hem niets.

Je partner ziet jouw behoefte om te praten en denkt: ze blijft erin hangen.

Jij ziet werken als vluchten.

Je partner ziet doorgaan misschien als de enige manier om overeind te blijven.

Op dat moment gaat het gesprek niet meer alleen over het verlies. Het gaat over wat jullie denken dat het gedrag van de ander betekent.

Probeer daarom niet alleen te benoemen wat je partner doet, maar vooral wat het met jou doet.

Dus niet:

Jij praat nooit over ons kindje.

Maar bijvoorbeeld:

Wanneer we niet over ons kindje praten, voel ik me alleen met het gemis.

Daarmee vertel je wat jij nodig hebt zonder te bepalen wat de ander zou moeten voelen.

Ook jouw partner mag de naam van jullie kindje blijven horen

Na het verlies wordt vaak vooral gevraagd hoe het met de moeder gaat. Dat is begrijpelijk, zeker wanneer zij ook lichamelijk moet herstellen.

Maar de andere ouder verloor eveneens een kind.

Ook je partner kan verjaardagen, de uitgerekende datum, Vaderdag of Moederdag, zwangerschappen in de omgeving en andere mijlpalen als confronterend ervaren.

Vraag niet alleen:

Gaat het?

Vraag soms ook:

Denk je vandaag extra aan ons kindje?

Of:

Wil je iets doen op deze datum?

Daarmee nodig je uit zonder een bepaald antwoord te verwachten.

Jullie hoeven niet tegelijk hetzelfde punt te bereiken

Het kan gebeuren dat jij weer wilt genieten, plannen wilt maken of vooruit wilt kijken terwijl je partner daar nog niet aan toe is.

Of andersom.

Verder leven na babyverlies is geen gezamenlijke trap waarop jullie steeds op dezelfde trede moeten staan.

Je kunt naast elkaar lopen zonder ieder moment hetzelfde te voelen.

De uitdaging is niet dat jullie het verlies identiek verwerken. De uitdaging is dat jullie nieuwsgierig blijven naar wat er in de ander gebeurt.

Verdriet en liefde kunnen verschillende vormen aannemen en toch uit dezelfde verbondenheid voortkomen.

Wanneer het verlies tussen jullie in komt te staan

Soms lukt het niet meer om elkaar te bereiken.

Ieder gesprek eindigt in irritatie, stilte of terugtrekken. Je voelt je eenzaam binnen je relatie. Of je merkt dat je vooral voor je partner zorgt en nauwelijks nog voelt wat jij zelf nodig hebt.

Dat betekent niet meteen dat jullie relatie verkeerd zit.

Het kan wel betekenen dat jij een plek nodig hebt waar je vrij kunt onderzoeken wat het verlies met jou, je relatie en je toekomst heeft gedaan.

Je hoeft je partner niet eerst te overtuigen om zelf ondersteuning te mogen zoeken.

Lees ook waarom je steun mag zoeken terwijl je nog gewoon functioneert.

Je hoeft niet te kiezen tussen je relatie en jezelf

Je kunt begrip hebben voor de manier waarop je partner reageert en tegelijkertijd erkennen dat jij iets anders nodig hebt.

Je kunt van elkaar houden en elkaar op dit onderwerp toch niet altijd volledig begrijpen.

Dat is geen mislukking.

Soms ontstaat er juist opnieuw verbinding wanneer je stopt met wachten tot de ander het precies hetzelfde beleeft. Dan komt er ruimte voor twee verhalen, twee manieren van voelen en één kind dat bij jullie beiden blijft horen.

Merk je dat je jezelf bent kwijtgeraakt in het verlies, het aanpassen of het zorgen voor iedereen om je heen? Binnen mijn 1:1 begeleiding na kindverlies kijken we naar wat jou nu tegenhoudt en wat jij nodig hebt om weer ruimte voor jezelf en je leven te maken.

Niet om je partner te veranderen.

Wel om steviger te voelen wat van jou is, wat jij nodig hebt en welke beweging jij wilt maken.

Veelgestelde vragen over je relatie na babyverlies

Is het normaal dat mijn partner nauwelijks over ons kindje praat?

Partners kunnen verdriet heel verschillend uiten. Weinig praten betekent niet automatisch dat iemand minder verdriet heeft of of minder van het kindje houdt.

Waarom gaat mijn partner zo snel weer aan het werk?

Werk kan structuur, afleiding en houvast geven. Het kan een manier zijn om met machteloosheid om te gaan. Vraag wat het werk voor je partner betekent, in plaats van direct te concluderen dat het vermijding is.

Wat als ik meer over ons kindje wil praten dan mijn partner?

Benoem rustig wat het voor jou betekent om over jullie kindje te praten. Maak eventueel een concreet moment vrij, zodat niet ieder gesprek onverwacht over het verlies hoeft te gaan.

Kan babyverlies een relatie veranderen?

Babyverlies kan invloed hebben op communicatie, intimiteit, toekomstplannen en de verdeling van aandacht. Verschillen hoeven een relatie niet te breken, maar vragen soms wel om eerlijkere gesprekken of ondersteuning.